–Koha e Fishtës më takon nëse më pagëzojnë me emrin e Gjergjit
Ç῾më vie çdo çast koha dhe koka
E Fishtës
Dhe koha e shqipeve
Në kokën time të krisur.
Ç῾kohë e krijoj njeriun prej dheu
Të njëjtë me emrin e zanave
Eh, kohë e Shqipnisë dhe e Fishtës
Më thoshte babai
Lindi dhe rriti në këtë tokë veç hyjni.
Dhe sot sikur dëgjoj këngët e Malëcisë kryeneqe
Ku lindja dhe vdekja ngjanin me Shqipninë e Fishtës
Qofshin lavdue trimat kur kishin lidhë besë e fe
O do rrojmë faqebardhë ,o do vdesim të tanë për atdhe
Koha e Fishtës më takon nëse më pagëzojnë me emrin e Gjergjit.
MOS NDALO KARVANIN E JETËS
-Qentë le të lehin
Karvani ecën-
Bota nëse përmbyset është një e arritur e tij djallëzore
E njeriut që s´ka tani fuqi të jetoj në gjuhën e zotit as të kombit
Të vetmit miqtë e tij janë qentë kur lehin sipas dëshirave korbaiane
Çudi pse jeta ime i rri si hije nga frika se unë jam përandor i fundit.
Nuk e kanë thënë kot të parët e mij nga përvojat e hidhura të etjes për dije
Dhe karvani i fisit tim ecte mes të lehurat e qenëve pa frikën se kafshojnë djajtë
Eci edhe unë kopshtit të Edenit sebashku me shiun shuajmë etjen e trëndafilave
E di sa herë jam i sharë dhe i vrarë në mijëra copëzash mish qeni.
Qentë le të lehin
Karvani ecën
Ecë edhe ti miku im
Zërë jetën para se ajo të të mallkoj gjuhën
e shpirtit prej një demoni
Ose vdis para se deti të të fundos
bashkë me diellin që ta fali dritën e syve
Mos jeto si palaço i pavlerë dhe i pa nderë
e mjerë kombi im për emrin e djallit që ke marrë.
MA QËNDIS FLAMURIN E BASHKUAR
Ç´më bëhet sikur njeri uhumbi arsyen e jetës se shenjtë
Dhe toka fuqinë për t´i mbajtur mbi krahë të vetë
Me demonët asnjë fjalë më nuk na lidhë me gjuhën e zotit
Përandorët ishin të fundit që u zhdukën nga jeta ime.
Kam bërë be se nuk dua të jetoj në asnjë atdhe të huaj
Tokës se Gjergjit i kam borxh lindjen dhe vdekjen burrërore
Gëzimet dhe hidhërimet në çdo kohë i kemi ndarë mes veti
Dhembjet e plagëve ia kemi shërue njeri-tjetrit.
Asnjëherë nuk e kemi pranue zhdukjen si fund i rëbelimit
Lumë ai det që ndalon fundosjen e zërave titanikiane
Jam gati të shndërrohem në simfonitë e funeralit mortor
Të luftëtarës që di të qëndisë flamurin e bashkuar.
Ç´FSHIHEN PAS DJAJËVE
Ç´zëra gjarpërinjësh u zunë me Apokalipsin
E di në ç´shpirt e fytyra djajësh kohën e shndërrojnë
Thonë se janë të gjallë herë të vdekur pa asnjë varr toke
Zotin e luta të di përse të njëjtën kohë lindëm heronjë.
Çfarë të duhej koha e lindjes se kësaj fare të keqe
Toka për njëqind vjet nuk shërohet nga hellmimi kur e shkelin
Si të besoj se perënditë kanë krijue njeriun dhe djallin
Në të njëjtën kohë pa hile.
Nuk kam më fuqi të jetoj nën gurët sebashku me gjarpërinjtë
Me kohën time dhe të perëndive secili tani merremi nëse sonte del hëna
Ndoshta për fjalën time kujdesen zanat e malit
Dhe betejat që ende s´kanë përfundue për tokën dhe diellin.
AGIM DESKU
SOFRA
Ç´më vie në mendje një ëndërr
Kur ulëshim në një sofër gjithë zemër
Këmbëkryeq kur ngritnim dolli për diell e miq
Për liri dhe tokën pengë e lënim kokën.
Ç´fuqi na kishte fjala kur bashkoheshim në një sofër
Të tëra mbrëmjet kishin hare dhe vetëm gëzim
Fytyrat na fluturonin të buzëqeshura pa asnjë hidhërim
Vëllain e quanim vëlla dhe nënën -Nënë e babain-Baba.
Në mua sofra ka gjuhën e artit dhe krenarisë
Për fjalën dhe besën kur jemi veçue nëpër botë
Sa herë kemi thënë ,PO, asgjë nuk ka ndryshue
Vdisnim edhe ferrit kurrë miqtë nuk i kemi tradhëtue.
Të bashkohemi prapë në sofrën e shqipeve na është thënë
Nëse duam të kemi fuqi bashkimi dhe bekimin e tokës nënë
Në një Shqipëri të vetme ku zoti do të na bekoj
Ndryshe pa fajin e gjakut të derdhur,ah mos të na mallkoj.
Ç´HIJE MË NDJEKIN PAS
(Të zhdukurit kthejnë në pikturë)
Nuk ka dehje që më bindë se ti nuk je më
Dëshmitare e kam fytyrën tënde prej engjëlli
Ta njoha ecjen nëpër mbrëmjen me hënë
Jam i sigurtë se hapat e trimit tim ishin.
Sonte më duket u bëra beteja më e ashpër
E luftëtarit të një mijë e njëqind ëndrrash
Për sa vjet dritë cili u larguam nga njeri-tjetri
Kujtimet e jetës se bukur vallë kështu harrohen.
Sonte nuk kam fuqi ta ngritim gotën sebashku me ty
Në betejat dhemb për dhemb u shndërrove në gjeneral
Më thanë se asgjë nga lufta më nuk më mbeti
Përse nuk ta di varrin as funeralin.
Cili sonte hyri pa trokitur në portën time
Varg loti i syve të mij të vërbuar u bë
Koka nuk më zë më asnjë ëndërr dimri
Gjithë jeta ime sonte në pikturë ndalon.
LUFTO MBI SHPATËN E SATANIT
–Më fal zoti im pse nuk t´u fala kur më shumë se jetës ty të ngjava .
Ç´më duhet dashuria kur nuk di për plagët e njëind betejave
Dhe jetën e ferrit kur peng e lash për të bukurën e detit.
Ndalo për një çast në kujtimet që na ngritën afër diellit
Vdekjes se djallit ju kanë gëzue edhe demonët
Mos e merr si të vërtetë shkopin e tradhëtisë që të ulët pranë
Lufto dhe fito mbi shpatën e satanit nëse e do shpetimin nga vdekja.
Mos e merr si të vërtetë shkopin e tradhëtisë që të ulët pranë
Dashuro si një luftëtare që ia ka fal gjymtyrët atdheut pa kthim në jetës
Nëse jeton më mua mendoje flakën e diellit ku atje të ngriti si mbretëreshë
Në një gotë pijmë dhe dehemi deri sa jetën askush nuk mund të na burgos.
Të dytë e kemi kohën të fitojmë mbi edhe shpatën e Satanit
Kështu do e mbrojmë vetën por edhe tërë një botë nga tradhëtarët e kohës
Që nuk zgjedhin mjete as fiijime në errësirën e pafund perandorësh.
Vdisni për pesë pare të fytyrës se ndyrë kur ngjani në buzëqeshjet e ulkonjave
Tokën do të na shkërdhejnë nëse na shohin kah e vrasim zhdukjen e djallit
Vdisni për pesë pare të fytyrës se ndyrë kur ngjani në buzëqeshjet e ulkonjave
Se nuk i pendohemi vdekjes se fjalës të dhënë kur e nënshkrova me gjuhën e perëndive.
Më fal zoti im pse nuk t´u fala kur më shumë se jetës ty të ngjava .
PËRSE ËSHTË DIELLI LARG
(Mbesës sime Kiarës)
Sa larg e sa afër më rri dielli
Flakën e ndajmë në grimca të krisura
Ç´mallë ndjejmë për gjuhën e shqipeve
Kur e flasim me mbesë në fluturim.
Edhepse më rri larg nga toka e artë
Shqipërinë e kemi dëshmitare të gjuhës se shejtë
Pagëzimin e emrave të rrënjëve të Durrahut
Kush na mallkoj që u tretëm metropoleve evropiane.
Cilët shekuj s´do të flasin kurrë me ne
Perse ndonjëherë u bëmë edhe argat të dreqit
Etjen dhe urinë çdo herë i kishim si bukën dhe krypën
Por jetuam me zemrat e mirëditorëve dhe malësorëve.
Në të njëjtën kohë u bëmë heronjë të jetës atdhetare
Vitët ma të bukura të jetës i shndërruam në legjenda për plisin
Vetëm kur e falëm besën undjemë se jemi pakëz shqiptarë
Ah,si lotët nuk na lënë të vërtetën kurrë pa e thënë.
Çfat na është shkrue nga perënditë e tokës dhe detit
C´ilët nga ne diellin e kemi me larg se të gjitha dashuritë
Ç´faj na është thënë pse të dielave nuk bëmë lutje për dritë
As zotin nuk e dijmë a e patëm mik apo pse nuk ju falëm çdo ditë.
BABA
Baba,sonte ç´më tregojnë yjet
Shkëlqejnë më mirë këtë mbrëmje.
Pikturën e fytyrës tënde e shoh në ozon
Ëndrra më fton nepër shkallët e olimpit
Të të takoj baba.
Sa afër jam me sytë plotë lot malli
Sonte kemi ndarë kohën të jemi pranë njeri-tjetrit
Me fjalët tërë një jetë betejash të fituara .
E mbaj në mendje frymën me ngrohtësi dielli
Kur më porosite,bir,atdheu nuk i ka njëqind fytyra .
Nëse e do jetën me nder sikur babai që të do
Jeto vetëm më fytyrë atdheu pa asnjë betejë të humbur.
Baba,tani edhe unë jam baba dhe jetën e ndajmë përgjysmë
Ti jeton dy jetë më shumë se secili nga ne të gjallët.
Gjyshi i ëndrrave të mia që aq shumë i kam pritur
Roni,Kiara,TianiAurela,Dreni,Dea janë pëllumbat në fluturim.
Baba,më fal që nuk shkrova për burgun e Auhvicit
Kur lufta të mori dhe për pak u gjende i vdekur i gjallë.
Betejat më shumë i kisha për bukën e gojës
Se si mëshira ju vishej qenëve dhe patronës Merkel.
Janar 2018@DESKU
PS-Në vitin 1945 babai ishte një nga shumë shqiptarët e intërnuar në Kampin e Aushvicit,ku për fat të liruar sebashkume grupin e të burgosurve nga Kosova.
FRYEJ ERË
M´i merr fjalët nëse i kam të mëkatit
Edhe atëherë kur mendon se kisha fytyrë bajlozi
Më mirë prangosëm të mos iku më larg se urrejtja.
Fryej erë
M´i kujto një nga një takimet e betejave
Humbjet i di vetë se i kam plagë shpirti
Dëshmitar e kam vetëm zotin
Dhe fatin tim të luftës.
Fryej erë
Edhe atëherë kur ma gjen trupin
Në mijëra grimca fjalësh
Ma dërgo në foletë e zanave
Mbështjellur me trëndafilat e Kopshtit të Edenit.
Fryej erë
Se s´kam më fjalë për të dhënë
Më dërgo një stuhi cunamësh
M´i fshijë nga faqja e dheut kujtimet e hidhura.
Fryej erë
Edhe takimet e djajëve më janë duhur t´i rikujtoj
Ju i besuat këngës se hutinit kur këndon melodi mortore.
Në çfarë t´i besohet kohës kur ajo është vetë e pakohë
E kisha ndërrue veten me erën të fryej diçka nga shpirti im
Diellin e kisha zbritë në tokë në një kuvend burrash.
Fryej erë
Tokën e diellin t´i bëjë bashkë para se të fundosëm unë apo Titaniku
Sa larg fryen oj erë e nuk fryen brenda jetës që ma tradhëtuan demonët.
Fryej erë
E di për sa kohë jetuan perandorët jeta m´u bë ferr i Dantës
Ju besoj vetëm atyre që i besojnë vetes më shumë se perëndive
Një ditë do të zbritni në legjenda si Doruntinë e fatit tim.
E KRISUR Ç´MË RRI KOHA
Koha dhe koka si nuk më ndryshojnë fare
Ç´më rëndonë lloje fjalë rrugësh
I mbetur në udhëkryqe larg jetës
As i gjallë as i vdekur jetoj në rrëfimin tim.
I kam thënë mirëmëngjes gjarpërit
Ndoshta njëri nga ne u vërbua
Sa i besoja vetes dhe rojeve të folesë sime
Më dhemb nëse vazhdon si ikje nga betejat.
Luftëtarët janë vetë bekimi i zotit për fitore
Kurrë nuk e ndjejnë humbjen e betejave për jetë a vdekje
Emri yt të mbanë në mbretërinë e yjeve
Atje ku sebashku me diellin falni jetës gjallëri.
Cilës fjalë i beson, të betohëm se nuk e mbaj natyrën e mëkatit
Jetën e dua vetëm si një pikë ujë të detit kryeneq të kujtimeve të hënës
Që kurrë nuk di të ndalët duke fundos bajlozët e tij të krisur
Sa e krisur më rri koha kur furtunat e zhdukin tej gjuhës se zotit.
Çfarë çmendurie i mori miqt që humben miqt e shenjtë të jetës
Koha nuk ishte fajtore pse u bënë më demonë se vetë demonët
Ndoshta një ditë riktheheni edhe në perandorë të zi
Ky është atdheu që flakën ja vutë secilës anë të shejtë.
Tani si të rri më kohën që ju e vratë bashkë me udhët ngado që ecni
I vutë zjarr edhe emrit tim ma tretët atje ku miza brenë hekur
Kështu ju i zgerdhiheni atdheut gjoja vdiqet në ëndrra për jetën e tij
Ah,asnjë kohë kurrë mos e takofsha sikur sot që jetoj në kohën e juaj të pakohë.
NË DYSH
Më shumë se vetë betejat jam bërë çlirimtar
Nuk kthej më në kohën e vrarë
A nuk është pak ndarja e zotnave në dysh.
Me botën kurrë nuk arrita ta njoh veten
Pse duhet njoftuar për fuqinë e legjendave
Që i kam dhënë dheut të kësaj toke.
Në vetëvrasje urrejtjen kurrë nuk e kisha menduar
Dikush nga varri u ngrit ta vras diellin
Të tjerët vrapojnë pas palaçove perandorësh
Asgjë në jetë nuk është si më parë e vërtetë.
NË Ç´KRAH DIELLI
Sa të madhe ma bën jetën dielli kur edhe unë jam bir atdheu.
Në ç´krah dielli m´i pave krahët e shpuar përtej syve tuaj
A nuk mjaftuan çmenduria e shpatave të pesëqind shekujve sultanësh
Përtej njërës histori ,plagët m´i vënë në historinë tjetër
Ende nuk e njeh as nuk e ka shkrue bota në një nga legjendat e zanave.
Edhe njëqind herë nëse lindi vdekjen ia kam borxh këngës se heroit
Me diellin kurrë nuk mund të matëm në asnjërën kohë kalërimi
Luftëtar u bëfsha me fytyrë Davidi dhe me zemër Orfeu
Sa të madhe ma bën jetën dielli kur edhe unë jam bir atdheu.
Derisa luftëtarit tim nuk i përulën në secilën lutje dhe të falim uratë
Kam frikë se të tjerët na e marrin bashkë me emrin e e kësaj toke të artë
Me Gjergjin jam shndërrue në një dhembje dhe fitore të përbashkët ,çdo çast
Asnjëri nuk vdesim pa njeri-tjetrin si Gjergj e Agim çdo ditë e natë.
Me mua askush mos të barazohet pash diellin që ti ma fale
Ngrohtësinë e tij e di se në cilin varg të tokës më rri më mirë
E kam takuar vetëm njëherë në jetë kur më shpetuan nga ferri
Kur menduan se vdekjen ma kishin përgatitur si bukën e ujin.
Vdesin vetëm palaçot që tërë jetën e kanë vrasëse të zotnave
Unë që rri në kopshtin e luleve dhe ujiti çdo trëndafil me lotin e shpirtit
Me fjalën që zanat e mbajnë në gji edhe motrat tona suliote dikur në lashtësi
Për fytyrë trimëreshash u hodhën shtatë pash nën thellësitë titanikiane.
Në ç´krah më rri dielli, aty më rri jeta ,një e vërtetë që dhemb e shemb
Perandorë dhe demonë në një fjalë ngjajnë si dikur të pabindurit e ferrit
Në ç´këngë sot më shumë ju takoj mbrëmjeve kur s´ka hënë as yje
Të gjitha udhët një ditë a do të kenë kryqzim të në zotit a rrugë pa krye.
Mjerë ai që ma shanë dhe ma vranë atdheun e heronjve të plagëve të se vërtetës.
OBELISK
Jetën në katër sy e dua
Të njëjtën ma thua edhe ti
Kur për një çast shndërrohesh
Në flakë dielli.
Vdekjes kurrë nuk i iku
Nëse jeta ime i takon
Fytyrës se babait
Njëqind herë
Është më e i gjallë
I atdheut tim.
IM ZOT
(Rikujtojmë Presidentin,I.Rugovën)
im zot
M´i fal fjalët
Që i shërojnë shekujt
Të cilat ende na rëndojnë
Mbi supe
Im zot
Më fal përqafimin
Që ëndërr më rri
Buzëqeshja e jote
Im zot
Më prijë lindjeve
Se vdekjet ia kam fal atdheut.
Im zot
Më fal bekimin e Shqipërisë
Pa plagët dhe lotin e nënave
Im zot
Brezat e mij
Mbetën flakë e Prekazit
Në njëqind vjet
E di
Prapë ju lindë kjo tokë.
ÇFARË FSHEH HESHTJA
Një zot e di çfarë fsheh njeriu i sotëm në shpirtin e tij
Askush nuk e njeh më mirë se unë ish mikun e dollive festive
E di edhe në cilin det derdhet ferri i tij që na groposë më thellë se Titaniku.
Për luftëtarët e di çfarë ruajnë në gjirin e tyre më ka thënë babai im
Betoheshin në sofrën e shqipeve dhe në gjakun e bekimit të atdheut
Nuk çuditëm pse heshtja varros ëndrrat e rikthimit të heronjve.
Të vetmit heronjtë e ruajnë vdekjen si heshtje për lavdinë e legjendave
Ndarjet me lotin e nënave e vëjnë jetën e tyre mbi fuqinë e perëndive
Asgjë nga dhembjet që nuk e kanë gjuhën e rikthimit të Gjergjit tim.
Heshtjen e mallkofshin ëndrrat e tokës se vrarë
E di përse tornadot më shumë se kurrë vrasin pafajësitë e zotit
Në stuhi më kanë shndërrue deri edhe emrin tim.
Ndoshta bëra faj nëse për tokën e fala edhe kokën
Të vërtetën e jetës mos e fsheh nga asnjë perëndi a njeri.
Të rikujtoj baba pse nuk vdiqe edhe kur të shndërruan në ferr të Aushvict.
HESHTJA
Mijëra vjet përmbys dritën
Pa fuqi të dal nga dhembja
Plagë më vdekjepruese e jetës.
Nëse ka shërim
Vetëm pas vdekjes.
Çfarë t´u thueht syve
Kur heshtja i vërbon.
NATA E SHEKUJVE TË RËBELUAR
Më e gjatë se njëmijë vjet dritë larg diellit ishte nata e shekujve rëbel
Më e shkurtë se kënga besës se rikthimit të Aga Ymerit.
Mbrëmë në apartamentin e hënës ç´më zunë peng
Më duhej të bëhesha njeriu më i krisur në jetë
Tani sa e kisha dhënë fjalën që më peshoj shumë shtrejtë
Nuk kisha fuqi rebelimi as të vëj një fytyrë djalli.
Para heshtjes që vjellte zjarr dhembjesh e dorëzova shpatën e vetëvrasjes
Sa ju besova gurëve edhe kështu të thyer në grimca atomësh
Sa e gjatë dhe sa e shkurtë ishte stuhia e tornados
Ktheva të shëroj plagët e luftërave në natën e rikthyer të shekujve.
Më ftuan në mbrëmjen e poratve të hapura të Venedikut
Në ekspozitën e pikturave më të bukura se vetë Mona Liza
U deha kur ngrita dollinë për flakën e ndezur të diellit
Im zot më fal pse nuk u bëra më i krisur se Adami.
Tani tërë jetën e jetoj me urrejtjen pse nuk e kafshova mollen e Evës
E di se ç´faj bëra në natën më të gjatë të shekujve në rikthim
Mëkat për engjëjt pse ma zhdukën fytyrën e djallit nga shpirti im
Ndoshta në rëbelimin e tij do e gjëja udhën më të shpejt drejt diellit të lirisë.
MA FAL KOHËN E HERONJVE
-Kohën e heronjve të atdheut nëna ime e mbante në gji.
Heronjtë a lindin heronj
Tradhëtarët a lindin tradhëtarë
Demonët a lindin demonë
Perandorët a lindin perandorë.
Cilët janë heronjtë që lindën dhe u rritën heronj
Tradhëtarët besoj se e morën emrin që ju takon
Demonët linden dhe vdesin demonë
Perandorët u ngritën mbi fatin e njerëzve në perandorë.
Kohën e heronjve të atdheut nëna ime e mbanë në gji.
Një mijë vjet dritë është rruga për t´u ngritë në heronj
Tradhëtarët janë faqja e zezë e marrja tepër e kombit
Mjerisht përse zoti ende nuk i mallkon apo nuk shohin më larg vetes
Sa keq për tokën që çdo ditë e shkelin këmbët e tyre fatzeza.
Demonët janë vetë bajlozët që rrëmbejnë të bukurën e detit
Janë vetë gjuha e mallkuar e kombit dhe fytyrat korbiane
Nga legjendat dolën si humbës të shpatave të sulltanëve
Mos i ngroh më o diell as ti hënë mos ju falë kurrë buzëqeshje.
Ku mbetën perandorët që ikën një nga një me fytyrë zezonash
Me cilat fytyra do të ikin perandorët e kohës sime ku ferr ma bënë jetën
Të jetohet në një kohë pa perandorë dhe klyshë të tyre a e thot edhe zoti
Falma këtë kohë të shoh se as vend për varr nuk do të kënë,as deti s´do i merr.
PENG
Puthjen ia lash peng luftëtarës se njëqind betejave të lavdisë
Me mua u morën gjinjtë e saj të më vërbojnë sytë e diellit
Me djajtë nuk e deshta kurrë ndërrimin e emrit të vërtetë
Kaq larg urrejtje fitova nga demonët kur fjalën nuk e tradhëtova.
Nëse kam lindur për të qenë njeri i lirë
Më shumë e dua lirinë tënde o njeri i shenjtë
Zotin të dytë duhet ta kemi në mos tjetër për atdheun
Ndoshta unë apo fisi im luftarak një ditë jetojmë për betejat e lirisë.
Nga Gjergji për brezaat e mij e dua uratën dhe pagëzimin e tij
Nëse do e ndërroja emrin me një emër që më ngjanë në fytyrë atdheu
Asnjë nuk do më shkonte më për shpirti sikurse i bukuri Orfeu
Tërë jetës peng i mbeta pse kurrë nuk e kam thënë tërë të vërtetën.
SËRISH GURËT E NUSËRISË
Ndalova sonte sërish tek gurët e nusërisë
Sa tërë një jetë atdheu peshojnë këta shkembinj të lirisë
Këtu e fali Tanagra shaminë e beqarisë
Ç´hyjëri u bë e lutjeve për tokën dhe diellin.
Edhe njëherë m´i the gurët e ndarjes o diell
Në mijëra grimca atomësh vetëm në heshtje mos i le
Të ja thej fjalët që më nuk i meritojn metropolet evropiane
Së këta gurë më krijuan mua dhe jetën e gjallë në tokë.
Sonte prapë u takova më lule bogjuret
Dikur anë e kend të shpërndara deri në ozon
Sot aroma e tyre kenaqë njerëzimi kur feston
Janë nga toka pellazge që ruhen nën gurët e mij.
Le t´i falim prapë botës sikur që i falëm mendjen e lirë
Edhe atëherë kur këtu u thyen shpatat e sulltanëve dhe secilit djall
Le të më fal nëna ime uratën e gurvëve gjithë ar
Që më pagëzuan më emrin e luftëtar Gjergjian.
Nëpër këta gurë nuk kaluan asnjë perandorë
U thyen në shpatat që kryeqëzuan më ne
Ende ka edhe pak dëmonë që faqën e zezë ia qesin kombit
Ngado që shkelin dhembje dhe plagë tokës i sjellin.
SIMFONITË E PRITJES
Sonte nuk mund t´i zë tërë tingujt e erës
Simfoni krijova kur biente shi
Papritmas krijova sytë e pikturës
Nuk vëra emra Mona Lizash të huaja.
Sa emra shqipesh kam gjetur në gorët e Durrahut
Tanagrën e kanë krijue hyjnitë e tokës dhe diellit
Të këtë parë bota hyjërinë pellazge nga Itaka
Gjashtëmbëdhjetë shekuj para Krisht kur foli shqip.
Me simfonitë e zanave jemi rritur si popull i lashtë
Në listën e Don Zhuanëve të Venedikut e lexova veten
Puthjet kurrë nuk na shpetonin pa ia fal muzës
Ditën e re e filloja pasi kam shenuar kujtimet në ditarin e jetës.
Gurët dhe tokën tani ma ruajnë hyjnitë pellazge
Le të çmendet bota sa herë të do
Thellë ma fundosen Titanikun bajlozët e saj
Nuk ka fuqi që na ndalon të jetojmë me zotnat dhe yjet.
