Përjetësia zgjat kaq pak
Andonis Fostieris ka lindur më 1953.
Plot dritë dhe e qartë, poezia e tij është një kërkim thuajse filozofik, por tërësisht i mishëruar në imazhe, i aftë për të nxjerrë në pah dykuptimësinë themelore të gjithçkaje.
Andonis Fostieris drejton revistën letrare më të rëndësishme greke I lexi.
Ky poet është autor i përmbledhjeve Udhëtimi i madh ose Të njëzetët (1971), Hapësira të brendshme (1973), Poezi per poezinë (1977), Dashuri e errët (1977), Djalli këndoi saktë (1981), Vdekja që do të vijë (1987), Mendimi i përket zisë (1997).
Andonis Fostieris ka përkthyer poetët francezë: Max Jacob, Boris Vian, Paul Eluard, Lautréamont…
FËMIJA NË MUZE
Një fëmijë fle në muzé
Që prej katër mijë vjetësh.
Eshtrat e tij të mardhur nga acari, të shpuar
Nga egërsia e të pakthyeshmes.
Një fëmijë natën lë shtratin e tij
Ia hap perdet hënës
I tmerruar nga drita mizore hipën në çati,
Ecën si somnambul
Për pak do të ngjitet te retë, për pak
Do të shkulë një qime nga mjekra e Zotit
Nuk është e vërtetë, nuk është e vërtetë, një fëmijë fle në muzé
Shekujt, rrëke e ftohtë cicërijnë në trupin e tij
Shekujt i zukatin si bletë në tëmtha
Thneglat e shekujve rreth tij
Për pak do ta grisin perden e gjumit
Për t’u ngritur e për t’u përqafuar duke qarë.
MASHTRIMI ME ANË TË PËRVUJTËRISË
Djalli vjen të na mësojë
Një lojë mashtruese
-Të bëhesh i përvujtë –
Ai thotë se është hiçi
-Një gropë –
Metamorfozohet në Zero zjarri
Eunuk që mbikëqyr
Femrën që hap këmbët.
Dashuria kalon
Nëpër tunel
Ajo ka frikë
Në errësirë ecën verbazi
Djalli numëron goditjet
Ai qesh, faqet e mureve kumbojnë
E qeshura është si një rënkim
Ndërsa duke u veshur me një stof të purpurt britmash
Ai hyn e del
Për të sjellë
Atë që është e nevojshme.
Më në fund, ai bëhet Uni
I pajisur me flatra të vogla
Ulet në truall
Dhe qan.
Më në fund, ai bëhet Ai
I thyen matricat e asaj që duket
E sjell ndër mend
Gëzimin e të qenurit i fortë.
Bymehet, ngrihet
Duartroket me duart e tij të hekurta
Dhe ulërin.
VDEKJA QË DO TË VIJË
Pra, kështu zunë vend në sytë e tu kaq imazhe të rëndomta
e të papërfillshme
Kush do të ketë kohë të zhytet një ditë në pellgun e një kujtimi
Përjetësia zgjat kaq pak
Por sigurisht diku ka një drejtësi të vagëlluar për të thënë
Atë që mendon një njeri që ikën
Sa premtime duhet të murmuritë vdekja
Me qëllim që të zhduket një jetë pa menduar për të
Sepse ti e di, mjafton një sekondë që menjëherë dy flatra
Të ndryshojnë rrugë
Dhe – mos dëgjo – sekondat kushtojnë shtrenjtë
Ja përse ky njeri shkon tutje pa një qindarkë
Me një grahmë të mbytur prej njeriu të përndjekur
Iu deshën ca sekonda
Për të blerë çfarë? Imazhe të rëndomta
Po tashti si t’i kthejë të hollat apo të marrë hua
Sa imazhe të kujtimit duhet të shesë
Një dinasti imazhesh të mplakura
Sekonda që mblidhen, interesa tejet të larta –
Pra, askush nuk mund të paguajë?
ZhURMA E BOTËS
Magjistare e re, mos e hidh poshtë dashurinë time
Por dije se nuk kam rënë në dashuri. Edhe nëse poetët
Të kanë kënduar gjithë kohën me lirë
Dhe me korda të bëra me qime kali
Merre vesh se të gjithë qenë trapa,
Ndryshe nuk do t’ia lejonin vetes të quheshin
Poetë. Vëre pakëz
Doçkën tënde të butë prej uji dhe ere
-Siç thoshin ata, apo jo? Ata të përrëfyeshmit –
Në ballin tim. Ethet
Janë temperatura normale e një trupi
Që përmier mbi dafinë, duke e shpërfillur
Murmurimën e mendjes që vdes. Vëre
Majën e sisës sate mbi buzët e mia
Dhe lëre gjuhën time ta lëpijë heshturazi
Vazon e drithmave të tua. Magjistare e re
Askush nuk arrin tek orgazma me vargje
Madje as karabushët rreth teje
Që bëjnë gargarë me fjalët. Dëgjo
Plluquritjen e rënkimeve të të qarave:
Me të tilla zhurma u sajua bota. Dëgjo
Krrokamën ose bulurimën
E këtij luani që quhet botë. Dëgjo
Shungullimën e oqeanit; shungullimën,
jo këngën moskokëçarëse të peshkatarëve.
KOHA SOT
Të vdekurit zunë vend në qivuret e tyre
U nisën buzëvarur pa thënë lamturmirë
Shokët e mi të fëmijërisë kanë vënë kravatë
Kanë hyrë në çantë, janë bërë të ditur
Mikeshat e mia të vogla të errëta janë martuar
Ato thonë: na i thave sytë apo kur do të shkosh ushtar
Natën nuk më merr gjumi
Notoj nëpër gjak.
STATUJA
Cila statujë fle në mermer?
Cila dorë
Në një ardhmëri të errët vringëllin daltën
Duke përgjuar atë që do të lindë?
Cila mitër kohe, cili epsh
Përgatit atë që nuk vihet re
Një lulëzim të ri
Dhe dhimbjet e tij?
Cili çekan që do të lindë më vonë,
Godet zhurmën e zemrës
Cili rojtar i përgjumur
E hap muzeun?
Cila kujtesë, cili pasardhës
Kthehet nga statuja?
Kush thotë se cila dorë e cilit njeriu të vdekur
Fle te mermeri?
Ç’ardhmëri dorë e errët
Do të dalë nga dalta
Për të gdhendur?
MOLLA
Më së shpeshti unë mendoj falas
Pa laps. I lë të shfrejnë
Fitim e humbje
Duke asgjësuar
Krahë të gjymtë
Kyçe duarsh të prera.
Si e dalloni ju seksin e një peme?
Mua më kujtohet një mollë femër, përtace
Duke përfytyruar kokrra molle në sqetulla
Por që u kundërvihej crruleve pranverore.
Mollë e pakuptueshme. Shushurimat e saj
Ishin dënesë, lemzë
Lëngje që dilnin nga rrënja. Një zi intime
E atij që përmbush prirjen e vet të verbër
Dhe kënaqet nga pamja që merr.
Nëse e përmend sot
Këtë mollë
Kjo ndodh se të përfytyrosh kështu ca fruta
Shihet si një fyerje e rëndë që i bëhet natyrës
Një herezi
Përballë dogmës së krijimit të botës. Pemë fillikate, shterpë;
E prenë, e hodhën në zjarr.
Dhe flakët e saj
Lëpijnë degët e mia të fundme
Në kohën që po ju flas.
MERIMANGA
Mbeta me orë të tëra në mërzinë time gojëhapur
Siç bëjnë të gjithë ata që ua kanë pirë lëngun kaq e kaq gjërave
Që shpresojnë se kanë rrojtur
Mbeta në zbrazëti,në mungesën e vakët të mendimit
Duke ndjekur me sy luhatjen e një merimange.
Unë e imagjinoja të rënë në mendime:
Gjithnjë duke u ngjitur nëpër pëlhurën e saj të neveritshme
Pastaj duke ndenjur pa lëvizur, me antena të ngërthyera
Pastaj duke u hedhur rrëmbimthi në zbrazëti.
Unë nuk pashë të kalonte as mizë, as kandërr.
Por gjahu kishte ndodhur vetëm me gjahtarin e urtë
Si ai që e di mirë se e paqena
Kërkon art dhe energji për ta kapur.
Urti e bukur e një përbindëshi liliput
Që me një fill prej pështyme
Priste të zinte në grackë të pakapshmen.
Para se të kapërdijë më në fund me kafshata të mëdha
Orët e mia, mërzinë time, zbrazëtinë.
Përktheu: Anton PAPLEKA