BETIMI NË GUR E DRU
Nga AGIM DESKU
S`e besoj që kemi harrue më u betu
Pasha tokë e qiell dhe gur e dru
Të përbej në babë e nënë
Se para djallit jemi në këto anë
Para agimit jam zgjue më iu fal diellit
Më iu gëzue edhe ngrohtësisë se lirisë
Kam bërë lutje ditë e natë
Por,lutja ime s`kishte uratë
Deri në qiell e ngrita zërin
Të mos humbim asnjë metër tokë
Pse Çakorin më iku parasysh
S`më vyen jeta pa këtë margaritar
Kur këtu vdiqen mijëra luftëtarë
Dhemb për dhemb në mbrojtje të tokës sonë
A thua këta trima sot me lot a i kujtojmë
Apo vlerat atdhetare historia po na i harron
Nëse është me qëllim të keq kjo harresë
Le të mallohen nga zanat e Çakorrit
Dhe shpirti i heronjve të ju ngritët mbi yje
Nga një rreze dielli uroj mbi secilin luftëtar.
FLAKA E ETNËS
-Njerëzit e mirë po zhdukën orë e çast ,ndoshta ndërrojnë emrin në ufo të padukshëm!
Çudi me jetën e njeriut të planetit sot
Në asnjërën kohë s`na lanë rehati
Mjafton t`i shihet rrugëtimi plot ëndrra
Ka njëmijë arsye t`i ngjajë zjarrit të etnës
Bëhet vullkan që s`ka det që ia shuan zjarrin
Është kjo një dukuri e natyrës së përditëshme
Apo dikush sërish ka hap portën e ferrit
E njëjta këngë këndohet në jetën e tij
Ç`të dëgjosh tjetër veç këngë të pa orkestruara
Të mbushet mendja se je në maje të malit apokalitik
Kjo gjendje vret njeriun e këngës more
Dhe çdo ditë vdesin kapedanët e fjalës
Në vend të përnandorëve që na shkrumuan jetën
Lirinë e orkestruan me qenë vet të pafajshëm
Përralla të përditëshmërisë që i shohim çdo ditë
Njerëzit e mirë po zhduken orë e çast
Ndoshta ndërrojnë emrin në ufo të padukshëm
Historia nuk i njeh të tillët për njerëz të zotit
Mëkat që pas vetes kanë lënë plagë që s`kanë shërim
Kujtimet janë prangosur në secilin varg të poetit
Ato s`kanë me vdekë deri sa tokë e qiell jetojnë së bashku
Ndoshta një ditë vyshkën në gjethet e trëndafilit
E di që aroma e bukur ka më iu qëndrue acarëve të kohës.
VARG I RRALLË
Prof.Begzad Baliut nê ditëlindjen e tij
– E di penën e luftëtarëve ,është pushka e lirisë!
E quaj varg të rrallë
Historia i flet ma shumë
Është ikonë e gjallë
Në të gjashtëdhjetat
S’ka kohë për të pakohën
E di penën e luftëtarëve
Është pushka e lirisë
E mundi ferrin
Zot i tokës
Do të thoshte Fishta
Varg i gjallë i përjetsuar
Në gurët dhe murët dardane
Të njëqindat është fjala ime dhuratë
Bekimet e zotnave i marrin zotnat me vete
Ë shtrejtë është liria e luftëtarëve
Kur muza ishte çlirimtarja e lirisë
Atdheu emri ma i bukur i Begzadit
Fole e traditës dhe rritës
E kërkoj në njëqind vite të jetës atfheun tim
Në fytyrat e luftëtarit e gjej në pergamenën e lirisë.
LIRI
Dëshiroj të di në cilën gjuhë je gjuha ime!
Kush mund të më bind të besoj
Se ekziston liria në çdo kohë
Dhe në secilin vend të planetit tim
Si kurorë e mbretëreshës së luleve
Liri
Dëshiroj të di
Në cilën gjuhë je gjuha ime
Si mund të kuptohemi
Nëse jemi larg nga njeri-tjetri
Liri
Dua të di në cilën fjalë
Je fjala ime
Kur më mungon në secilën fjalë
Liri
E di se fjala që ma shpon shpirtin
Është Trëndafili i Çamërisë
Liri
Je larg nga nga sëcila fjalë e lirë
E ndarë nga gjuha e nënës
Dhe lotit për rrënjët që flasin shqip.
H E R O I N A T
-Më fal o zot nëse nuk dita mirë të ju falem heroinave!
Dikur kam qenë sy e vesh për artin luftarak
Të dëgjoj për heroizmin e heroinave tona
Diçka të bukur kam gjetur tek ato
Artin e luftëtares që atdheut ia kishin falur
Dhe bukurinë hyjnore nga zoti të krijuar
Qysh fëmijë kisha ëndrrue diçka më ju falë
Asgjë s’kisha tjetêr veç një varg kujtimi
Brezave më ju thënë të mos i harrojnë heroinat
Se gjithçka të bukur në jetë ato e kanë ja
S’mjaftojnë vetëm rrezet e diellit
Edhe unë e ti dërgojmë lutje
Të ndriçojnë yjet në tërë botën
Besoj në fuqinë njeriut të dashuruar
E mund njeriun që i urren heroinat.
DASHURI NË MELODI ZOGU
– Dashuritë e atdheut të lirë do t’i përjetojmë si beteja të fitoreve!
E vetmja melodi e zogut
Që ma deshtën sy e zemër
Sot ma hapi dritarën e pranverës
Ishte dashuria e çlirimtares për heroin e vet
Me vite u luta të fitohen betejat e zemrës
Atëherë porta e lirisë do të rri hapur
Dhe sërish do t’i jetojmë dymijë vjet
Dashuritë e atdheut të lirë
Do t’i përjetojmë si beteja të fitoreve
Kur së bashku me miq do të ngritim dolli
Pas melodisë se zogut të lirë
Asnjë melodi tjetër nuk më fle në shpirt
Tani në uratën time shkruan
Kthenu në kopshtin e luleve
Merrni trëndafilat që falin aromën
Ma të bukur të dashurive të hyjneshës sime
Merrni frymë thell nga melodia e zogut
Ushqeni botë e varfër me melodinë e zogut të lirë..
MËKATI I HYJIT
-Sa më vjen keq për poetin kur ia shoh thinjat ,ndërsa në kokën e tij jetojnë mijëra vjet histori!
Sonte unë ia mora mëkatin Hyjit
Pafajësia ime më kushtoj shtrënjtë
Më duhej më u rebelue para Titanikut
Më u përballë me tradhëtitë e hienave
E di që bota është thirrë në mëkatin tim
Ka harrue se ne lidhem për besën e shenjtë
Një vyrtyt që bota me vite na e ka lakmi
Askush nuk beson sikur unë që i besova Hyjit
Atëherë më shpallën të vetmin fajtor
Për të gjitha mëkatet e njeriut të planetit
E vërteta bëhet me hollë se çimja e flokut
Por ajo nuk vdes sepse jeton në vargun e poetit
Sa më vjen keq për poetin kur ia shoh thinjat
Ndërsa në kokën e tij jetojnë mijëra vjet histori
Ndoshta lexuesit po i plakët vargu rebel i poetit
E di që s’kanë vdekje asnjëri në planetin e lirë
Për një çast mund t’i mungoj koha e vargut
Muza nëse është hyjneshë fjalën do t’ia mban
Në kroin e zanave aty ku rrjedh burimi i cemit
Ndezet flaka e etnes kur dashuritë lidhin kurorë
Krejt këtë rrugëtim e bëra si nëpër legjenda
Mëkatin e Hyjit e bëra pronë të shpirtit tim
Kështu hyjnitë më falin kopshtin e pafajësisë
Koha ime do t’i falët luleve ma të bukura
Emri i Hyjit sot i takon Trëndafilit të Çamërisë.
REBELIMI I FJALËS
-Pse duhej të bëhesha rob i fjalës në vend që ta ngritësha gotën e fitores
Sot kot i rebelohem fjalës
Pafajësisht mund të më armiqësohet
Sa i drejtë do të isha
Më iu rebelue vetes
Le të më gjykon fjala e drejtë
E deshta mbrëmjen me yje vargu
As që dëshiroja të jem apokalips nate
Nuk doja të jem Mojsi i vetmuar
Tani do t’i rebelohem vetes
T’ia mallkoj pafajësinë e hyjnive
Pse duhej të bëhesha rob i fjalës
Në vend që ta ngritësha gotën e fitores
E vëra emrin tim mes etnes dhe perëndive
E di për fitoren e betejave të shpirtit tim
Ç’më duhet kjo luftë e pa barabartë
Kur fjala ime u bë shkrumë e hi zjarri
Së bashku me udhët e mia u dogj flakë
Këtë herë sa bukur m’i përkujtoj dhembjet
Vargu im të cilit i besoj me shumë se zotnave
Ai ishte dëshmitar i mbrëmjes të fundit të botës
Një botë të hiqit do të thoshte poeti
Tani i them vargut m’i kthe kujtimet që s’kthehen
Ose më fajëso pse u bëra zot i fjalës se dhënë
Dhe jo Mojsi i vetmuar apo edhe apokalips
Shkruaj vargu im për të vërtetën e fjalës.
APOTHOJZA E FJALËS
-Rrugën deri të kopshti i luleve e kishte prangos ferri i Dantes!
Vdekja e Krishtit s’krahasohet
Me vdekjen e luftëtares në liri
Ringjallja e Krishtit zgjon protestë
Për fjalën e njeriut të lirë
Apothojzë e kohës se bukës
Migjeni do të thoshte
Funeralët s’ka kush t’i vajtoj
Rrugën deri të kopshti i luleve
E kishte prangos ferri i Dantes
S’kisha kohë më iu rrëfye
Formulës se Pagëzimit
Mbeta mëkatar i kohës së lirisë
Të njëjtës apothojzë të Migjenit
Kot iu rebelova valëve të detit
Ato më fundosen së bashku me Titanikun
Sa që nuk e dija veten për njeri
Për asgjë më s’ka kuptim të jetohet
Kur s’dëgjon asnjëri
Për apothojzën e fjalës
S’mund t’i them askujt dashuro
Në këtë kohë të dhembjes
Protestoj për gjithçka nga pak
S’kam të drejtë ta urrej jetën
Vetëm njeriun që ia vret të ardhmen vetes
Atij që mban peng çlirimtaren time.
PRANVERË E VONUAR
– Në ty pranverë isha kënga ma e bukur e bariut e atyre idilave djaloshare të Naimit!
Kêtë herë pranverë
Nuk ke ardhur si përherë
Nuk e di kësaj radhe pse u vonove
Si s’të bëri mall pritja ime e gjatë
Deshe apo s’deshe ti je ëndrra e së vërtetës
Ty të takon vendi pranë oxhakut
Në sofrën e bashkuar të lirisë
Këmbëkryq së bashku ulur me miq
Të ngritim gotën e pafajësisë
Për ca shekuj që mëkatet na i morën me vete
Në ty pranverë isha kënga ma e bukur e bariut
E atyre idilave djaloshare të Naimit
Pranverë ti je syri i së bukurës
Që jeton vetëm në këto anë
Kështu thuhet për Anën bijën e Shen Terezes
Që më rrëfej për diellin e vargut të zemrës
Jeta është e padrejtë pse pranvera vonon
Asnjë ëndërr më s’ka më u pa në ditën e shejtë
Nëse sytë kanë verbërinë e lirikës serëmbiane
Është koha histotia e së vërtetës ta gjej veten
Sot ma mirë se dje e nesër ma mirë se sot
Për pranverën asnjë fjalë a urrejtje s`ia lejoj askujt
As rrezet e diellit nuk e kanë ngrohtësinë pa aromën e luleve
Muza e vargut më bën poet kur e di se pranvera nuk vonon.
MASAKRA E TIVARIT
-Secili nga ne nga një pjesë të dhembjes e kemi këtu!
4500 trëndafila ju këputen luleve të kopshtit tim
Sapo kishin lulëzue në sytë e pranverës
Të njëjtën natë dhe të njëjtin çast nga gestapoja
A ishte kjo tradhëti e shekullit te lirisë apo e ferrit
A e fshehu bota apo ne e fshehem këtë masakër
A e dini sa këngë iu shtuan korbave në fluturim
A e dini nëpër cilat rrugë kaluan luftëtarët e lirisë
A e dini se rrugët i qonin tek ferri i Dantes
A e dini se a kishin zot
Apo rrethoheshin veç me djajë heronjtë e mi
E di që ndoshta nuk dini asgjë për Tivarin
Aty u skuq deti me gjakun e pafajësisë
Pse e vërteta vret vetëm se ishin shqiptarë
A e dini se këtë plagë nuk bën ta harrojmë
Secili nga ne nga një pjesë të dhembjes e kemi këtu
Le të më falin rruget nëse ju mallkojnë zanat
Vallë nuk iu shiheshin buzët e etura për ujë
Nuk e dinin se deti nuk i donte të gjallë
Çudi kah ecnin sikur s’ishte asnjë shtëpi
Pse nuk ju shihej tymi i bardhë as tymi i zi
Pyes pas kësaj masakre të tmerrshme në Tivar
Besoj se bota e jonë do ta shlyen nga faqja e dheut fjalën tradhëtar.
BUKA E NËNËS SIME
– Aroma e bukës dëgjohej me kilometra larg nga unë,e cila kishte shijen e fjalës se nënës kudo që ndodhet!
Nënë sa bukur e ke gatue bukën kur unë isha fëmijë
Me ujë të rrjedhjes së burimit të Drinit të bardhë
E pjekur me zjarrin e diellit të lirë të lirisë
Një copë djath delesh ma ke dhënë me vete
Ta shuaj urinë e të vazhdoja përditshmërinë
Sa e shishme më vinte buka e nënës sime
Era e bukës dëgjohej me kilometra larg nga unë
E cila kishte shijen e fjalës se nënës kudo që ndodhej
Ndërsa fytyra e saj më rrinte pranë syve të mi
Nuk ka ma të ëmbël se buka e duarve të nënës
Kur gatuhej dhe pjekej në oxhakun e vatrës tonë
Sot sa më merr malli të ha bukë nga nëna ime
Pres nga ato duar të arta me shije të lirisë
Ta shuaj urinë dhe mallin për bukën e nënës sime
Këtë bukë dhe mallin për nënën e ruaj në zemër
Kjo bukë më shpëtoj nga uria e ferrit të Dantes
M’i çeli sytë dhe më uroj fatbardhësi në jetë
Nënë të falem për bukën e shishme që ma ke dhënë
Dhe uratën për lumturinë time në jetë që më ke dhënë.
ACARËT E DIMRAVE FATKEQ
– Lum yjet që kanë zënë vend në një botë që i përkasin vetëm luleve!
Po vijnë,po vijnë dimërat fatkeq
Acarët që të ngrin në shpirt
Njeriu fatkeq po e sjell ferrin e vet
Çudi pse zotnat s`kanë dorë tek njeriu
Apo janë edhe këta me mëkate të tokës
Qiellin e yjeve e dojnë për vete
Musafirë të paftuar s`ka më
Në tokë as në qiell
Lum yjet që kanë zënë vend
Në një botë që i përkasin vetëm luleve
Po vijnë,po vijnë ditët kur acarët ngrijnë
Do të qajë për dashurinë e tretur në grimca atomësh
Për vete s`qajë kokën nëse jetoj apo vdes
Gjithçka në jetë na e shkruajnë hyjnitë
Në ditarin si testament për dimrat e acartë
Së do të bashkëjetojnë me ferrin e Dantes
Ndërsa unë nuk i dorëzohem asnjë dimëri të acartë
Na ka burrërue para kohe ferri që pesë shekuj
Tani e dua dashurinë e vetme që shpirti ma do
Asaj që më thotë kurrë s`më ke harrue
Një varg të bukur e mëriton zemra e saj prej çlirimtares
Që më ngriti në varg të poetit Lasgushian.
QENI
– Në cilin planet ndodhë kjo histori e qenëve kur njeriun nuk e konsideron as për qen rrugësh!
Shpesh më thonë qen bir qeni
Si ta mirëpres këtë gjuhë të errët
Apo i ngjaj vërtetë cilit qen shtrohet pyetja
Atij besnikut që ma ruan shtëpinë
Ndoshta më krahasojnë me qentë endacakë
Kur çdo ditë njeëriu ka frikë të kalon në turmën e tyre
Eu qen ,qen që më krahasojnë me besnikërinë tënde
Fali o zot njerëzit që në shpirtin e tyre kanë urrejtje
Para syve të lavdërojnë
Pas shpine njëmijë të zeza t`i thonë
Në cilin planet ndodhë kjo histori e qenëve
Kur njeriun nuk e konsideron as për qen rrugësh
Sa do ishte mirë që njeriu ynë më mbrojtë qenin e Sharrit
Se ai ka dymijë vjet që jeton me njeriun e Dardanisë
Është besniku ma i madh i vatrave tona nga ujqit e pangopur
Le të më thërrasin qen bir qeni të raacës sonë ilire të Sharrit
Vdekjes nuk ia kanë frikën këta besnikë të popullit tim
Sa ngjajmë me dheun e kësaj toke dhe lirisë që e gëzojmë
Ndoshta një ditë duhet më iu këndue hymne të atdhetarisë
Njeriut që pranoj poshtërimet e njerëzve që s`dinë çfarë flasin
Më mallko o zot nëse mirrëm me mendjen e të çmendurëve
Le të flasin çfarë të duan ogurëzinjtë kështu është jeta e tyre
Sepse bëjnë punën e djallit dhe vetes ia lënë vulën e marrëzisë.
ADEM
Në çdo lutje të falem për zjarrët prekaziane!
Adem dua të flasim si burrat
Beso se pak burra kanë mbetur sot
Pas teje të gjallët janë verbue nga lakmia
I kanë harrue zjarret jashariane
Kur ti u dogje për lirinë e shumë pritur
Por nuk do të këtë fuqi më i shue
Zjarret e Prekazit që çdo ditë na ngrohin
Asnjë stuhi apo tornado demonësh
Adem fjala e engjëjve të zbriti në tokë
U bëre dashuri zemrash që s’shuhesh kurrë
Në çdo lutje të falem për zjarrët prekaziane
Që në çdo kohë ti i bën dritë edhe Tiranës
Atyre shpirtave që kanë lot e dhembje për Kosovën
Për dy mijë vjet lashtësi të zënë peng nga ferri i Dantes
Adem në të njëjtat rreze të diellit ngrohemi
Unë në Prishtinë e ti në Tiranë dhe anasjelltas
Kudo na shoqërojnë aroma e lule bozhureve
Së shpejti do të ulemi në sofrën e bashkuar
Pa mallkime e pa mëkate të gotës rebeluese
Për ndryshe kohët që do të vijnë do të na mallkojnë
Për pafuqinë për t`u ulur në një sofër të bashkuar
Bac bashkohu në lutjet e mia të zemrës o sot o kurrë.
PA TY L I R I
– Të kam si frymën e fundit të jetës!
-Eh,pa ty liri as unë s’jam njeri!
Liri
Çdo çast lutem të të ruaj
Si sytë e ballit
Të kam si frymën e fundit të jetës
Eh,pa ty liri
As unë s’jam njeri!
KOHË APOKALIPTIKE
-Në dashurinë e Evës ishim shndërrue në Adam të dehur!
Vrapoj çdo ditë për ta zënë kohën e diellit
Gjethet e trëndafilit i takova të vyshkura
Kishin rënë rrugës Via Egnatia
Mbrëmjet nuk e kishin dritën e hënës
Çudi këtë kohë askush s`e merr si të veten
E deshëm a s`e deshëm është koha jonë
Mjerisht në ditarin e Apokalipsit lexoj nga një zezonë
Këngët nuk i thurën kot këngëtarët nëpër brezat e lavdisë
E di se e kam vështirë t`i qëndroj kohës apokaliptike burrërisht
Por ,rrënjët e mia të Durrahut flasin sa i vjetër jam
Kam dëshmitare zanat e malit dhe të bukurën e detit
Si dhe Ferrin e Dantes që dymijë vjet e përjetova në shpirtin tim
Edhe pse isha gur dhe mur ne krijuam Kalanë e Rozafës
Në dashurinë e Evës ishim shndërrue në Adam të dehur
Zotnat i fajsuam përse na sollën kohën apokaliptike të djajëve
Lutjet për dritën e diellit i lamë peng shiut për gjethet e trëndafilit.
VERBËRI APO HARRESË
-Ditarët e luftês kanë mbetur betejave për liri!
Brezat tonë s’i harruan shekujt
Që plagë na e bënë jetën
Edhe pse s’kishin laps a fletore
Çdo brez mendjen e kishin ditar
Kurrë nuk e harruan dhembin e ujkut
S’kishin kohë m’i harrue dhembjet e popullit
As Homeri s’kishte arsye më u verbue
Pse e deshti fjalën fjalë
E verbuan
Sot çudi në mes të ditës ecim të verbuar
Sikur s’kemi sy e vesh
Ditarët janë shndrrue në ditar Apokalipsi
Ditën të merr për mik
Ndërsa natën për armik
Sa mëkat për njeriun e harresës
Dikur ishte i fjalës dhe besës
Ndoshta koha është verbue
Të gjallët nuk shohin larg
Ditarët e luftës kanë mbetur betejave për liri.