CIKEL POETIK
EROTIKA
Nga PIRRO LOLI
ENIGMË
Pas gjethes së fikut
Nuk fshihej dora që këputi mollën
As buzët që ia thithën lëngun
As dhëmbët që e kafshuan
…
Poetët e kuptuan thelbin tragjik
Që e priste njerëzimin dhe nuk qëndruan
Krejt lakuriq si Adami e Eva.
Gjethen e fikut
e ngjitën në ballë…
Që dikush të zbërthente enigmën
Larg organeve mëkatare,…
Te rrudhat.
GRUAJA IME E PARË
I kishim dhënë falën njeri tjetrit
Dhe në gishtin e vogël lidhëm nga një manushaqe
Si unazë. Katër pesë vjeç ishim
Fshiheshim mes hijeve e shkurreve
Putheshim në faqe dhe
Në një jastëk bari na zinte gjumi.
Ajo kishte frikë nga mamaja
Unë i thosha ule kokën se na sheh ujku…
Nuk di pse u rritëm
Nuk e di pse u ndamë
Por dhe tani që jemi bërë gjyshër
Përplasim qerpikët
Dhe në gisht na çel një manushaqe
PËR TY
Ditën të bëj roje pranë fytyrës sate
Të ta ruaj ballin nga dielli
Dhe syrin nga bora.
Natën do hipi nëpër degët e hënës
T’i shfletoj të gjitha fletët e njoma.
E, pastaj tw ndez mjw cigare.
VIOLINA DHE HARKU…
Violina me harkun shaluar
Është femër seksi
Këndon,
Vajton
e klith në mijra zëra
Harku mashkullor
I lodhur
bije
Gjer te tingulli i fundit.
Përsëri violina mbetet e virgjër
E përsëri pret vuan hesht…
SHAKIRËS
Sonte
Shakira këndoi lakuriq
Krejt lakuriq. Sytë i vesonin
dhe nga qerpikët shpërthenin copa yjesh e vezullimesh
Një gji i kërcente si i marrw
tjetri hidh e prit në duar spektatorësh
Një nepërkë e hollë i niset nga mesi
Dredhon e i zgjatet mbi flokë.
Zgjohet shejtani nga gjumi
Dhe në çdo shkarje të belit
telat e kafazit një nga një i këput.
Yjet përplasen E digjen.
të dehur zezojnë zezakët
por zog …
SEKSDORË
Kujtesë e duarve këtej ka filluar
Shkallë shkallë për të ngjitur tek ty
Dritare eksplorimi
E njohin shpatullat e ngrohta
Dhe kofshët prej shkume
Bëni pak vend në ëndrrat e tua
Kjon dorë zog prej ajri të kaltër
Që qarkullon nëpër trupin tënd
Syth tinzar që lulëzon mes gjinjve të ngrohtë
Miliona sekonda të shuara
Mishrash të bardha
Këmbëngullse e stërvitur
Flutur shëtitse
Nëpër palca lulesh
E i këputen gishtat
E lodhur bije
Në fund të cermonisë
Kur shega përskuq flamurin
E një beteje të hunbur
ASAJ TË PANJOHURËS…
Trëndafil i errët
Të pjerrta rrugët për tek ty,
Bo(h)çe e huaj që s’pranon të çelë.
Aroma ma kafshon buzën me
Tërbimin e gjëmbit të zi.
Mërmërijnë burbuqet ilegalë
E hesht si nata në mesnatë.
Gërmoj një grimë qiell të panjohur
Një diell që gjëmon në tjetër planet
E qafën thyen tek një mjellmë
Të errta qelqet e qënieve tona
Të lutem mos çil
Lermi mua kurthet e natës
Më prit t’i thyej gjunjët në të pjerrtën rrugë
Je tjetër heshtje Tjetër mjegull
Që as shpresë as gënjeshër s’më jep
KUTIA E ZEZË
Shumë herë kam rënë me vetminë time
nëpër shpella të thella
pa adresë.
Pemët më rmbrojtën mes gjethesh,
Shiu më gjeti në një re të errët
Zogjtë më kapën në ajër
Buzëqeshja më gjeti mes shokësh.
Kur të bije përsëri do fshihem
thellë e më thellë
Por Kutinë e zezë
Vetëm disa nga ato sykaltërat do ma gjejnë…
GJUHA E MOLLËS
Paske një nepërkë pikalore
Që ruan majtas e djathtas sisëve të tua
Që nuk më lë t’i bije pianos
Brinjëve të holla,
Dua tw ngjitem nw majwn e majws
T’ia pres kokwn nepwrkws pikalotre
Tw marr frymw nw aromwn e gjinjve
Ta kapwrcej kufirin e gjirit…
Ti mw the, mwsoje gjuhwn e mollws
Qw nepwrka pikalotre
të flerë në folezën e vet.
SHIU ËSHTË NDRYSHE
Ajo ishte e brishtë si shiu
Flokët e zinj i vareshin mbi gjinj si ujëvarë.
U nisa nëpër shi.
Bëra rrugë të gjatë nëpër ahe e shkurre
Gjer te gjunjët e saj
Që shkëlqenin nga shiu.
Në kthim gjurmët e mia monotone i kish mbuluar shiu
Nga retë kishin rënë sy kureshtarë
Që lëviznin si peshq dhe ngrinin kokën
Mbi pellgje shiu.
ENIGMAT E NJË HETIMI
Rene` Chari poeti i shquar francez
Mbyti të vëllanë dhe,
Qetë qetë i tha hetuesit:
E vrava se nuk donte të flinte me dritare hapur(!!)
Hetimi zgjati me vite.
Diçka u sqarua kur e motra bukuroshe
u paraqit vullnetarisht…
Në çastin kur vëllai ynë po jepte shpirt
Arriti e më tha:Në xham të dritares, shikoja ty kur flije
Shikoja si farfurinin kofshët e bardha
Në xham…
KU T’I GJEJME TRENDAFILAT?
Trendafilat jetojnë pak dite
Petalet shpejt u vishken u thahen
E trishtueshem bien përdhe
Por jo aromat dehëse, jo.
Unë i di vendet e fshehta – veç gjithnjë Të freskët,
flakërojnë në buzët e vashave – por
të përjetshëm,
në shpirtin e poetit janë atje ,
as vyshken as thahen
se çelin në plagë.
ATO TË GJITHA
Të gjitha ndukin nga e njëjta furkë
Si e Penelopës.
Ngeshur me leshin e butë
Tjerrin e tjerrin fill të leshtë e të pambuktë
më të gjatë se meridianët
Planetin butësisht
e lidhin këmbë e kokë.
Endin qilima shumëngjyrash
Për dhomën e gjumit
Ku këmbën thyejnë burrat besnikë.
TATUAZH DASHURIE
Kaprolli i brishtë
përplasi brirët mbi një kryq vetëtime
Zigzaket e zjarrta copa copa
Ranw në tokë.
Dikush foli për marrëzi kaprolli
Dikush për akt heroik
Dikush për brirë të fortë
Në brinjën e kaprollit vetëtima kish stamposur
Fytyrën e një drenushi
si tatuazh hyjnor.
Drenushi buzëqeshte në gjumë
VAJZA PREJ LETRE
Ajo ishte vajzë prej letre. E palexueshme.
E bardhë shkruar me të bardhë.
Nuk e dija
Që kodi i leximit ishte puthja në kërthizë.
Sytë e saj shkrepën
Dhe m’u hodhën në qafë.
Pasdita e Adamit ishte e qetë
Flokët e saj
mbanin erë mollë…
CAST ZAMBAKËSH…!
U këput kopsa e jakës së kaltër
Si petale trëndafili
ra fustani i heshtur në parket.
Kur sythet e gjinjve filluan të kërcejnë
mbi pëllëmbën e dorës sime,
Faqet e mureve u mbushën me zambakë
Dhe yjet e qeshur
çelën në xham
PËR GRUAN TIME
Unë asnjëherë nuk i kam falur trëndafila gruas sime
As për Shën Valentin ,
Por,
Që të mos më humbiste mes shoqesh,
Në gushë
I vara një kumborë të argjentë.
Ajo shpesh i kujton lëndinat me vesë
E vrapon si drenushë e plagosur.
Në injë
Ka gjurmët e mamuzeve të mia
Dhe shpesh qan, këndon, hingëllin
Nëpër turma grash të bukura
Akoma
Kumbora e argjentë tringëllin….,
MARRËVESHJE ME NJË MINUTË HESHTJE
Vitin e parë
Dhe hija e saj më dukej ndryshe. Të dhjetë gishtat
Më përkëdhelnin lodronin mbi mua , zhyteshin
si në një liqen të kulluar
dhe më betoheshin vertikalisht.
Por,
Gishtat e saj me thonj e pa thonj u shumëfishuan
kapriciozë trazonin cep më cep ditët e mia.
100 gishta
Më hapnin kanale mbi të pjerrtat e mia
Dhe shpërthenin ujëvara të ftohta.
Asnjë herë nuk e ngrita flamurin në gjysmë shtize
Por më duhej t’i çliroja në heshtje ditët e mia.
T’i kuroja plagët.
Të dy
u mësuam të mbajmë nga një minutë heshtjeje
për çdo gisht të prerë
RRUDHAT
Më tepër ato që kam lakmuar
Kanë lënë shenja rrudhash tek unë:
ca vajza brune dhe bjonde
një kumbull në oborr
që vishte përvit fustan nusërie.
Dhe librat.
Të gjitha ato që akoma s’ kam shkruar.
Mespërmes ballit tim të lartë
Më e trasha rrudhë,
gruaja ime.
50 vjet martuar fshehur nën lëkurë.
PARA DHE PAS MARTESE
(Variacione)
1.Dy copa mjegulle me njera tjetrën u bashkuan
Njera me të bardha tjetra me të zi.
Kashta e Kumtrit u hedh kokrra orizi Por,
Një yll, nuk e di
Pse i vrejti vetullat
E një tjetër ma shkeli me sy.
Era e vjeshtës trazon gjethe e re shiu
Nëpër degët e dimrit
Cicërojnë zogj vetëtimash..
***
- Ata qeshnin, grindeshin e putheshin
si të gjithë çiftet e dashuruar. Ai i thoshte se
është si një glob drite
që ndriçon vetëm atë.
Ajo ia kthente se
është top sheqeri që ëmbëlson vetëm ty.
Të dy qenë të tretshëm. Por nuk mbanin mend
Cili filloi të tretej së pari,
globi i dritës apo topi i sheqerit.
Nëpër xhamet e dhomës së gjumit
Nata rridhte me litarë shiu të ftohtë.
***
- U këput kopsa e jakës së kaltër
Lehtë lehtë ra fustani i heshtur në parket
Kur sythet e gjinjve filluan të kërcejnë mbi duar e tij,
Faqet e mureve u drithëruan. Befas u mbushën me zambakë.
Dhe yjet e qeshur
çelën në xham.
***
- Ata qeshnin, grindeshin e putheshin
si të gjithë çiftet e dashuruar. Ajo:
Ti je si një glob drite
që i ndriçon të gjithë.
Ai: Ti e dashur je një top sheqeri
që shkrihesh vetëm me mua.
Të dy qenë të tretshëm.
Por nuk mbanin mend kush filloi të tretej i pari, globi i dritës apo topi i sheqerit.
***
- Dy pulëbardha të kapërthyera
Klithën në ajër.
Tre-katër pendë mëndafshi
Si puthje të lehta
Ranë e qwndruan mbi ujë si petale.
Qeshën valëzat vesh më vesh
Diçka i pëshpëritën njera tjetrës
Femra ra si shigjetë në shkumë
E deti u mbush me zambakë të bardhë.
- Ishim çift i bukur të dy
Që ecnim në dorën e njeri tjetrit.
Unë të quaja nepërkë pikalore
Ti më thoshje gjarpër i bukur me zile.
Me dredhka ecnim te njeri tjetri si çdo gjarpër i bukur
Nuk i pamë gjysmë rrathët që linim pas.
As kur u bashkuam.
Kur gjarpëri u pre në mes
ne vazhduam të skiconim përsëri rrathë
por më të vegjël , natyrisht …
Unë kurrë nuk e kuptova
Në ç’pjesë ishtë helmi,
Në kokë a në bisht…
