“TURISTI” NË KAMPIN E SPAÇIT…Tregim nga Bedri Çoku
“TURISTI” NË KAMPIN E SPAÇIT…
Nga Bedri Çoku
Kampi i të burgosurve politikë të Spaçit, çuditërisht këto ditë po përmendet nëpër disa gazeta, gjase me dhimbje të madhe, nga ekspozita e hapur prej njërit nga pinjollët e Bllokut që pati fatin e zi të përjetonte barbarinë komuniste në këtë burg, jo pak por njëmbëdhjetë vjet të jetës së tij, pa dashur t’i heq asnjë presje episodeve të tmerrshme që ai përmend i mallëngjyer përballë ca relikeve të mbledhur në njërën nga vizitat e bëra, si turist, me çantë në shpinë, pranë rrënojave, për të mbledhur kujtimet e së shkuarës antinjerëzore…
Nuk dua të vë në dyshim aspak nostalgjinë e dhimbshme të bashkëvuajtësit tim, teksa e shoh në një foto, me pamje turisti, për të kërkuar e mbledhur copa teli , litarësh, apo mbeturina rrobash, kasketash, bulona, gozhdë e ku ta di unë tjetër, sikur të jetë një arkeolog i mijëravjeçarëve të mëvonshëm, i nxitur nga shkrimet e papiruseve …
Është pikërisht Fatos Lubonja, turisti, njeriu më i kërkuar i medieve këto njëzet e dy vitet e pluralizmit në Shqipëri; i konsideruar i burgosuri politik i vetëm i diktaturës, madje edhe idealisti më i madh kundra diktaturës; më i pëlqyeri i disa qeverive të partive fitimtare; i pamunguar, pothuaj, kurrë në emisionet “Debat” të televizorëve më të fuqishëm të vendit, duke qenë pikërisht ky njeriu që para disa vitesh mori edhe “ okej”-n e qeverisë “Berisha.1”, për ta shndërruar Kampin e Punës të të Burgosurve Politikë të Spaçit, në Muze, si një nga shenjat përkujtimore ku shqiptarët të mësonin dhe të përkujtonin shfrytëzimin barbar të njerëzve më të mirë dhe antikomunistët e vërtetë të Shqipërisë, skllevërit e minierës më primitive të shoqërisë njerëzore, në Tokë …
Le të dalë kush e të më thotë se kur dhe si ka “bërtitur” ndonjëherë ky i burgosur politik, i mallëngjyer kaq shumë sot, nga reliket e mbledhur në Spaçin e tmerrshme të diktaturës, pikërisht mu në vendin ku u ngjizën dhe u përjetuan ngjarjet më dramatike dhe historike të shqiptarëve gjatë diktaturës komuniste: “Kryengritja e famshme e burgosurve politikë e 21 Majit 1973, kundra regjimit të Byroistëve Komunistë të Shqipërisë, të cilët në shkurt të atij viti, shpallën botërisht deklaratën më ogurzezë për shqiptarët për të mos marrë pjesë në Bashkimin dhe Sigurimin Europian që po përgatitej nga të gjitha vendet e kontinentit të të dy kampeve armike, Lindore dhe Perëndimore, nën kujdesin e superfuqisë botërore, Amerikës, për t’u firmosur pas dy vjetësh, në Helsinki, përveç Shqipërisë. Ngjarje, të cilën bashkëvuajtësi im ”turist” nuk e përmend kurrë në asnjë nga shkrimet e tij, por vetëm kujton dhe shkruan rrëfimet e veta të tejëzgjatura për vuajtjet personale, sikur burgjet në Shqipëri të kishin filluar ekzistencën e tyre, fill me arrestimin e tij dhe, këto ridënime e pushkatime nisën vetëm me “Ridënimin “ e tij. Vërtet për të ardhur keq është për shokët e grupit të Fatos Lubonjës, të nderuarit F. Kokomani dhe V. Lezhën që u pushkatuan si revizionistë, pro Lindor të vendosur, prej komunistëve të partisë së tyre, ndërsa në grupin tjetër u pushkatua njëri nga nacionalistët dhe antikomunistët e famshëm të burgjeve shqiptare, Xhelal Koprenca, në vitin 1979. Por, ama, “turisti i mallëngjyer nga reliket”, nuk shprehet fare se si duhen dënuar kriminelët që pushkatuan katër djemtë e rinj në Kryengritjen e famshme të Spaçit, pse kërkuan një Shqipëri evropiane dhe tre idealistë e grupeve që e donin Shqipërinë të lirë e të zhvilluar, pavarësisht pikëpamjeve të tyre, varret e të cilëve edhe sot pas njëzet vjetësh, nuk dihen ku ndodhen ! … dhe të tregojë me gisht cilët ishin dhe janë ende ata që po i katandisin simbolet e krimeve të komunistëve, në këtë derexhe, për turp të shqiptarëve të ndershëm dhe atyre që e dinë se në Shqipëri ka sunduar një nga diktaturat më çnjerëzore në botë. Përkundrazi, i “Ridënuari” në burgun e Spaçit, me reliket e mbledhura, si turist, po u tregon bashkëkombësave dhe ndërkombëtarëve me keqardhje se, në Shqipëri, nuk ia vlen barra qiranë të merremi me dënimin e krimeve të komunizmit, pasi edhe simbolikat e këtyre krimeve terroriste nuk u ka mbetur nam e nishan ! Ato janë katandisur si kaposhi një thelë! Ndaj nuk duhet të përmendim edhe ngjarjet madhore që ndodhën në këtë burg famëzi, që sollën, padyshim arrestimin e tij me shokë dhe pushkatimet…por edhe situatat e mëpastajme, të rënda në Shqipëri…Sepse ajo ishte një kryengritje e vërtetë, antikomuniste që tronditi nga themelet shtetin banditesk të Enver Hoxhës…Por edhe dënimi i dy grupeve me bindje të ndryshme politike të të burgosurve që, bashkërisht, i dërguan letër Byroistëve të Komitetit Qendror, kundra Enver Hoxhës, e tronditën diktatorin për të urdhëruar kthimin e dënimit të tyre nga agjitacion propagandë në pushkatime të pa mëshirshme…Prandaj, edhe titulli i librit i Fatos Lubonjës nuk duhet të ishte vetëm ‘Ridënimi” i tij personal, por “Ridënimet dhe pushkatimet nëpër burgjet komuniste”. Jo rrëfime për vete pa një dekor të përgjithshëm politikë, thjesht për vuajtjet e tij personale, për ta mëshiruar, si një individualist i sëmurë…
Edhe unë kam shkuar disa herë në Spaç i intervistuar nga televizione të ndryshëm, të vendit dhe të huaj, të interesuar posaçërisht për kryengritjen e pandodhur nëpër e burgjet e vendeve të tjera komuniste, e cila çliroi një territor të krahinës së Mirditës antikomuniste dhe valëviti Flamurin Kombëtar për tre ditë rresht, pa yllin komunist. Një emision të realizuar e tronditës për këtë kryengritje dhe tmerret e tjera në burgun e Spaçit e bëri televizioni Top Channel, me mua dhe Bedri Blloshmin, me skenar të gazetarit të shquar Marin Mema, por që u transmetua vetëm njëherë në këtë televizor… U ndalua. Ndërsa për pesë reliktet e tua, o Tosi, po çahen gazetat, thua se Fatos Lubonja paska bërë zbulimin e shekullit në Kampin e famshëm të Spaçit !!!…
Ti more zotëri, do të ishe i famshëm vërtet, pasi, si njeri i përditshëm i shtypit e i ekraneve, nuk do të talleshe me dhimbjet e antikomunistëve të vërtetë që vuajtën burgjeve, internimeve, një pjesë e të cilëve u pushkatuan dhe s’u dihen as eshtrat për t’u çuar një lule mbi tokën që i mbulon, jo duke u treguar sot, pas njëzetë e dy vjetësh, nostalgjik me ‘reliket” e mbledhura si turist në kampin e vuajtjeve të tmerrshme, me gjase, sikur atje s’paska mbetur më asgjë për ta kthyer atë vend në Muze…por të kishe venë kujën qyshkur për dënimin e kriminelëve dhe ngritjen e simboleve të viktimave në Spaç e gjetkë. Ku ke qenë këto njëzet vjet i mallëngjyer për vuajtjet e tua nga barbarët? Prandaj, sot, psherëtimat e tua nuk pinë ujë, ndërkohë që vite të tëra s’pive një kafe me bashkëvuajtësit dhe demokratët e vërtetë, pale të flisje për reliktet dhe muzetë e vuajtjeve të shqiptarëve nga regjimi i prindërve të tu. Ashiqare ke parë vetëm interesin e xhepit tënd dhe egos tënde për famë mediatike…
Je njeriu i burgosur nga diktatura jo se pse iu kundërvure asaj, dole kundër regjimit barbar të prindërve, besnikë të kupolës më të egër komuniste në botë ( asnjëherë dhe në asnjë rast ata nuk i janë kundërvënë partisë së tyre që e krijuan vetë dhe vijës së saj marksiste – staliniste të Enver Hoxhës, nga dokumentet e botuara kohët e fundit) Ndaj, edhe ti qëndron e mbetesh ende vendosmërisht i majtë dhe antinacionalist shqiptar. Ndryshe do të kishe “ulëritur” qyshkur për Spaçin, Burrelin , Qafë- Barin e tje., këto mostra të regjimit , që u sajuan edhe me miratimin prindërve të tu, enkas për të shfarosur inteligjencën, nacionalistët dhe demokratët më të shquar shqiptar…
Në debatet mediatike, ku merr pjesë dhe paguhesh mirë, shqetësohesh më tepër për plehrat dhe problemet e rëndomta të seksit, të homove dhe padrejtësitë që u bëhen partive të majta të përfaqësuara nga miqtë dhe shokët e tu të Bllokut dhe asnjëherë për vuajtjet dhe mjerimin e bashkëvuajtësve të tu të Spaçit e të Burrelit, për dënimin e krimeve të bllokmenëve ndaj njerëzve të pafajshme që ti i ndjeve dhe i provove vetë fizikisht, mendërisht e shpirtërisht…
Kur e ke ngritur vallë ndonjëherë zërin tënd të fuqishëm mediatik për pronat dhe pronarët e grabitur barbarisht nga banditët komunistë? Po për dëmshpërblimin e punës së papaguar të bashkëvuajtësve të tu që po vdesin çdo ditë në mjerim, kur ke klithur ndonjëherë i dëshpëruar, siç po bën sot për ca tela, gozhdë dhe rrecka e gjetura rastësisht nga shëtitja jote turistike në Kampin e Spaçit ?
Kujdes, mos bëj sakrilegje mbi gjakun e të pafajshmëve! Nëse s’ke mundësi të bashkohesh me lotët e nënave dhe motrave të viktimave që s’u dihen ende varret, të paktën hesht ! Jo për ata 4500 të pushkatuarve që u regëtijnë eshtrat në errësirë dhe kërkojnë drejtësi, por për trashëgimtarët e tyre që po vdesin dita-ditës, jo vetëm të varfër, por edhe me pengun në zemër që shteti ligjor nuk u ka dhënë ende mundësi të çojnë lule në varrezat e të dashurve të tyre…
Shkrime të ngjashme: