NË PLANETIN E DASHURISË
U largove duke më premtuar shumë,
Flas me hënën dhe yjet, si miqtë më të mirë
U flas per ty, sepse i kemi pasur dëshmitare të dashurisë…
Afrohu pranë meje,
Të ndjej frymarrjen tënde,
dhe aromen e trupit tënd,
Afrohu!…
Sonte dua të dëgjohet zhurma e dashurisë sonë,
lëkura e trupit tënd le të jetë veshja e pasionit tim të zjarrtë,
Që digjet për ty.
Eja, shuaje etjen e buzëve të mia me puthjen tënde,
Lëri gishtat të rrëshqasin lehtazi mbi trupin tim,
Duke më dhënë drithërimën e pasionit dhe kënaqësisë.
Të dua kaq shumë,
Sepse gjithmonë më flisje ëmbël dhe me ndjenjë,
Kur jam me ty më duket vetja se po shëtis në planetin e dashurisë,
Ku pamja më
e bukur dhe më magjepse është emocioni i dashurisë.
Brenda ketij planeti të bukur
Shikoj veten si një fëmijë i llastuar,
Të shikoj edhe ty,
Jemi një trup i vetëm,
Dy sy dhe dy duar që s’kanë nevojë për asgjë,
Mjafton nje shikim sensual
Dhe panorama më e bukur e jona është deshira për dashuri,
Që po trazon çdo qelizë të trupit tonë…
U largove, me dëshirën për t’u kthyer përsëri,
Une të pres, se e di pranë meje së shpejti do vish ti!…
PRES SI NIMFË
Pikat e shiut puthnin xhamin e dritares,
Valët e lumit puthnin faqen e shkëmbit,
gjethet e pemëve përqafojnë tokën e zhveshur
e këndojnë serenata dashurie.
Është stina
kur mbillet dashuria!
Sa herë malli më merr,
luaj me valët e lumit
ku ndjej se je ti.
Sa herë qaj në dritaren time,
loti m’i ngroh mollëzat
e rrëshqet nën gushë
e ndalon aty ku më puthe ti.
Ooohhh…
sa herë më mbërthen vetmia,
ulem e prek gjethet e rëna,
aty ku del ti
e behesh pemë
ku unë gjej mbështetjen.
Hedh një guralec
e valët më futin
në thellësitë e shpirtit tënd
ku kërcejmë së bashku tangon e dashurisë.
… Pres si nimfë
të mbijë poezia jonë e shelgut
ku ti je trungu
e unë ujëvara e gjelbërt flokëlëshuar
midis ëndrrës e shpresës!
PJALMIM
Jam gjethe molle
në këtë natë të bukur vjeshte!
Ajo dridhet si shpirt bashkë me mua,
tek sheh parmendën e hënës
që çan e shket sipërfaqes së lumit,
duke të pritur ty
që rri diku në heshtje,
i strukur në mëdyshjen tënde,
s’di se ku!
Frikacak!
Pret të të shfaqem me fustan të bardhë
pas trokitjen në derën tënde?!
Pandehja se e tillë
më parë të jam shfaqur në zemër,
atje ku ruaj lulen e eger të kumbullës
përpara se të jem gjethe e lehtë molle!
S’e beson?!
Shihe këtë kambanore yjesh
si kumbon në heshtje atje lart
për shurdhërinë tënde!
Kush do e pjalmojë,
frikacak,
këtë gjethe vjeshte që dridhet në mesnatë?
Vetëm pesë minuta,
më shumë aspak,
pastaj me hënën do bëj dashuri,
në pjalmin e saj do përmbyten
dhe për këtë s’do kem faj
aspak
PËRJETËSI
E gjatë ishte rruga që morëm të dy
E na dukej sikur ecnim përmbi re,
Ca gjinkalla zhurmonin lart e poshtë,
Ne dashurinë kishim strehë!
Bisedonim veçse me puthje
Që etjen na shuanin në burim,
Ajri i paster i bjeshkëve
Të dy trupat na i bashkoi në përjetësi!
Mbi krye hapsira qiellore,
Fëshfërima e gjetheve – serenatë,
Dy zogj në të tjera horizonte
Çerdhen e ngritën mbi të botës mëkat!
PUTHJA E JETËS
Ajo puthje peng më ka mbetur
Është arratisur diku tej universit,
Kërkon një shteg të ri,
Ndoshta të rikthehet…
Mëkatare,
A luhet me dashurinë!?
Ajo puthje e mbetur peng
Nuk më erdhi
Por kjo s’më ndalon dot
Që çdo mëngjes,
Pak nga pak
Të vdes…
Peng e kam
Atë puthje,
E ndjej thellë nën lëkurë
Deri në shpirt…
Mungesën e saj
Vallë a ka më dëlirësi dashurie,
Se sa puthja e mbetur peng?
Ajo është me ne,
Sa herë festojmë ditëlindje,
Qarkojmë data në kalendar,
Ecim të dëshpëruar në jetë,
Apo futemi në terrin e mosbesimit
Dhe zbrazëtinë e premtimeve.
Freskinë dhe ëmbëlsinë e puthjes
Së pengut e ndjejmë,
Si një thirrje që na vjen nga larg
Për t’u rikthyer tek ëndrra,
Tek besimi hyjnor
Puthja e jetës…
PLLAKA TEKTONIKE
Shpesh ndjej një zjarr
Në qendër të tokës sime,
Aty ku pllakat tektonike
Përplasen furishëm me njera-tjetrën!
Dridhet shpirti
Dhe një presion avulli,
Si vullkan
Kërkon një krater të shpërthejë!
Jam në qiellin e shtatë,
Pa mendje,
E tëra instikt i çmendur!
Dy trupat tanë,
Dy pllaka tektonike
Që fërkohen në puthje,
Sytë e ndezur
Si llavë përvëluese,
Buzët që dridhen
Si gjeratore shteruese!
Më kapin ca ethe
E krejt trupi,
Brenda bërthamës së tokës sime,
Më bën të ndjehem engjëll,
Të hap duart e të fluturoj,
Të shkoj në një tjetër botë!
Ti më tërheq fort ndaj vetes,
Më shtërngon që të bëhemi një,
Pllakës tektonike t’hipim a zbresin
Nën të,
Aq sa të më stërpikin shira të bardhë
Tokës-eshkë të dashurisë!
… Ky është çasti i mbramë
Ku pllakat tektonike
Drithërojnë edhe në paslëkundje
Krejt tokën e trupit tim!
PEMA E SHPRESËS
Dashurohemi
E s’dimë pse!
Qetësia e paqtë
Na rrit Pemën e Shpresës
E ne vjelim frutat
E kënaqësisë së mishtë!
Nëse ndodh e pandodhura
Dhe frutet dergjen përtokë
Në kalbëzim,
Ne besojmë te Pema e Shpresës
Në Rigjallërim!
Si besimtarë të vërtetë,
Flakim tej çdo dyshim!
I falemi hyjnores ndjenjë,
Dashurisë…
Edhe pse, tashmë,
Në formën e nostalgjisë!
Nostalgjia
Na shpërbleka ëmbël,
Ndonëse Pema e mishtë e Shpresës
Përtokë dergjet,
E shtrirë në humusin e gjithësisë!
GRUA
“Të do shpirti”
Grua, e bukura, e shtrenjta grua!
E pastër si kristali kur më do
A kur të kam dritë të syve të mi
E ma ban ujin e bjeshkëve të freskët
Ta pi edhe nëse më dehin acarët e akullnajave
Grua e nxehtë si rreze dielli
Më ndrit më shumë si hëna
Poet ma bën idolin tim prej bariu
Është gruaja që më rri dritareve të pranverave
Dhe m’i ndez zjarret që s’shuhen në asnjërin ferr
E di se e do këtë botë të brishtë
Ti më the se është e ëmbël porsi mjalta
Mirë pajtohem pasi ti grua je punëtore porsi bleta,
Herë të quaj flutura krahëlehta
Për dashuri s’bajmë fjalë se fal ajo pa kushte
Natën e bëjmë ditë vetëm për ty
Secili donzhuan të pret me ëmbëlsi
Se zemra ime rreh plot dhembshuri
Grua, do të doja mos i humb sytë e mi
Të kthellët i kemi që të dy
As mos më luajtë me flokët e artë
dua t’i mbështjell vargjet e shpirtit
Ndjenjat i kemi t’pastra si kristali
Na mjafton malli e pasuria e shpirtit
Grua të do shpirti.
SHPIRTI KOZMIK DHE METAFORA E NATYRËS NË LIRIKËN E ELVIRA ZENELIT
Nga dr. Mujë Buçpapaj
Lirika e Elvira Zeneli ndërtohet mbi një bosht të fuqishëm emocional dhe sensual, ku dashuria nuk paraqitet thjesht si ndjenjë intime, por si një përvojë kozmike, mitike dhe ontologjike. Poezitë e saj shfaqin një prirje të dukshme drejt metaforizimit të trupit dhe natyrës, duke krijuar një univers poetik ku elementët e kozmosit, tokës, ujit, shiut, hënës dhe pllajave tektonike shndërrohen në kode të pasionit dhe të mungesës. Në këtë aspekt, autorja ndërton një lirikë të mbështetur mbi simbolikën e materies dhe energjisë, ku erotika sublimon në estetikë poetike dhe nuk mbetet në nivelin e përshkrimit fizik.
Në poezinë “Në planetin e dashurisë”, dashuria konceptohet si një hapësirë alternative ekzistence, një “planet” ku subjekti lirik humbet kufijtë individualë dhe bashkohet me tjetrin në një unitet metafizik: “Jemi një trup i vetëm”. Kjo prirje për shkrirjen e unit individual në një “ne” universal i jep poezisë një karakter romantik-modern, ndërsa gjuha mbetet e drejtpërdrejtë, emocionale dhe ritmikisht e valëzuar nga përsëritjet apostrofike (“Afrohu!”, “Eja!”), të cilat rrisin intensitetin dramatik të ligjërimit.
Një nga arritjet më të dukshme stilistike të autores është antropomorfizimi i natyrës. Në poezinë “Pres si nimfë”, natyra merr pjesë aktive në dramën emocionale të unit lirik: “Pikat e shiut puthnin xhamin e dritares”, “valët e lumit puthnin faqen e shkëmbit”. Ky animizim i peizazhit krijon një atmosferë neo-romantike, ku bota fizike bëhet rezonancë e gjendjeve të brendshme shpirtërore. Figura e nimfës, e lidhur me mitologjinë dhe ujërat, e ngre subjektin femëror në një dimension arketipal, duke e bërë pritjen jo vetëm emocionale, por edhe poetikisht rituale.
Në poezinë “Pllaka tektonike”, metafora gjeologjike është një nga figurat më origjinale të këtij cikli poetik. Përplasja e trupave identifikohet me lëvizjet sizmike të tokës, duke krijuar një paralelizëm të fuqishëm mes erotikës dhe energjisë natyrore: “Dy trupat tanë, / Dy pllaka tektonike”. Këtu vihet re një ndërthurje e gjuhës shkencore me lirizmin sensual, çka i jep poezisë një modernitet figurativ dhe një intensitet ekspresiv të veçantë. Trupi femëror nuk paraqitet si objekt pasiv, por si qendër energjie, shpërthimi dhe transformimi.
Ndërkohë, poezitë “Puthja e jetës” dhe “Pema e shpresës” e zhvendosin ligjërimin drejt një filozofie të mungesës dhe nostalgjisë. “Puthja e mbetur peng” shndërrohet në simbol ekzistencial të asaj që mungon për ta plotësuar jetën njerëzore. Këtu ndjehet një frymë elegjiake, ku dashuria mbetet gjithmonë e papërmbushur plotësisht, por pikërisht kjo mungesë e bën atë të përjetshme dhe poetikisht produktive.
Në planin stilistik, poezia e Elvira Zenelit karakterizohet nga: metafora të dendura me natyrë kozmike dhe organike; përdorimi i figurës së apostrofës dhe përsëritjes emocionale; ritëm i lirë modern, i mbështetur më shumë në frymëmarrjen emocionale sesa në metrikë tradicionale; një gjuhë sensuale, por shpesh e sublimuar përmes simbolit; ndërthurja e motiveve të natyrës me përjetimin intim femëror.
Në tërësi, kjo lirikë dëshmon një vetëdije të qartë poetike mbi trupin, mungesën, pritjen dhe dashurinë si dimension shpirtëror e kozmik. Elvira Zeneli arrin të krijojë një poezi ku ndjenja femërore artikulohet me intensitet, por edhe me një përfytyrim figurativ që e afron tekstin me modernitetin e lirikës bashkëkohore shqiptare.