NJË GRUSHT ME DRITË HËNE
Djalosh ëndërrimtar
Një mbrëmje e kam shuar etjen
Në një burim të vendlindjes
Ku e mbusha kupën e duarve
Me ujë të kulluar e me dritë hëne
Kur u largova nga ai burim
As që më shkoi në mendje
Se ai grusht me dritë hëne
Që e piva bashkë me ujët e kulluar
Do ta ndryshonte kuptimin e jetës sime
Gjithçka të bukur që do të shihja rreth meje
Do ta ndriçonte e do ta rrethonte me brerore
Rrezatimi i çuditshëm
E atij gushti me dritë hëne
Ngallmuar në thellësi të qenies sime…
HIJA E ZOGUT MOA
Re e zezë e kobshme
Mbi planetin tonë rri pezull hija e zogut Moa
Skeleti i të cilit është ekspozuar
Në muzeun e Canterbury-së në Christchurch
Ky zog vigan i Zelandës së Re
(Dinornis maximus) që mund të ishte
Dy metra e gjysmë i lartë
Është zhdukur në mes të shekullit XVIII
Qiejt e lënë shkret nga flatrat e Moas
Dhe të zogjve të tjerë të zhdukur
Janë pushtuar nga hijet e llahtarshme
Të avionëve luftarakë dhe të dronëve
Nga kërpudhat e provave bërthamore
Nga tymrat e pyjeve të kryehershme
Dhe nga shtresa asfiksuese e CO2
Qysh atëherë
Hija ogurkeqe e zogut Moa
Shpaloset mbi planetin tonë
Flamur i zi i vdekjes…
MITI MODERN I JONASIT DHE I BALENËS
Në versionin e lashtë të Biblës
Jonasi është gëlltitur nga balena
Ndonëse ndenji në barkun e saj
Tri ditë me radhë
Ai doli së andejmi shëndoshë si molla
Në një version modern të Biblës
Të konsideruar si ekologjik
Balena është preja
Që gjuhet dhe gëlltitet nga Jonasi
Fuzhnjat e tij i përgjakin detet
Si duart e zonjës Makbeth
Një ndryshim i rëndësishëm
Midis versioneve të mësipërme
Është fakti se balena e vrarë me fuzhnjë
E copëtuar dhe e gëlltitur nga Jonasi
Kurrë më nuk del e gjallë
Nga barku i këtij të fundit
Numri i balenave të masakruara
Dhe i deteve të njollosura me gjak
Shtohet në mënyrë të pandalshme
Në vitet që vijnë
Ka rrezik që lloji i balenave të zhduket
Në barkun e pangishëm të Jonasit…
VIJIM I DIALOGUT TË ARKILOKUT
Zemër
Nganjëherë ti shndërrohesh në një dem të tërbuar
Që godet me brirë brinjët e kraharorit tim
Të lutem hiq dorë nga rrengje të tilla
Ti nuk fiton asgjë
Duke prishur një pakt të lidhur
Qysh nga ngjizja ime
Pra vazhdo të kryesh punën tënde
Prej klepsidre që mbush e zbraz
Pesë-gjashtë litra gjak
Në arteret dhe venat e mia
Zemër
Ky dialog midis meje dhe teje
Është thjesht një vijim i dialogut të lashtë
Që Arkiloku ka zhvilluar me zemrën e tij
Para njëzet e tetë shekujsh
Një dialog që vijon në të gjitha kohët
Dhe nga një vend në tjetrin
Atëherë qetësohu rrih rregullisht
Respekto paktin që ke lidhur
Me të vetmin bashkëpunëtor që ke…
PAS DALJES NGA SPITALI
Ç’gëzim të gjendesh prapë në ajër të lirë
Duke u mbështetur në një krah të dashur
Që të sjell ndër mend shtyllat e botës
Të fotografuara nga teleskopi Hubbles
Ç’gëzim të shohësh nga afër ngjyrat e rrugëve
Të pemëve të fasadave
Të thithësh si një parfum dehës
Kundërmimin e dheut të sapomihur
Rrëzë një peme
Të kalosh pranë njerëzve të ngarkuar me andrralla
Dhe me lumturi njerëzore
Ç’gëzim të zësh vend pra pë në vallen e ekzistencës
Të përsëritësh gjestet e përditshme që për ty ishin të ndaluara
Të lëvizësh si gjaku që fillon të qarkullojë sërish
Në një arter të prerë e të riqepur
Ç’gëzim të shohësh rreth vetes
Njerëz që ecin me hap të rëndë ose të nxituar
Që nuk kanë asgjë të përbashkët me jetën tënde
Të kufizuar në geton e sëmundjes
Ç’gëzim të ndihesh plotësisht vetvetja
Pavarësisht nga rreziqet që të zënë pritë
Në kthesën e çdo dite që ngre para teje
Urën e saj të lëvizshme prej drite…
NJË TOP BORE
Sytë e mi të uritur
Donin të kapërdinin tërë bardhësinë
E pyllit të mbështjellë me borë
I ndalur buzë rrugës
Unë mblodha një grusht borë
E shtrëngova fort në pëllëmbë
Sikur ngulmoja t’i falja
Një pjesë të ngrohtësisë sime njerëzore
Bora e shtrënguar nga duart e mia
U zvogëlua ca nga ca
U shkri e më rrodhi midis gishtave
Ashtu si dashuritë e njerëzve
Që zvogëlohen e shkrihen si një top bore
Derisa përfundojnë në currila loti…
DY POETË DHE MACET E TYRE
Poemat e Charles Bukowski-t
Të botuara tash së fundi në Paris
U kushtoheshin maceve
Poeti amerikan thoshte se felinët e tij
Kishte dashur t’i pagëzonte
Me emra dhe mbiemra shkrimtarësh
Libri i Bukowski-t më solli ndër mend
Poetin shqiptar Ndre Mjeda
Që kishte mbajtur në qelë disa mace
Në poemën e tij madhore « Liria »
Ai i kishte kënduar luftës së amerikanëve
Për të fituar Pavarësinë e Amerikës
Ky poet-prift i kishte pagëzuar macet e tij
Me emra pashallarësh shqiptarë
Që ia kishin shitur shpirtin Perandorisë Osmane
Identifikimi i pashallarëve me felinët
Kishte qenë një nga mënyrat e poetit
Për të sfiduar tiranët e vendit të tij…
KOHË MODERNE
Që andej ku bujt prej shekujsh, Ciceroni sheh me kureshtje
Atë që ndodh në tokë. Kur hedh sytë te viset e pasardhësve
Të ilirëve, ai vë re njerëzit që rendin pareshtur duke sokëllitur :
« Ikë të ikim ! » I habitur, ai përsërit me vete thënien e tij
Të njohur : « O tempora, o mores ! »
Dikur nënat shqiptare sa bashku me qumështin e gjirit
U mëkonin fëmijëve dashurinë për dheun e të parëve
Dhe dëshirën për të qenë luftëtarë të lirisë. Sot fëmijët
Shqiptarë rriten me dëshirën për të mërguar atje ku mund
Të fitojnë sa më shumë parà.
Dikur varfanjakët shqiptarë që merrnin rrugët me shkop
E me trastë, përcilleshin me urimin e dhimbshëm : « Të
Shkoftë lypa mbarë ! » Sot urimi arkaik i kohës së legjendës
Së misrit është zëvendësuar me urimin modern: «Të shkoftë
Mbarë trafiku i drogës ! »
Dikur pashallarët shqiptarë, të ulur mbi thasët e florinjve
Kënaqeshin nga britmat e viktimave të tyre. Sot të kapardisur
Në kolltukë luksozë, ata dehen nga kënaqësia duke ëndërruar
Për llogaritë e tyre bankare prej miliona eurosh të fshehura
Në parajsat fiskale.
Kohë moderne…