Oh, sa më ka marrë malli për Ty,
O Prindi im Qiellor !
Më thuaj, të lutem, çfarë po ndodh me mua kështu ?
Mendimet më përplasin pa mëshirë,
Nga akulli i një politike vrastare,
Në zjarrin e një dashurie të dlirë.
I mbështetur në shpatullat e ditëve plot shqetësime,
Nën zjarret e mendimeve që koha i ndez,
Me mall kujtoj vitet e jetës sime,
Mes këtyre Njerëzve të Mirë.
Pranë të cilëve u linda, dhe …
Pranë të cilëve do të vdes.
Për një çast, o Prindi Im Qiellor,
Humbas i tëri në këtë botë yjore ndërtuar nga Ti,
Ku edhe ligjet gjejnë shpjegime…
Kërkoj në yllësitë që mbi tokë ndërtuan njerëzit
Dhe, gjej se ndër më të bukurat,
Mbetet Yllësia e Shqiptarisë,
E Shtëpisë Sime.
*
Unë ndjej,
O Prindi Im Qiellor,
Se që nga lart, përmes syve të mi,
Ti e vështron çdo çast
Këtë peisazh të dhimbshëm njerëzor.
Në çdo prag dhimbje dhe dëshpërimi,
Në çdo orë, më ngushëllon e më thua:
Jetoje këtë botë,
Ku më shumë se me njerëz të mirë,
Të ndershëm e shpirtmëdhenj,
Do të ndeshesh me gënjeshtarë horra,
Me vrasës, hajdutë dhe lakej.
Do të ndeshesh me Uiriah Hipër,
Me faqezinj që dynden sipër,
Që shtrëngojnë mes dhëmbëve buzëqeshjen thikë,
E pas ballit fshehin të pashprehurën frikë.
Dynden pushtetit lukunitë,
Plot epsh, pa fije burrërie.
Retina e syrit të tyre nuk mbart dritë,
Është një kënetë hipokrizie.
Oh, o Prindi Im Qiellor,
Më frymëzo ta jetoj këtë botë
Mbushur me Uiriah Hipër,
Ndjenjaulokë, shpirtrakitikër,
Ku vetëm pak
Shëmben poshtë në këtë jetë,
Oh, shumica e tyre,
Veç bën përpjetë.
Pranë Teje qëndroj çdo çast,
Sepse, duhet ndryshuar kjo botë,
Nëse nuk do ta bëj këtë,
Do të më duket vetja i kotë.
*
O Prindi Im Qiellor,
Luftërat, plehrat, mbetjet toksike
Vazhdojnë ta mbulojnë globin anekënd.
Ndotin ajrin kufomat politike
Që ulurijnë nëpër sheshe,
Që klithin në parlament.
Marrin jetë përmes ndyrësisë
Fije bari, zogj e fëmijë.
Çdo ditë dhëmbët e ujqërisë
Pa mëshirë shqyejnë ndershmërinë.
Ikin, njerëzia nga mjerimi
Çdo ditë, nga janari në dhjetor,
Ministra kanibalë nga harbimi
Shkatërrojnë trashëgiminë e vëndit,
Strukturat jetike të teatrit njerëzor.
Njerëzit rendin ende drejt horizonteve të largëta
Duke braktisur gjithçka nën gërmadha.
Teksa marrin me vete ato pak gjëra që u duhen,
Të shkujdesur nga ajri i lirisë,
Harrojnë dinjitetin.
“Ku shkoni, o njerëz,
Merrmëni dhe mua, në keni Perëndi!”,
Këlthet dinjiteti i coptuar nga turmat
Dhe, bie në agoni.
Në dhomat e hoteleve,
Vajza të reja blejnë prostitucion
Duke shitur shpirtin e përgjakur,
Shqyer në dashuri.
Nën shkrepje verbuese blicesh,
Premtime afaristësh,
Qeveritarë të përjetshëm a sezonalë,
Shesin Shqipërinë.
Në fusha e kodra,
Lugina e male,
Varfëria kultivon pa ndroje
Miliona bimë fatale.
Shpirtit njerëzor
Politika çdo ditë
I shkul nga një lis,
Për ca rrënjë kanabis.
Në plantacionet pafund,
Ku vdekja gjelbëron,
Vërtitet si hije një shpend i zi,
ISIS.
*
O Prindi Im Qiellor,
Kur isha fëmijë,
Shihja gjethet e verdha
Që binin pa pushim,
I rrëzonte vjeshta dhe era e marrë.
Duart e vogla mbushja
E rendja gjithë mundim
Drejt nënës sime, nën ankth,
Duke qarë.
Shihja netëve yje që binin diku larg,
Mbi oqeane shuheshin, shkretëtira e pyje.
Hijet e trishtimit më mbysnin pak nga pak,
Si humbnin tërë këta yje.
U rrita,
O Prindi Im Qiellor,
Mërzitesha sërish
Për gjethet që rrëzonte era.
Veç ndieja,
Se trishtimi ditës nuk i duhet.
Pasditeve të vjeshtës
Nuk shkelja kurrë mbi gjethet e verdha,
As mbi vetminë
E një ylli që shuhet.
Jam burrëruar,
O Prindi Im Qiellor,
Trishtohem sërish
Për gjethet që rrëzon era…
Si për një popull kur humbet lirinë.
Mendoj me burrëri
Se do të vijë pranvera,
Se jeta njeh veç pavdekësinë.
Gjethja e verdhë këputet pa jetë,
Përmbi tokë …