Marianthi NAKUÇI (LLUKANI)
Në grepin e mendimeve
Cikel poetik
Ftohtësi
Fryn jugë, a ndoshta veri,
Erë dimri, si erë vere,
Qielli ka marrë ngjyrë gri,
Lajme serviren si në frutjere.
Eci rrugës së pluhurosur,
Veshur thjesht, të thjeshta hapa,
Për një lloj syri të krekosur,
Duken demode, mbetur prapa.
Rrugës askush nuk përshëndet,
Ndoshta se nuk ndesh të njohur,
Heshtja ka shoqe veten e vet,
Në këtë mjedis të ftohur.
Lëvizje më këmbë a me makinë,
Figura në rrugë ndërrohet në çast,
Po me mospërfilljen dhe ftohtësinë,
E njejtë mbetet në çdo rast.
Secili përpirë nga mendimet e tija,
Njëri do të duket “i kohës”, modern,
Tjetri mërzitur për fëmijët nga uria,
Se punë akoma nuk po gjen!
Dhe unë po lëviz e patrazuar,
Në mes të kësaj ftohtësie,
Me erë dhe pluhur shoqëruar,
Me zemra akull, lënë në hije!
Moderne
Fustanë, në garë për fustanë,
Fustanet i ndërrojnë shpesh e shpesh,
A thuase në një paradë mode janë,
Kur në punë a në rrugë i ndesh.
Dy herë s’mund ta veshë të njëjtin fustan,
Ia kanë parë veshur një herë,
Prandaj për një të ri shpejt në dyqan,
Sipas modës së fundit qepur e prerë.
Mëndjen e ka ç’fustan të veshë,
Kështu koha s’i del për asgjë,
Nuk ka kohë as të flasë, as të qeshë,
Ç’po ndodh vallë kështu me të?
Jo, s’kemi të bëjmë me higjienë,
As të nderojmë veten tonë,
As të kapim të bukurën, të renë,
Po me çfarë, zonjusha jonë?
I duket vetja, o, sa larg nesh,
Ndofta si princeshë të bjerë në sy,
Po ne, vërtet nuk e marrim vesh,
Të shohim fustanin apo ty!
Të shohim ç’vesh, paska rëndësi,
Se ajo ia shtoka vlerën,..?
Po se ç’ka në kokë, kush e di?
Të mbyllur e mban derën.
Këto kënaqësi moderne, tunduese,
Dhe harxhime që fluturojnë në erë,[1]
E nesërmja nuk do t’ish premtuese,
Që ta shohim botën më të gjerë.
Plaku vetëm
U shtri në shtrat të mblidhte eshtrat,
Nga vitet e gjata dhe puna e rënduar,
Në gjumë i dalin përpara vreshtat,
Që kanë mbetur pa punuar.
Shpresonte shumë plaku i shkretë,
Pas tij djemtë ta merrnin punën në dorë,
Si zot të tokës, zot të vërtetë,
Të mbushnin shtëpi e oborrë.
Po ku i ka tani fëmijët?
Ku janë ata, drita e shtëpisë,
I vetëm ai, këputur ijët,
Çfarë t’i bëjë pleqërisë?
I qetësohet shpirti i trazuar,
Kur merr vesh se janë mirë,
Për ta i rreh zemra e uruar,
Por në vetmi e ka vështirë.
Fajëson kohën që jetojmë,
Ku të humb shpresa e s’ke besim,
Kur të ardhmen qartë s’e shikojmë,
Ndaj ata i shkuan në perëndim.
Lëvizje në rrugë
Lëvizje e zakonshme në rrugë,
Lëvizje pa ngjyrë, e zvargët,
I shoh si në mjegull, në mugë,
Për mua të huaj, të largët!
Po, ja! U duke ti, si valë shqote,
Unë shtanga, m’u morën mëndtë,
Më vrau pa pritur drita jote,
Gjithçka m’u bë e argjëndtë!
M’u afrove, më buzëqesh,
Më qëllove m’u në zemër,
Mjedisi me ngjyrë të kuqe u vesh,
Zemra zë e zëzëllon tëndin emër.
Dhe më mbajte të gozhduar,
Pesëdhjet e pesë vite plot,
Si magnet më tërhoqe pa kuptuar,
Udhëve të jetës me këmbë e me not.
Tani në kopësht s’ka më lule të njoma,
I shkelën ato të errëta mote,
Por mua vazhdon dhe më tërheq akoma,
Ajo, hija jote!
Në rrugë s’ka asgjë të veçantë,
Lëvizje e heshtur, e mangët,
I shoh kalimthi si figurantë,
Për mua të huaj, të largët!
Si t’ia bëj?
Sot po kërkoj vetëm një gjë,
Të zbardhet sa më parë dita,
Të më hyjnë një nga një,
Fëmijët e mi si drita.
Unë po kërkoj vetëm një gjë,
Të largohet tej kjo natë,
Errësirë të mos ketë më,
Dita të bëhet më e gjatë.
Po si t’ia bëj errësirës,
Që më ndrydh e më mbyt aq shumë?
Që me të të mos jem përfshirë,
Të shkoj larg saj, të humb në gjumë.
Era
U sul drejt pemës era trokë,
Kokrat e njoma t’i thante një nga një,
T’i prishte, t’i plaste për tokë,
Që kokra në pemë mos dukeshin më!
Dhe vazhdonte dhunën era e marrë,
Pemës së lartë t’i thyej shtati,
“Vu – vu, vu”, po nuk i eci mbarë,
Në fund pushoi dhe qau nga inati.
Jeta jonë
Zhurmë, sharje, britma, llafe,
Që në mëngjes deri në mbrëmje vonë,
Na ndjekin pas edhe në kafe,
E po! Jetë e gjallë –jeta jonë!
Zhurmë, zhurmë jashtë e brenda,
Nuk ke tëndin as oborrin,
Fjalë që të shpojnë si gjëmba,
Më mirë mbyll televizorin!
Fjalë, britma, sharrje, zhurmë,
S’shpëton dot, të zënë pritë,
Mjedisi të bëhet i murmë,
Më mirë fli, shlodh veshë e sytë.
Dhe pas gjumit në agimin e parë,
Shtriqesh –“O, o! Ç’qetësi!
Por, sikur për tó malli të ka marrë,
Vrap, të vinë përsëri!
E po! Kur përpjekjet të dalin bosh,
Dhe t’i ndalosh, nuk ke fuqi,
Që prej tyre të shpëtosh,
Bëj zhurmë edhe ti!