Poezi nga poeti izrealit YUDIT  SHAHAR . Përktheu Mimoza Erebara

MIMOZA EREBARA

 

Writer/Publicist 

Tirana.Albania

 

Yudit Shahar mund të krahasohet  me poetin amerikan Philip Levine, i cili gjithashtu shkruan për klasën punëtore,  per ata qe shumicen e kohes jane në punë.  Yudit Shahar hyri në tregun e punës si një nënë e sapo divorcuar me dy fëmijë në vitin 1999. Poeti izraelit Yakir Ben-Moshe ka thënë për gjuhën e saj poetike në një recension se ajo “lëviz mbi sipërfaqen e realitetit pa u ndalur dhe pa u thelluar shumë në psikologjinë e vetes. Nuk është rastësi që poezitë më të mira në libër janë për shoqërinë; në to ajo bërtet kundër padrejtësive të kryera kundër klasës së ulët socio-ekonomike në Izrael”. 

Yudit Shahar, një mësuese e arsimit special dhe nënë e dy fëmijëve, lindi në periferi të lagjes Hatikva të Tel Avivit dhe jeton në Petah Tikva – tikva që do të thotë “shpresë” në hebraisht, “një fjalë shumë domethënëse në historinë e jetës sime”, thotë poetja. “Që nga mosha 7 vjeç, kam shkruar poezi. Poezitë e mia, kryesisht me natyrë sociale dhe politike, janë botuar në revista, antologji dhe në gazeta”.

 

Libri i saj i parë, “Unë jam duke folur” (Babel, 2009), u botua kur ajo ishte pesëdhjetë vjeç; fitoi Çmimin e Poezisë Teva, Çmimin David Levitan dhe mori mbështetje nga Fondacioni Casset. Libri i saj i dytë, “Çdo Rrugë Ka Gruan e Vetme” (Keshev, 2013), fitoi Çmimin e Kryeministrit Izraelit për Letërsinë Hebraike, dhe i treti, “Iluzioni i Shenjtë”, do të dalë në vitin 2021 nga Afik Books.

YUDIT  SHAHAR  ( 1959 -)

 

 

 

PO FLAS UNË…!

 

Përshëndetje, shërbimi ndaj klientit, jam unë duke folur,

po, si mund t’ju ndihmoj?

Më vjen keq zonjë, e di që keni pritur një kohë të gjatë në radhë

jo, nuk mund t’ju transferoj te mbikëqyrësi im,

Zonjë, bisedimet për protokollin këtu, kontratat, rishikimet e performancës,

bonuse për burimet njerëzore të pazgjidhura,

dhe në të parën e muajit një çek që nuk mbulon fare

rrënjët e flokëve gri.

(Zonjë, nuk mund ta dëgjoni fëmijën tuaj duke qarë?)

 

Jam unë, një shërbim njerëzor që ju përgjigjet

njëzet e katër orë në ditë, shtatë ditë në javë

ne jemi këtu, të mbushur me njerëz  nën tokë

nga lindja e diellit deri në shuarjen e shpirtit

në një vend që ata e quajnë hapësirë ​​të hapur, neon-lit,

pa dritare, me një tualet në qoshe, një mbikëqyrës që dëgjon

dhe më gjobit kur e detyroj pa edukatë,

e njëjta paketë gënjeshtrash për çdo person,

Zonjë, nuk ka rëndësi se çfarë thoni,

(Fëmija juaj nuk do të ndalojë së qari)

çdo njeri ka një çmim dhe një gënjeshtër që ndriçon

rrugën poshtë nga lart.

Si mund t’ju ndihmoj?

 

UNË JAM YUDIT

 

Unë jam Yudit, mbesa e Rebbe Yudah,

i cili lundroi me një varkë nga Stambolli,

për të vdekur në barakën  ku unë kam lindur,

mes ndarjeve të dobëta të ‘mureve’,

e pllakave të dyshemesë drejt e në rërë.

U ngrit dhe ra pa frymë në tokë, po më parë,

kërkoi mes rrënjëve të përdredhura të bimëve

t’i kthente ato në ujë dhe dritë,

alkool, e sheqer kumbulle.

Dhe unë, mes dëshirës për macet që i dëshiroja shumë,

nën gugitjen e pëllumbave, kisha uri për diçka, gjithnjë

kur daullet e shiut binin mbi pllakat e lira.

E njihja etjen e zogjve të humbur,

Unë u ngrita mbi triumfin e shtratit të lumit të nxirë,

dhe nuk e dija se ku isha duke u përfshirë,

 

 TETËMBËDHJETË VJET PAS VDEKJES

 

Ai nuk ishte i rëndësishëm,

Regjistri i Popullsisë ka humbur dokumentet e tij,

Ministria e Brendshme pretendoi se,

nuk mund të verifikonte informacionin

dhe unë duhej të firmosja një deklaratë nën betim,

përpara nderit të tij, gjyqtarit:

“Unë, Yudit Shahar, deklaroj se jam bija e atij me kujtim të bekuar, që

lindi në vitin 1911 në Turqi, me emrin Elazar Sabakh, i cili mori

emrin Eliezer Sabah në këtë vend në vitin 1929,

dhe zgjodhi të jetojë e të vdesë si Eliezer Shahar;

dhe ajo u fshi

nga karta e tij e identitetit gabimisht nga zyra,

Nëpërmjet kësaj deklaroj se, ai është vetvetja!”

 

(Doja t’i tregoja gjyqtarit: sytë e tij ishin kafe dhe të skuqur

kur ai ishte i tërbuar;

ai ishte lëkurë e çelët;

kishim të njëjtat njolla mbi supet tona;

Doja të thoja, as unë nuk e njihja këtë njeri,

dhe është e dyshimtë nëse ai më njihte)

 

 

 

 

BABAI DHE PERËNDIA IM

Babai im dhe Zoti

do të na rreshtonte të premten mbrëma

për serinë e lutjeve,

dhe mjerë motra

që lëvizi pak, e nuk qëndroi drejt!

Zoti dhe babai do t’i hidhnin shishen e ujit jo të shenjtë.

Ajo qëndronte pranë kupës Kiddush

të veshur me argjend,

e të gdhendur me një hartë të shtetit,

me gjethe hardhie dhe një bistak me  rrush.

 

Në sinagogë, Zoti dhe etërit e tjerë

donin që ne të uleshim prapa

dantellave të dekoruara fluturuese të prodhuara në Spanjë,

e që mërmërisnin,

të mbytur nga era e ëmbël e djersës dhe e “eau de Cologne”,

duke i lyer faqet me gishta të lagur në dritën e zbehtë,

e shtrënguar shamitë,

Ne aty jemi, qëndrojmë, duke parë njerëzit dhe Zotin

që shkarkojnë zemërimin e tyre

në një shpërthim shpengimi,

përballë dyerve të mbyllura të Arkës të ftohtë.

 

Unë do të kisha shpëtuar te Zoti im, e di

Kur ai papritmas do t’i shpërthente ngjyrat

portokallinë dhe vjollcën  me erën e Edenit,

nga një kërcell trëndafilash të tharë.

Ndaj u shtriva në tokën e rëndë,

që vëzhgonte edhe gjethet e vogla të verdha.

Shpëtimi mbiu nga brenda,

si gërmadhë përballë qiellit të ftohtë

që ngrihet dhe proteston:

Jam këtu!

Jam këtu!