SHËNIM BIOGRAFIK
Prof. Ass. Dr. Fadil Lekaj u lind më 15.01.1967 në Lumbardh të Deçanit.
Shkollën fillore dhe të mesme i kreu në vendlindje.
Eshtë diplomuar në Fakultetin Juridik në drejtimin Menaxhment Civil, ka magjistruar në Shkenca Juridike në drejtimin Juridik-Civile, si dhe doktoruar në fushën e Sigurisë Kombëtare në Universitetin Publik ULSIT në Sofje.
Angazhime profesionale, afariste dhe shoqerore: Veprimtar politik aktivist aktiv komunitetit shqiptar në Gjermani.
Biznesmen i suksesshëm dhe pronar i kompanise “Lekaj GBR” me qender ne Gjermani me një biznes mjaft të suksesshem ne fushen e ndërtimit, Imobile dhe sherbime te tjera komerciale.
Aktualisht është Profesor Universitar dhe President i Forumit Politik Diplomatik Ballkanik për Republikën e Kosovës. Dhe Ballkanin Perendimor Udheheqesi Departmentit per Diplomaci ASSK
Asociacioni i Kriminologve.
DOLLI PËR SHQIPËRINË
Më ka marrë malli, mes miqsh të ngre dolli,
të ndjej Shqipërinë krenare, ndonëse i mërguar,
prej verës së kuqe në gotë, shpirtit t’i japë liri,
t’i fal ngrohtësi zemre, prej fëmijësh të larguar.
Nuk ngre për partitë jo, dolli të pare
si dikur në këmbë uronim “Gëzuar!”
partitë çdo ditë po ndahen e përçahen,
humbën heronjtë legjendarë, koha e re i ka harruar,
Fjongo të kuqe mbi gotë, sot dua të lidh flamur,
të valëvitet hijshëm, krenar, plot madhështi,
të mos e shoh të hedhur, kokulur e copëtuar,
ta mburr si gjak shqiptari e t’i thur himne plot lavdi.
Dua shqiponjën dykrenore në lartësi, qiellit të qëndrojë, të rrëmbejë zogjtë e saj shtegtarë në mërgim
në folenë shqiptare, nënës jetime t’ia lëshojë,
t’i fshijnë lotët që rrjedhin e t’ia mbushin me shkëlqim.
Gotat ngrini lart, mbi krye të ngremë dollinë,
dhe zëri i shqiptarit jehonë shpirti të ushtojë,
Zoti bekimin hyjnor më të bukur le të japë,
Vera le të na bëhet gjak, e Shqipërinë të shohim Zonjë.
LUMBARDHI
FSHATI IM I DASHUR
Fshati im me pyje, fshati im me lule…
O, vendlindja ime, pse kaq larg më shpure?!
Pse më shpure larg, në dhera të huaj?!
Këtej nga kurbeti, mbeta i malluar…
Kam mall për gjyshërit, mall për gjithë njerëz,
për foletë e zogut, për lulet…
shtepite e muret
Kam mall për gurët, për ujët e burimit,
për shiun e borën, vapën e thëllimin…
Ika qysh i ri , por kurrë s’iu harrova,
Mbi çdo gjë në jetë, ju iu dashurova…
Se lulet per varret si harrova
Në çdo kohë i çoj e nderojë
KOSOVA -DASHURIA IME
Kam deshire që DIELLI,
Te me puthe i pari cdo mengjes
Dhe me krahet -rreze, te me perqafoje fort.
Kur une mes gjelberimit te parkut
ec dhe buzeqesh
Ku mijera zera zogjsh,
Si nje kor gjigant kendojne
Ti je DASHURIA ime me e madhe, KOSOVA ime
Te gjitha vitet e JETES,
Ty t’I kam dhene
Dhe kur te largohem,
Nje dite…nga kjo jete, KOSOVA Tek Ty, Koça ime-
AMANET e kam lene
E dashuruar me ty pergjithmone
O, KOSOVA ime, o KOSOVA jone…!
Dardani Antike pëgjithmonë
MALLI I ATDHEUT
Mbi heshtjen time rendon një trup i dërrmuar
E brengat e shpirtit hedhin valle në gji,
Malli me djeg si një zjarr i pashuar,
Për atdheun tim, të bukurën Shqipëri.
Prej syve të shkrumbuar vërshojnë rrëke lotësh,
Kraharori gulçon nën rënkim e vajtim,
Dua të dergjem, të marr erë Shqipërie,
Prej flladit pranveror brenda në shpirtin tim.
Dua të ndjej pranë nënën që më lindi,
Që në shpirt më fali dritë yjesh të pashuar,
Në djep më përkundi buzëqeshjen e parë,
E me ledhatim të saj më ka hijeshuar.
Më jep dorën tënde, o Atdhe i dashur,
Prej mundimit mermë e fshima lotin det.
Jam bërë gur i rendë, por skam asnjë vlerë,
Jam gati të copëtohem, se s’jam në vend të vet.
Merrmë të dëgjoj këngët e bukura të Atdheut,
Djemtë fustanella bardhë si vllastarë në valle.
Çomë të hedh këmbën, zemra të marrë flakë,
Bashkë me gjeraqinat në vallet shqiptare.
Ngrimë të dëgjoj ëmbël ligjërimin e bilbilit,
Unë të lag buzën mbi burimin e kulluar.
E BUKUR RUGOVA
Vetem kembet me ledhatoi Rugova
Trupin te ma puthte… kisha frike
Veshtrimin tutje horizontit e hodha…
Diellin s’po e gjeja ne qiellin e hirte
Te vrenjtur sot edhe qielli dhe mali
Perseri shume bukur Peja
Jo vetem nga pulebardhat dhe lulet
Por, ngado “te ndjek” pas, Rugova, poeti
E bukur shume Peja
e Bukur Kosova
e bukur Dardania
ATDHE IM
TE DUA PERJETESISHT…
Asnjë poezi për Atdheun
Më thanë njerëzia
Me veten u mërzita…
U hutova, … U çudita…
Si s’kam shkruar asnje varg?! M
e Atdheun ditë dhe natë?!
Tek heshtja ime, prehje gjeta…
Të shkruajnë ata që ikën,
Jo unë, që në ATDHE mbeta…
Të dy bashkë Atdheu im
Malli i tyre pa mbarim
S’je në vargje, je në shpirt
Të dua përjetësisht!
Shqiperi vend Perendie
BALADË E FLAMURIT
Pesëqindvjet
murtajë e madhe
të shkrumoi
me flakë e zjarre,
Pesëqindvjet
për këtë Dhè
me gjak shqipesh
larë je,
Pesëqindvjet
me ty në ballë
Kastriotë
e Jasharë,
Pesëqindvjet
mbi tëndin nder
s’njohëm mbret
as Emanuel,
Pesëqindvjet
me ty nën Dhè
fle i madhi
Skënderbe,
Pesëqindvjet
pa yj-kolonë,
pa ngjyrë blu,
pa diell me hënë,
Pesëqindvjet
në besë të prenë
esatpashë
e golemë,
Pesëqindvjet
nëpër bedenë
nën ty flejnë
Hamzë
e Ademë…
ndaj do mbesësh
përmbi shekuj
Kuq e zi
e i pavdekshëm…
GËZUAR KOSOVË!
n’njëqind vjet
një copë lirie
në një copë
t’atdheut vjen…
dhe mbi trupin
e coptuar
ndonjë copë
gjithnjë dhemb…
DËSHMORËT
Ata rrojnë
e shekuj përcjellin
e nuk plaken kurrë.
Udhët e tyre skalitur janë
në zemra brezash krenarie!
Ja,
shikoni gjurmët e tyre
në çdo lëndinë
ku erë gjaku bie…
Ata rrojnë
mbi hije kufomash amorfe
që jetë e nder
me ngjyrë kollaresh i matin!
Ata
mbi shekuj rrojnë
të Shqipeve kanë shtratin,
të shkëmbinjëve shtatin…
ata rrojnë…
kur shkelin
mbi varret tuaj
pushtër
e rrufjanë
vallë
a mund të gjeni paqe
poshtë, ju
nën varr!..
po kur pallin
n’emër tuaj
sarhoshët pa fre
vallë
a shkundulloni gurët
poshtë, ju
nën dhè!…
NË PRIZREN…
I njoh
këto udhë të gurta
si vargje baladash pa fund,
ngado imazhe të largët,
ngado kujtime-furtunë…
i njoh
këto porta të drunjta
dhe urat me harqe mbi lumë,
ngado imazhe të largët,
ngado një dhimbje më shumë…
i ndjej
serenadat e ujit
nën shadërvanin epik,
i ndjej dhe lirikat e mallit
si bulëzojnë në Shpirt…
ATDHEU IM
Tani që jam larg
dërgomë një gur
pak pluhur
ta bëj hajmali
ta var në gushë
ta puth, të nxjerrë mallë
jemi larg, po jo ndarë
më jep fuqinë
të të dua më shumë
të jemi të dashuruara
deri në varr
ashtu si dikur
me gurë, me baltë
me pluhurin tënd
të ëmbël mjaltë
EMIGRANT
Na mori rininë,
na dha dhimbje shumë…
Dhe gjumi s’na zinte,
trembeshim në gjumë…
Emigrimi, plagë që s’shërohet,
plagë që na dhëmb në shpirt
Emigrimi na la dhe pa emër,
na mori të ritë…
Na la pa familje,
pa prindërit e dashur…
Mbetëm larg Atdheut,
me buzë të plasur…
I përbuzur për jetë
LARG…
Lotët binin nëpër magjet
Të shkretuar, mbetën pragjet
Thinjërëndat gra, në derë
Prisnin lajm, prisnin haber.
As të vdekur, as të gjallë
Ata s’ishin për shtëpinë
Ishin vetëm mërgimtarë
Zi dhe mort për Shqipërinë.
Por sërish, marr penën, me dorë të dridhur,
Në zemër e ngjyej
Dhe prapë shkruaj.
MOTIV I VJETËR KURBETI
-Fragmente poеmе-
LËNDINA E LOTËVE
Ka qenë dikur një lëndinë
Në botë, si gjithë lëndinat
Mbi barin jeshil, si qilim
Qëndisur i kish trëndelinat.
Ka qenë dikur një lëndinë
Si s’kish asnjë tjetër në botë
S’u lag ajo kurrë nëpër stinë
Me shira, më shumë se me lotë.
Po ç’emër kish, të padëgjuar!
Që zemrën ta shponte kur thuhej
E mjera, siç ish pagëzuar,
“Lëndina e Lotëve” quhej.
TROKAS TEK PORTA
E ndrojtur trokas unë tek porta e vjetër,
vitet dhe bravat janë ndryshkur nga koha,
pëshpëritjet dhe puthjet tek pragu i harresës,
çelësin, varur tek gozhda e heshtur, e mora…
Kërcasin shkallët e drunjta nga hapat e mallit,
gërhasin kanatat e lodhura e xhamat e pluhurosur.
Jeta vazhdon ecjen drejt rrugëve të moshës,
kujtimet më buzëqeshin sëndyqeve palosur.
I etur kërkon shpirti më të hershmet kujtime,
mallin e rrugicave, të oborrit dhe fëmijërisë sime.
Trokas tek porta e heshtur,
trokas…
NËNA
Të puth duart e nënës, më merr malli,
Më merr malli t’i dëgjoj zërin e ngrohtë…
Nëna është njeriu më i shenjtë,
Si nëna nuk ka tjetër në botë…
Nëna më mungon, por është tek unë,
Pa nënë s’ka jetë e s’ka dashuri,
Nëna ime, më e mira në botë,
të kujtoj me mall, për ty derdh lot…
Të kishim gjithmonë Nënën,
Le të ndriste më pak dielli,
le të mos e kishim hënën…
DHIMBJE (Babait)
Kerkova rrugeve, urbaneve
Mes loteve mjegulloheshe ti
Me dukej sikur do te arrija
Ku humbisje Ti…nuk e di
Me ngjau nje burre me ty
Vrapova per te te gjetur
Flokebardhe shoh aty-ketu
Mes turmes asgje…ishe trtur
Kur ike?
Ishe nje burre shume i ri
90 do mbushje kete vit
S’te njoh me babai im
Nuk te dhashe dot Plisin e Bardhe
Rruga per tek ty, ne varrezat me shpie.
MALL PËR NËNËN
F.L.
Pse iku nëna ime, e vetmja që kisha.
E shoh tani në ëndrra, a kur jam zgjuar.
E dua të flas me atë si me shoqen e mirë.
Unë vajzë e re ajo me thinja mbuluar.
Më ka marrë malli fort për nënën time.
Por Zoti ma mori, ma mori aq shpejt.
Ndër sy më dha një pelerinë të zezë vetmie.
Kur sytë e bukur i mbylli përjetë.
A do kthehesh një ditë tek unë vallë?
Kur ndez mbi varr të saj një qiri.
O Nënë, zgjomi përkëdheljet e tua me mall!
E fjalën e pathënë ma thuaj përsëri!
Ku janë sytë e saj që zbardhin agimin.
Ku është fjala e saj që dritën e sillte.
Ka kohë që ndizet e s’shuhet qiriri.
Dhe dorën e hapur e mbajnë kujtimet.
NËNËS
Nënë!
Sa herë kam filluar të shkruaj për ty
Dhe vargjet i le pa mbaruar
Nuk mund të mbajnë vargjet kaq shumë dashuri
Kaq shumë mirënjohje – them menduar.
IKJE…
F.L
(nënës time)
Jam shtrirë mbi copa dremitjesh,
Çlodhje s’kam e gjumi s’më merr.
Dua të të kap me krahë pritjesh,
mendimi vrapon, por ty nuk të gjen.
Si qënka kaq e çuditshme kjo ikje!
Je dhe nuk je aty, ku ishe… me ne;
Zemra pëlcet nga mungesa jote,
TI, sot je më larg, se ç’ishe dje…
MALLI I PRITUR
Një pritje në shi, padurimi pranë
Një puthje në shi, takimi i parë
Ankth i mbledhur, mall i heshtur…
Vështrimet tona, duke qeshur…
Ndjenjë, frike, shi, … kenaqesi
Malli i pritur, veshtrimeve ngelej
Dy miq të vjetër… dhe nostalgji
Frika, pa frikë cepave endej
U çlodhem mbi mallin e pritur
Në ëndrrat tona bashkë rritur.
DASHURIA E PARË
Me lule shumë ballkoni im,
Ngjyrat shumëfishoi pranvera,
Gërshetuar mjeshtërisht,
Buzës shpërthen kenga…
Dashuri e parë, o borzilok,
Kur u dashurova me ty,
Fëmijë isha, në fshatin tim
Hëna varur mbeti përgjithnji…
Hëna varur mbeti në sytë tanë,
Në qiellin e pasionit të ndaluar,
Kujtimet erdhën, ikën e vanë,
Në skaj të dëshirës së praruar…
Lule të tjera mbolla unë në jetë
Çastet me mijëra imazhe u shumëzuan
Por borziloku është dashuri e vërtetë
Dhe dashuritë e vërteta mbeten pa shijuar…
Rrugë, sheshe, bulevarde,
stolisur, veshur ngjyrë ari…
sivjet çele shpejt,
se kemi nevojë,
dashuri të japim e të marrim.
Për një tufë MIMOZA,
gjithçhka do jepja sot,
se kam nostalgji, mall,
për Shqiperinë e hijshme,
me kujtimet e saj,
brezi im nuk u ngop,
tufëzat me mimoza,
një ndjesi e shijshme…
Kujtoj mësuesen time
mësuesit e mi te parë,
që ua fala shumë vonë
se fëmijëria ime qe e lodhur,
fëmijëri pa MIMOZË..
Kujtoj nxënësit e mi
qindra tufa falur Dashuri,
mirënjohje respekt shfaqur
për gjithë mësuesit
Sa bukur MIMOZË,
çel vetëm një herë,
se njeriu në jetë
ka veç një pranverë…
fëmijëria ime ishte pa mimoza…
KUR TË PLAKEM
Kur dita të vijë që të jem plakur.
Dua nga Zoti t’më lërë me sy.
E dua edhe dorën me lapsin të mbajtur.
Që fjalët e shpirtit t’i shkruaj aty.
Kur thinjat të dalin mbi kokë e flokët të jenë zbardhur.
As në vargje s’do jem, s’do kem fuqi.
Atëherë do them që unë jam plakur.
E vetëm do mbetem pa patur njeri.
KU SHKON BIRI IM
FL
Ku shkon biri im, nuk përtove e u ngjite deri në mal.
Kam harruar letrën time dhe do të shkoj për ta marrë.
Ditarin kam mbushur me vargje që Zoti më ka fal.
Jetova me këtë ëndërr që një ditë të bëhem shkrimtar.
Baba do të ta kem hua përkushtumin tënd që kur isha fëmi.
Më i shtrenjti i kësaj bote je ti i miri im.
Deri ditën time të fundit për ty do të kem dashuri.
Vallë do të kem njeri pranë që lotët të m’i fshijë!
PA TY
Një ditë pa të parë ty, është një ditë e verbër
një qiell pa yje, i errët.
Një ditë pa ndenjur me ty, është një ditë pa kuptim
që hiqet zvarrë e s’gjen gëzim.
Një ditë pa qeshjen tënde, është thjesht,
një ditë hurdhe a muzikë, krejt absurde.
Një ditë pa të puthur ty, është ditë e humbur kot
Që asgjë nuk e mbush dot.
Një ditë, grindur me ty, është një ditë e grisur
E helmuar, pusgremisur.
O Zot!
Pse, prej ditëve,
Disa,
I zgjat e i nxin
Dhe prej netëve
Disa
Kurrë nuk zgjohen …!
MOLLËT
Nuk ma çmendën syrin kurrë
mollët e pjekura në pemë
Që padashur më kujtojnë
Dimrin akull edhe shterp
Nisur rrugës, të vijë shpejt…
Që padashur më kujtojnë
Fundin, pra, të ciklit jetë.
Po ç’të them për lulëzimin përmbi degë
Ku pasioni im përzhitet
Dhe rinon e pranveron, dehur aromash
lule molle e lule shegë…
PEMËT
Ç’mëkat biblik të kenë bërë vallë
Pemët, që, në jetë të jetëve, dënuar janë,
Si asnjë tjetër, në botë, krijesë e gjallë!
Çdo vjeshtë, kur vjen, i zhvesh gjethesh ato
Që dimrin e gjatë, me acar edhe me erë
Ashtu, lakuriq, ta durojnë Deri në pranverë…
Ç’mëkat kaq të tmerrshëm të kenë bërë
Të gjorat pemë…
ELEGJI FUND VJESHTE
Çapitem kories që lëngon në ankth fundvjeshte
Arratisur zogjtë, me gjith’ këngë dhe gëzim.
Një erë e pashpirt gjithë degët i zhvesh gjethesh
Makiazhin e mbetur prej pemëve fshin.
Më dhëmb fort pamja e degëve pa gjeth
Si gjymtyrë që prej artriti shtrembërohen
Çdo skelet foleje zogu më rrënqeth
Më gërvisht të mallit plagët që s’shërohen.
Ec dhe shkel gjethet e thata, jetëshuar
Si të miat, të mërguarat gëzime.
Ndjej nën këmbë tek rënkojnë dëshpëruar
Dhe më duket sikur shkel, thërrmoj kujtime.
Sa fundvjeshta janë futur midis nesh!
Gjithsecila, njësoj, vjen e më rivret
Ndërsa era e pashpirt që derdhet resh
Fishkëllen si një triumf ligësinë e vet.
FLETA
Ndër gjithë vdekjet e jetës,
Më e bukura
Është vdekja e fletës
Përmbi shtratin e degës.
Se nuk liget fleta, as shëmtohet
Prej imazhit të zbehtë mortor
Veçse tkurret ajo, veç shndërrohet
Teksa pikat e fundit të lëngut të jetës
Në bojëra fantastike i kthen
Dhe i pikon,
E i tret,
E i mpiks
Mbi dekorin madhështor
Të ngjyrave magjike të vjeshtës.
VJESHTA
Pas xhamash qëndroja përhumbur
Dhe befas, Brenda vështrimit tim të turbullt
U shfaq një mrekulli e patreguar:
Një fëmijë gjigant me bojëra në duar,
Që fërshëllente dhe qeshte,
Peizazhet ringjyroste
Me bojëra të mrekullueshme vjeshte…
Të kaltrën e qiellit me gri e mbulonte
Më parë ç’ishte e gjelbër, në çast e zverdhonte,,,
VJESHTA IME
Ma lëshoi dorën sot shtatori.
Nga pas po më ndiqte vjeshta,
herë me ca gjethe të verdha…,
herë me ca vargje nga vjersha.
E vesha fustanin e vjeshtës,
mall e gjethe vizatuar mbi të.
Kjo stinë e gjetheve të zverdhura,
si vjeshtat e mia, ikur pa zë…
Më dhimbsen gjethet që bien,
si vitet në ikje… një e nga një.
Dremitja po i përgjum edhe ditët,
nata përgjon ëndrrat që s’ vijnë më…
NGRICA
Ngrica, me gishtat e hollë
Mbi xham vizaton
Një peizazh përrallor
Pemë plot,
Lule dhe zogj.
Ndoshta natyra projekton pranverën.
MALI I VASHËS
Nga Mali i Vashës kur bie shi,
Rrëkeza uji gjarpërojnë
Seç pëshpërisin një histori,
Shkumbinit plak, t’ia thonë,
shkojnë. I vjetri lumë turbullohet
E dallgë plot ngre përmbi shpinë
Dhe s’gjen rehat gjersa ndodhinë,
Ia tregon detit dhe qetësohet.
Dikur, dy fise ishin ngrënë
Sherr kishte hyrë në fqinjësi
Për tokat, pyjet edhe gjënë,
Fiset jetonin në hasmëri.
Por, luftën sjellin hasmëritë!
Ata që dolën fitimtarë,
I bënë humbësit, hyzmeqarë
Kur lufta mbaroi, një ditë.
Fisniku, që ish zot i parë
I fisit që u mund, kish një bir.
Nënës së bukur i kish ngjarë
Që veç e lindi, por s’i dha gji.
Oh, fatzeza, grua e shkretë
Pas lindjes, vdiq!
Po ç’la trashëgim?
Një vocërrak të ëmbël, jetim
Dhe mallin e rëndë për jetë.
Veç një amanet,
Që djalit t’i ish mëmë e atë,
E shoqja para vdekjes i la.
Por erdhi pastaj lufta e gjatë
Ai u mund, humbi gjithçka.
Fisnikun e mbuloi mjerimi.
Siç duhej, birin, s’e rriste dot.
Me shpirt të djegur dhe sy plot lot,
Sëmurë vdiq, nga dëshpërimi.
Vitet shkonin.
Jetimi rritej me dashuri
Në dyer fukarenjsh zemërar.
Kish marrë nga nëna bukuri
Nga ati i tij, kish zemrën zjarr.
Djali bari u bë një ditë
Në derë të madhe të agait
(Hasmit të dikurshëm të babait)
Kulloste delet edhe dhitë.
Bariu dashuronte
Më t’bukurën gjë që vendi kish.
Më e bukur se lulet e Majit,
Më e bukur se ylberi ish
E bij’ e vetme e agait.
Me fyellin e ëmbël të tij
Balukeverdhat, sytë e shkruar,
Zemrën, vashës së adhuruar,
Ia kishte vjedhur si me magji.
Vashës, zemra si shegë iu ça
Tmerri iu mpiks përmbi fytyrë
Këmbët s’e mbajtën, u fik e ra
Dhe s’kish mbi faqe, as gjak, as ngjyrë.
Kish ngrirë, ashtu, e përqafuar
Nga krahët dhe gjoksi i pajetë.
Ia puthte djalit gjakun e nxehtë
Dhe buzët ia puthte, e hutuar.
Ja, tek ish ëndrra e saj – e vdekur
Ja, dashuria e saj – e humbur
Ja, tek ish shpresa e saj – e tretur
Ja zemra – lule petaleshkundur.
E zbehtë, si mjellma që i kumboi
Ora e këngës së fundit të saj,
Djalin përhumbur vështroi, pastaj,
Nga shkëmbi i lartë fluturoi.
Por, rrug’ e gjatë ish, e përpjetë
Dhe brenda tij lodhja po zgjohej
Vasha nuk ishte, më, e lehtë.
Zemra buçiste, hapi pengohej.
Këmbët e krahët ishin rënduar
Dhe forcat e linin pak nga pak
Mbi buzë i ndriste një curril gjak
Vasha, pa zë, qante tmerruar.
Por, hap pas hapi majës afrohej
Frymësosur, ngadalë çapitej
Sa vinte dhe më tepër pengohej,
Ndërsa zemra, si zog përpëlitej.
Prej lodhjes, i mbaruar, i mekur
Gjunjë zvarrë shkëmbin e ngjiti.
Por gjak prej buzësh i buçiti
Sa kapi majën, ra i vdekur.
Nga Mali i Vashës, kur bie shi
Rrëkeza uji gjarpërojnë.
Seç pëshpëritin një histori
Shkumbinit plak, t’ia thonë shkojnë.
I vjetri lumë turbullohet
E dallgë plot ngre përmbi shpinë
Dhe s’gjen rehat gjersa ndodhinë
Ia tregon detit dhe qetësohet.
TJETËRSIM
Janë tjetërsuar lulet që dhurohen në të dashura,
Jo më nga oborret a lëndinat që pranverës lulëzojnë,
Teksa nga kasetofonat e makinave çirren tallava,
Dritaret korçare, magjinë e serenatave kërkojnë…
PËR MIQTË
Ti mik i mirë që më fal shpresën,
Vetmia, brenga, të mos më mbytë,
S’shterohet uji kur dhuron vesën,
S’shteron burimin, kurrë, shpirti yt.
Kur japim, marrim, dashuri,
Dhe njëri-tjetrin pasurojmë,
Shpirtin mbushur plot mirësi,
Bujarisht botës t’ia dhurojmë.