AJO…
Në gjirin e saj lugina nuk i ndjen malet
në krahët e saj.
Rrugës i humbasin nga sytë pemët.
Duhet të ecësh zbathur mes gjinjve të saj.
I zhveshur, i qullur nga shikimet ,
sy mbyllur .
Të mjafton kundërmimi saj për të kuptuar
Se hëna derdhet aty det me dallgë.
Dhe nata vdes aty puthje.
Ti mos ndalo ecjen aty.
Nëse lodhja të kujton Sizifin, rëniet
Do jenë zjarr i ndezur
Me një Promete për dore.
Stina mes gjinjve është fëmi.
Frutat që bien treten reçel.
Vazhdo hapimin tënd nëpër
Dy duna plot qumësht.
Etja për të pirë ujin e trupit të saj,
Të dhuron një shkretëtirë nga pas.
PRANVERE
Në shëmbëllimin e fijes së barit jeta
Është foshnjëri.
Në prekjen e mëndafshtë të erës që të kujton
Ikjen nga puthja e parë, në pritjen e lotëve
Pas saj nisi burrërimi yt.
Në lumturimin e sythit dalë nga një ngujim
Dimri.
Heshtur si në zi pas një vrasjeje të gjetheve.
E shkuara është një kolonë milingonash
Që tani flenë brenda kokrës së grurit.
Dhe dielli vezë klloçkë që ngrohet nga
Të gjitha mëngjeset e mallit.
Në ëndrrën e gruas ikur nga veshja…
Rrëshira në muzg pranvere tundon gjithçka
Si një qiell i dehur që piu nga voza e hënës.
Një pemë e shtrirë është një rrugë e artë
Jo për heronj që degët e saj i kanë prerë si
Koka luftëtarësh.
Në përqafimn tim me ditën ëndrra më rrin
Pranë vetes fëmijë që sheh me dashuri
Prindin e kësaj pranvere.
***
Tehu i hënës e preu qiellin e muzgut.
Gjaku nga trupi natës pluskoi mbi mishin
E lumtur të pranverës,
ku mbrëmjet kundërmuese
Janë grua në pritje.
Atë cast hëna u ndje e rënduar
nga një mplakje.
Ku një masë ndryshku nuk kishte
mbërritur nga varret.
HËNA QË I FSHIHET NATËS
Si një fije bari nën vesën e muzgut.
Një thinjë për të mos pranuar nata vdekjen
E rudhur në eshtra.
E vjedhur, e ikur si mitër e ringjallur
Në një grua që s’lind dot fëmij.
Një gur i bardhë për të na treguar se
Vdekja është akoma rrugë…
E ka blerë njeriu më i pasur
Që të ndjejë pangopësinë e qiellit.
Atë natë të pa hënë qielli u ndje burrë
I vè.
Hënën e fshehur ia dhuroi fëmijëve të tij.
Dhe veten e ndeu në kapësen e saj.
Që gruaja kur ta tërhiqte natën si teshat
Mos t’i ndjente kopësat e saj thëngjij hëne.
PREHJE RESH
Ulet prehje sikur pas saj vjen një
Qiell që mund ta ndjesh mes duarve.
Është gjurma e gjumit të erës.
E kruspulluar foshnje që akoma
Sytë s’ka hapur të shoh nënën tokë.
Është këmba brenda këpucës
Së vjeshtës e hequr vetëm pas shiut.
Qepallë e një puthje mes lotësh.
Pesha e një ëndrre e zhveshur erë.
NJË DRITË
Në rrugëtimin e natës,
Mes një pranvere që kundërmon
Lumturi epshore.
Tuli i qiellit është trupi gruas
I puthur jo nga sy të fshehur.
Një xixëllonjë, fëmijë e trembur .
Ndriçimi saj është ëndrra më
E madhe për t’u burrëruar
Trimëri hyrë në fshehtësitë e natës.
E ndjek.
Ëngjëll e së shkuarës që ndalon
Mbi lulen e së tashmes.
lë vezën e ndriçimit aty mbi gonxhe.
E ardhmja është kjo mbrëmje
Qullur në djersë nga bulëza dritash
Mëngjesesh.
Netëve vetë qielli trembet nga
Vetvetja.
HËNA IME
E ndeva me rrobat e trupit.
Në kapëse e vara pranë këmishës.
Në anën tjetër çorapet ndjenin
Erën e hënës mbetur mbetur
Baltrave të pagjumësive.
Prita që xhepat e pantallonave
Të mbusheshin me yje.
Ndërsa në mëngët e këmishës
Të më kacavireshin ketrat.
Në mëngjes hënën e kishin çukitur
Ëndrrat e mia kafshuar më parë
Nga prekjet e njomura,
Kujtime gjaku.
Kjo kapëse, puthja ime
Për të.
NETËVE
Kur ka hënë eci zbathur.
Njërin krah e kam degë peme.
Në vend të mollëzave në gishtërinj
Kam gonxhe lulesh.
Syrin xixëllonjë.
Qepallën një tjegull në fluturim.
Çorapen ia vesh një guri
Varri pa mbishkrim.
Hijen time e lë pranë dritares
Së një gruaje.
Të mos të lë natën ta prekë
Pas meje.
Në netë me hënë shtrihem rrjedhë
Lumi fshehur mes një mjegulle
Që ecën zhveshur si të dashuruarit.
ATË DITË QË MUND TË VRITEJ NGA DHUNA
Kishte zbritur henën mbi gjoksin e saj.
Të shoqit i kishte hedhur mbi trup mantelin
E një vjeshte me mëndafshin e erës.
Djalit i kishte recituar një përrallë
Ku brenda syve të tij yjet ishin xixëllonja
Dhe qielli kishte moshën e fëmijërisë.
Hapi dritaren dhe një pemë e joshi
Dikur si dashuria e parë.
Në tryezë feta e bukës e butë
Si pëllëmba e saj lyhej me gjalpin
E lumturisë grua.
Qumështi i ngrohtë ishte puthje
Me gjithë trupin prej nëne.
Lëshoi flokët e derdhur mbi sup,
këtë fluturim ndjesish të fshehura
vajzërie.
Kur iu drejtua derës nuk kuptoi
Se nga e qëlloi tehu prerës i erës
Ulëritëse.
Në trup ndjeu rëndesën e një dimri
I cili po ia ngrinte në fillim këmbët e
Zbathura , lotët, fjalët dhe pse buzët
i ndjente një pranverë me diellin
e sapo lindur
Prej saj…
SHPËRTHEU…!
Plisi dheut u kthye me shpinë.
Në zhvarrosjen e tokës
Vetëm vdekja nuk u ngrit.
Nata e dimrit tani tret në hi
Shkarpën e fundit mbetur nga
Prushi hënës.
Krimbat që u ngjajnë netëve mes
ushtarëve të llogoreve,
kundërmojnë butësinë e një tuli jete.
Pema e çelur është grua
Me sy të zhveshur…
Aroma tokës josh sqepat e zogjve.
Ato rrahin krahët si trokitje malli.
Dhe pagjumësia qiellit nuk është
Sofër e zbrazët.
Xixëllonjat enden nëpër lule puthjeje.
Vesa piklon vezë ëndrrash.
Pranvera djersin rini…
Dhèri i shkrifët tani është diell
Që mbin mbi çdo dëshirë.
HESHTJA QË QESH
Në dimërim toka kundërmon heshtje.
Fshehje, vetmi.Heshtje të vrenjtur.
Tani që buzëqeshjen e pranverës
E lumturon vrapi i tundimit.
Era është këmisha e natës.
Që mbetet pa fjalë mbi gjirin e gruas.
Fija e barit është prekja e takimit të parë.
Bulëzimi saj plot lot vese.
E ngre kundërmimin e tokës
Në një pyll rrëshire ku pemët
Janë hije ringjalljeje ulur në këmbë.
Era i fërkohet ajrit në kërkim të tulit prej qielli.
Mishtore në kthim, lëkurë gruaje.
Zbret pëllëmbë besnikërie nga supi hënës zhveshur.
Heshtja qesh.
Në trup ndjen se i kanë mbirë forma fruti.
KUJTESA
Kujtesa është një pyll i dendur.
Ku dashuria e parë është pëllëmba
Ime prej rrëshire.
Kujtesa më ndjen të dua të gjitha
Pemët e prera që u varrosën
Pranverë…
Kujtoj vrapimin e saj
Dhe plagët e trembjes nga unë
Lëvore pishe.
Tani me flokët e saj
Ka rrugë të shtruara mes pemëve.
Aty ku dikur rrinte në këmbë ajo.
Si një pemë që kundërmonte
Pyll…
KUR TË JEM…
Do të jem një ditë një mermer në mirëqenie.
Me dhèun e botës mbi mua në atë trup të brishtë.
Unë që ndjehesha dhe isha rrëshirë dielli
dhe lot hëne.
Atje kur të mbetem mall jete.
Sa vdekja do më thotë;
ngrihu dhe ik!
NJË PALË KËPUCË PËR ERËN
Unë i hoqa këpucët e mia.
Me degët e një peme bëra lidhëset.
Hijen e vdekjes ia mbërtheva nën taban.
Për çorape të dashurit në ringjallje.
Tani zbathur ndjej një erë të mbathur.
Një erë prej njeriu jo më endacak në lypësi.
Tani gjithçka e prek si këpuca rrugën.
Por në hapa rëndon më e lodhur se mplakja.
Unë preka një ditë një pellg ere të lagur.
Në anë të rrugës një palë këpucë me një pemë brenda.
Jashtë tyre vdekja vallzonte si lidhëset në ecje.
Ringjalljet kishin nisur të kundërmonin çorape.
Unë i mbatha sërish këpucët e mia.
I shtrëngova dhe lidhëset me erën brenda.
Për çudi këpucët ishin tani më të vogla.
Ndërsa dhimbjet më bënin të qesh fëmijëri.