BËHU AJO GRUA
Ermira Shehi ( Mehmeti)
AI QË ULI KOKËN
Pashë një mëkatar
duke ulur kokën para Zotit.
Dhe pashë një tjetër,
të bindur për pastërtinë e vet,
duke ngritur kokën
mbi njerëzit.
Nuk e di
cili ishte më pranë qiellit.
Por di
se i pari dridhej
nga pesha e gabimeve,
ndërsa i dyti
i numëronte gabimet
e të tjerëve.
Sa e rrezikshme
është mirësia
kur njeriu fillon
të mburret me të.
Të mendosh
se ngaqë ti lutesh,
ke të drejtë të gjykosh
atë që ende kërkon rrugën.
Të mendosh
se ngaqë nuk ke rënë sot,
je më i mirë
se ai që po ngrihet.
Ndoshta Zoti
nuk i numëron njerëzit
siç i numërojmë ne.
Ndoshta Ai sheh
atë lot të fshehtë
që askush nuk e pa.
Pendimin
pas një dere të mbyllur.
Luftën e një njeriu
me vetveten
në orët kur bota fle.
Sepse ka mëkatarë
që çdo natë
i kërkojnë falje qiellit.
Dhe ka të drejtë
që gjithë jetën
presin t’u kërkojë falje
bota.
Prandaj,
kur të shohësh dikë
me kokën ulur,
mos u nxito
ta quash më poshtë se veten.
Ndoshta ai
po lufton një betejë
që ti nuk do ta përballoje.
Dhe kur të ndihesh
aq i mirë
sa të gjykosh tjetrin,
kujtohu:
arroganca ka një mënyrë të çuditshme
për t’u veshur si virtyt.
Dhe ndonjëherë
njeriu që ul kokën
nga turpi i gabimit
është shumë më pranë dritës
se ai
që e ngre atë
nga krenaria.
ËSHTË NORMALE
Është normale
të mos jesh mirë
çdo ditë.
Edhe deti
nuk rri gjithmonë i qetë,
e askush nuk e pyet
pse ka dallgë.
Është normale
të lodhesh.
Të mbyllësh derën,
të fikësh telefonin
dhe për disa orë
të mos shpëtosh askënd.
As botën.
Vetëm veten.
Është normale
të gabosh.
Ne nuk vijmë në jetë
me një hartë në dorë.
Disa rrugë
duhet t’i humbasim
që të kuptojmë
se nuk ishin tonat.
Është normale
të qash.
Lotët nuk janë
dorëzimi i syve.
Janë gjërat
që zemra
nuk mundi t’i mbante më.
Është normale
të mos jesh e fortë.
Madje, ndonjëherë,
forca më e madhe
është të mos luash më
rolin e së fortës.
Të thuash:
— Sot nuk mundem.
Dhe të mos ndihesh
më pak njeri
për këtë.
Është normale
të kesh të meta.
Drita nuk bëhet më pak dritë
vetëm sepse muri
ku bie ajo
ka të çara.
Edhe ti
nuk bëhesh më pak e vlefshme
nga gjërat
që ende po përpiqesh
t’i rregullosh te vetja.
Mos e kalo jetën
duke u përpjekur
të bëhesh e pranueshme
për sytë e botës.
Bota
gjithmonë do të gjejë
diçka për të korrigjuar te ti.
Njëherë trupin.
Njëherë zërin.
Njëherë zgjedhjet.
Njëherë mënyrën si dashuron.
Deri ditën
kur kupton
se nuk ke lindur
për t’u kaluar njerëzve
si provim.
Ke lindur
për të jetuar.
Prandaj përqafoje veten.
Jo vetëm atë
që ia tregon botës.
Përqafo edhe atë
që qan në heshtje,
që gabon,
që lodhet,
që ndonjëherë ka frikë.
Sepse pjekuria
nuk është dita
kur më në fund
bëhesh e përsosur.
Është dita
kur shikon veten në pasqyrë,
me gjithë çfarë je,
dhe nuk pyet më:
— Kur do të jem mjaftueshëm?
Por thua:
— Ja ku jam.
E papërsosur.
E vërtetë.
Dhe, më në fund,
në paqe me veten.
BËHU AJO GRUA
Bëhu ajo grua
që nuk ka nevojë
të zvogëlojë një grua tjetër
për t’u dukur e madhe.
Ajo që kur hyn në një dhomë
nuk pyet:
— Cila është më e bukura?
Por sheh përreth
dhe mendon:
— Cila ka nevojë
të ndihet e parë sot?
Sepse bukuria
nuk është garë.
As zgjuarsia.
As suksesi.
As dashuria.
Drita e një gruaje
nuk ta fik tënden.
Përkundrazi.
Ka gra
që hyjnë në jetën tënde
dhe papritur
nuk ke më nevojë
të mbash barkun brenda,
të rregullosh flokët,
të peshosh çdo fjalë
para se ta thuash.
Mund të jesh.
Vetëm kaq.
Mund të tregosh
se ke frikë.
Se nuk ia del gjithmonë.
Se edhe ti
ke qarë në një banjë
dhe pastaj ke dalë
duke buzëqeshur
sikur nuk kishte ndodhur asgjë.
Dhe ajo
nuk e përdor dobësinë tënde
kundër teje.
E ruan.
Siç ruhet
një sekret
që të është dhënë
me besim.
Kjo është grua.
Jo ajo
që numëron çfarë ke veshur,
sa ke arritur,
kush të do,
sa njerëz të duartrokasin.
Por ajo
që të rregullon kurorën
pa i treguar askujt
se të kishte rënë.
Bëhu ajo grua.
Ajo që thotë:
— Eja, ka vend edhe për ty.
Ajo që nuk trembet
nga një grua e fortë pranë saj.
Sepse e di
se qielli nuk ka
vetëm një yll.
Dhe kur një ditë
të pyesin
çfarë le pas në këtë botë,
do të ishte bukur
të mos ishin vetëm arritjet.
Por edhe disa gra
që mund të thonë:
— Pranë saj
nuk më duhej
të bëhesha më e vogël
që ajo të ndihej e madhe.
