POTHUAJSE… Tregim nga Sibora Huda

Njerëzit gjithmonë thonë se nuk e kupton çfarë ke, derisa ta humbasësh. Tani po e kuptoj.
Nuk i kuptoja ndjenjat e mia. Lëviznin si hije pas një perdeje që nuk guxoja ta tërhiqja kurrë.
Ai ishte dikush që mund t’i besoja. Dikush që mund ta doja — qetësisht dhe me gjithë zemër. Nuk kishte rëndësi si e quanim. Nuk kishte rëndësi që ai kurrë nuk tha asgjë. As unë.
Gjithçka nisi me një numërim mbrapsht. Jo nga ato emocionueset, jo për Krishtlindje apo ditëlindje. Ky ishte i ngadaltë, i rëndë, mbytës. Një ndjesi si një gur në kraharor që të shtyp çdo herë që merr frymë. Një dhimbje e heshtur që të zë fytin — shumë e mprehtë për ta thënë me zë, shumë e butë për ta shpërfillur. E tillë që të kujton se je vetëm njeri. As më shumë, as më pak.
Kur kishin mbetur vetëm tridhjetë e pesë ditë, më goditi:
E doja.
E doja.
E doja ashtu siç dua shiun e rëndë — me habi dhe heshtje. Siç dua gjelbërimin që fshihet mes gjetheve — i butë dhe i qëndrueshëm. Doja shokun tim të ngushtë, Jerzy.
Jerzy, që ndjehej sikur kishte qenë pjesë e jetës sime përjetë, ishte ulur pranë meje në makinën tonë — gjithmonë “jonë”, kurrë vetëm “e tij”. Ishim ndalur në një parking bosh, xhami përpara ishte mbuluar me pika shiu që binin si rrëfime të pëshpëritura. Ai mbështeti kokën te dritarja, duke parë botën si mjegull përmes xhamit. Dhe unë rrija aty, duke u lutur në heshtje që lotët e mi të mos bënin zë. Të binin po aq qetë sa ndjenjat që po fundoseshin në fund të zemrës sime.
Jam regjistruar në ushtri, tha, si të më tregonte ç’kishte ngrënë për mëngjes.
Mendova se po bënte shaka. Një nga ato të tijat të thata, që nuk të bëjnë të qeshësh, por që të shtrëngojnë stomakun. Ai tallej për gjithçka.
Por këtë herë, nuk ishte shaka. Ishte i qetë. Nofulla i dridhej. Sytë i shkëlqenin, edhe nën dritën e zbehtë të parkingut. Këmba i trokiste lehtë në dyshemenë metalike, si të numëronte sekondat para se diçka të çahej.
— Çfarë the?
— Nisem më tre qershor. Mendova ta marr biletën në të njëjtën ditë si ti.
Dhe në atë çast, toka u lëkund nën këmbët e mia.
Po ikte.
Po ashtu edhe unë. Po kthehesha në shtëpi, tek familja, larg nga vendi që më kishte shëruar e lënduar njëkohësisht.
Ishte një ëndërr që e mbaja prej një viti. Dikur ndjehej e bukur. Por jo më.
Vërtet? thashë më në fund, duke u përpjekur të dukesha e qëndrueshme, edhe pse ndihesha si një letër në erë.
Kemi zgjedhur vërtet kohën perfekte për të ndarë rrugët, apo jo?
E ndoshta po. Ose ndoshta është e vetmja mënyrë që të mësojmë të qëndrojmë më vete, larg njëri-tjetrit, tha ai me një të qeshur të zbrazët, sikur ndjenjat e tij të ishin thjesht frymëmarrje.
E shtyva me bërryl. Mos përdor fjalë të mëdha kur jam emocionalisht e paqëndrueshme. Qeshëm. Por nën të gjitha, qëndronte një heshtje që shtypte si mavijosje. Një heshtje që priste. E ndjenim që diçka po ndryshonte. Thjesht nuk donim t’i vinim emër.
Që atëherë, ditët nisën të pakësoheshin. Bënim çfarë mundeshim për të shtrydhur çdo grimë jete nga çfarë na kishte mbetur. Shëtitje pa qëllim.
Ecje në shi, edhe kur ishte ftohtë.
Ai ngrinte kapuçin dhe më thoshte se shiu ishte mënyra e qiellit për të ndarë trishtimin e tij, dhe se edhe ne duhet ta ndanim tonin. Por ai shi nuk mund t’i fshihte lotët e mi.
Po humbisja shokun tim të ngushtë.
Ditët u bënë mizore. Dhe si për dreq, nisa të vëreja gjëra që nuk i kisha vënë re më parë.
Si më shikonte kur këndoja këngët e mia të preferuara, si buzëqeshte dhe tundte kokën kur ngatërroja fjalët. Si i mbante mend të gjitha — që nuk më pëlqente të porosisja vetë, që gjithmonë ulesha në të njëjtin vend në kafene për t’u ndjerë e sigurt.
Si xhelozia i ndizej si një shkrepëse, kur i thashë se ndoshta do ta vija atë varësen e vjetër, dhuratën e vjetër.
Një natë, ishim ulur në parkun tonë të preferuar. Dhe në atë moment, nuk kisha frikë nga asgjë. Përveç faktit që së shpejti do ikja. Pa ditur ç’më priste atje ku po shkoja.
Pas një kohe të gjatë në heshtje, ai tha:
— Nuk do të jesh kurrë pa mua. Edhe kur të mos jem pranë.
Ngjau si dashuri. Jo e zhurmshme. Jo e sigurt. Por e butë. E vërtetë.
Një natë tjetër, ishim ulur në verandën time. Vetëm ne të dy. Zhurma e vetme ishte një murmurimë e butë nga insektet e verës.
— Nuk mendoj se duhet… të lidhemi me dikë tjetër,” tha ai.
— Çfarë? pyeta unë, duke u hutuar.
— Kur të kthehesh. Kur unë të kem ikur. Thjesht… mendoj se s’duhet të nisim diçka të re.
— Sepse…?
— Sepse do ta prishte këtë që kemi. Ne. E kupton? Ai po shihte barin, sikur po kërkonte fjalët e duhura mes fijeve të tij. Kjo që kemi… është e rrallë.
Desha ta pyesja çfarë saktësisht kishim.
Desha të më thoshte që ishte dashuri. Të më thoshte: Mos ik.
Por nuk e tha.
Thjesht më pa dhe tha:
— Më premto që nuk do e bësh. Nuk do fillosh diçka serioze, dua të them. Dhe dua të dish se, çfarëdo që të ndodhë… do jesh gjithmonë personi im i preferuar. Dakord?
— Të premtoj, i thashë. Dhe e thashë me gjithë zemër. Edhe pse dhembte.
Edhe pse ndjehej si një pritje pa orë, pa vend. Pa garanci.
— Më premton edhe ti? pyeta. Ai pohoi me kokë.
— Nuk do e bëj. Nuk mundem. Jo kur kam këtë.
— Këtë?
Më pa drejt e në sy. Me ata sy që më luteshin t’i doja, sa herë që m’i kthente.
— Ty. Ne.
Dhe ditët nisën të më hanin pak nga pak.
Lotët. Të miat dhe të tijat.
Pyetjet që nuk guxonim t’i bënim. Pse-të e heshtura që na përplaseshin në gjoks.
Qaja shpesh në makinën e tij. Kur më pyeste ç’kisha, nuk kisha përgjigje. Nuk mund të thosha asgjë. Edhe pse doja të thoja gjithçka.
Në mëngjesin kur u largova, binte shi. Sigurisht që do të binte shi. Më mirë kështu, mund të kamuflonte më lehtë lotët e mi.
Qëndruam nën strehën e aeroportit. Vetëm ne të dy. Valixhet ishin gati. Nuk kishte më kthim prapa. Po hipja në një avion që do më çonte përtej oqeanit — dhe atë, larg nga zemra ime.
— Shihemi në tetor, i thashë. E vetmja ditë e jona këtë vit.
Ai pohoi me kokë.
— Po numëroj ditët.
— Kam frikë se do ndryshosh.
Më dha një buzëqeshje të vogël, të dhembshme. Unë kam frikë se nuk do ndryshosh ti.
E pashë në sy, duke shpresuar të gjeja diçka — një rrëfim. Një puthje. Çfarëdo që të më tregonte se nuk po e imagjinoja të gjithën.
Por e vetmja gjë që bëri, ishte të më shtrëngonte dorën edhe një herë.
— Je personi im i preferuar. Gjithmonë do jesh.
Dhe unë u largova. Nuk më ndaloi.
Kanë kaluar njëqind e shtatëmbëdhjetë ditë që atëherë. Flasim. Ndonjëherë. Kryesisht letra. Ai shkruan me stilolaps dhe letër, sepse telefonat nuk lejohen shumë — dhe thotë që mesazhet duken të rreme.
Shkrimi i tij është i çrregullt. Nuk përdor kurrë mjaftueshëm pikësim. Por i ruaj të gjitha letrat. I ruaj të gjitha ndjenjat. Dhe në to, e ndjej ende atë. Pothuajse-n.
Ai më tregon për shokët e dhomës — njëri gërhet si ari, dhe sa i mungon kafeja që nuk ka shije si çorape të djegura. Më pyet për shkollën, shoqet, rrugët e qytetit, për motin.
Por kurrë nuk thotë që i mungoj.
Jo saktësisht.
Vetëm…
— S’po më del nga mendja ajo natë kur shihnim vetëtimat nga kodra.
Ose
— Do qeshje po të më shihje sa qesharak dukem me këtë uniformë.
Ose
— Shpresoj të bjerë shi atje ku je. E di sa shumë e do.
Dhe unë i shkruaj. I tregoj gjithçka.
Përveç të vërtetës.
Sepse nuk e di nëse më takon mua ta them e para.
Ndoshta ishte vetëm e imja.
Ndoshta jetonte vetëm në zemrën time.
Tani është afruar nëntori. Vetëm dy javë.
Një ditë bashkë. Vetëm një.
Dhe nuk pushoj së menduari:
T’ia them atë ditë?
Ta pyes çfarë jemi? Çfarë mund të kishim qenë, sikur koha të kishte qenë më e mëshirshme?
A mund të rrezikoj gjithçka për një “ndoshta”?
Sepse një pjesë e imja ende beson se ai më do.
Ose ndoshta… vetëm pothuajse më deshi.
Një dashuri që pothuajse u jetua.
Dhe ndoshta… pothuajse është gjithçka që do të kemi dhe do të marrim nga njëri-tjetri.