SHPIRTIT TIM
Kur t’mos ndriçohem më nga Hëna,
ti më kot mos më kërko.
Kur dy shpirtra jetojnë dy ëndrra,
ata s’ mund të jenë kurrë një.
Kur nga ëndrra të jem larguar,
ti më kot mos më kërko.
Nuk mbahet shpirti me duar,
kur dy shpirtra nuk janë një.
Sepse kështu është kjo botë;
“Të tjerë duam,
Të tjerë na duan,
Me të tjerë jetojmë!”
S’di në kam qenë gjëja më e bukur që ke pasur,
por (siç thoshe ti),
jam Ai që të bënte të lumtur!
Ndërsa unë e di;
ti je buzëqeshja që kam humbur!
Thonë që s’ka asgjë të përjetshme,
por unë se kam besuar kurrë.
Dy shpirtra lindin për t’u takuar,
diell e hënë në u bëfshin mur…
Ndaj në m’iktë shpirti gjetkë,
ti më kot mos më kërko,
sepse edhe trupi në më vdektë,
shpirti s’jeton ku ëndrrat s’janë një..
DY DASHURI NJËLLOJ
Jo çdo gjë mund të zëvendësohet,
dhe as “gozhda të dalë me gozhdë”.
Përndryshe zemra nuk do të ishte zemër,
por veç një copë muskuli bosh…
Jo çdo gjë është njëlloj,
dhe një dashuri s’i ngjan tjetrës.
Nuk është e njëjtë asnjë dorë,
as e reja s’është motra e së vjetrës.
E djeshmja ka vendin e saj,
një kujtim që s’mund të mohohet.
E nesërmja, “një ambasador i pa faj”,
që veç nga kredencialet e të sotmes pranohet.
Prandaj ndërtoje të nesërmen sot,
ajo vjen, edhe në se ti të djeshmen qan!
Pas saj vijnë të tjera (që s’i ndal dot),
secila më e re (që me të djeshmen të ndan).
Mund të jenë edhe simotra,
por ndodh rrallë, shumë rrallë…
Prandaj njerëzit jetojnë çdo ditë,
prandaj e djeshmja quhet mall…
Nuk mund të kesh dy ditë njëlloj,
as me porosi të Zotit në daç.
Rastësitë ndodhin në këtë botë,
por ato janë fat, ndonjëherë fat…
Ndaj asnjë dashuri s’i ngjan tjetrës,
asnjë nuk është fotokopje e së vjetrës.
Asnjë njeri nuk është njëlloj me një tjetër,
madje as i riu kur bëhet i vjetër.
FATI
Pse nuk linde pak më shpejt
unë pse s’linda ca më vonë.
Ky destin shkruar kaq keq,
s’të jep kurrë çfarë kërkon.
Si nuk linda n’një botë tjetër,
ti t’mos ishe perëndi.
Do të t’falesha dhe i vjetër,
Me shpirt pa zot, thjesht si njeri.
Buzë syqeshur kur më flet,
pyes Zotin për fatin tim.
Se pamundësia nuk është jetë,
ai do ta ketë shkruar gabim!
Asgjë s’jetohet me sikur,
ndaj kam shpirtin të pa qetë.
Nga kjo jetë do t’isha larguar qëkur,
sikur ti t’mos kishe zbritur nga retë.
S’DUA SHI PA TY..
Për të ndaluar këtë shi të ftohtë,
desha të zgjas duart deri në re!
S’kisha pranë askënd,
as në qiell e as në dhé…
S’e doja këtë shi të ftohtë,
pa oxhak e pa një dorë…
S’e dua këtë lagështi,
që drithëron pa dashuri…
Sa do të doja të ishe këtu,
të ndiznim zjarrin në oxhak,
të më përkëdhelje flokët,
të më puthje shpirtin e bërë flakë…
Doja ta ndaloja këtë shi,
të paktën deri sa të vish ti…
S’MË MJAFTON NJË DASHURI
Të thashë,
e bukura më tërheq si magnet,
dhe të rezistoj s’mundem kurrsesi.
Le të jetë edhe “dreqi vetë”,
dua ta kem ulur në prehrin tim.
Të thashë,
unë me hënëzat flirtoj si yll nate,
edhe në dritë të diellit jetë.
Pastaj recitoj si një bulkth dehur vape,
derisa transformohem në “dreq vetë”…
Ti s’e dije,
por mua e bukura më rrëmben,
apo ndoshta prandaj qëndrove me frikë!?
Pastaj, si djall puth hyjshëm në çdo vend,
derisa të lumturohesh, ndaj rri, rri, mos ik…
E nëse të them të dua,
mos beso, unë jam poet, s’jam njeri!
T’i këndoj të bukurës jam dënuar,
dhe s’më mjafton një dashuri.
S’MUND TË PRANGOSJA NJË YLL
Sa më mungon puthja e saj,
sidomos ato të fillimit,
kur ishte mëkatare e pa faj!
Sa më mungon kafshimi i saj,
kur më nxirrte nga buzët gjak
dhe e lumtur qeshte pastaj!…
Sa më mungon e qeshura e saj,
sytë që shndrisnin çmendurisht!
Piklën e epshit pas mëkatit,
gonxhen, trëndafil bërë pafajshmërisht…
Sa më mungon ajo,
aq sa çdo yll në qiell,
më ngjan se ka dritën e saj!
Por s’mund të prangosja një yll,
si mund të më mungonte pastaj!?
BUZËQESHJA QË KAM HUMBUR
Kur ika unë, ti qave,
të humbi buzëqeshja…
ajo e bukura që dashuria,
ta kish veshur si stoli.
Unë u riktheva,
por buzëqeshjen
dot s’ta vesha përsëri…
Më pas u ndamë!
Nuk di në qave përsëri,
por unë më nuk buzëqesha.
Të pashë diku dhe u gëzova!
Ti buzëqeshje e lumtur…
Dikush të kish riveshur me dashuri!
Nuk di në ishte e njëjta veshje,
në ishte e njëjta buzëqeshje!?
Ne, njerëzit, mbajmë mend dashurinë e parë,
por edhe atë të fundit.
Unë për ty isha mëkati i parë,
ndërsa ti, ëndrra e fundit.
Ti rimore buzëqeshjen,
ndërsa unë e humba përgjithmonë.
Sepse kështu është kjo botë;
“Të tjerë duam,
Të tjerë na duan,
Me të tjerë jetojmë!”
S’di në kam qenë gjëja më e bukur që ke pasur,
por (siç thoshe ti),
jam Ai që të bënte të lumtur!
Ndërsa unë e di;
ti je buzëqeshja që kam humbur!
FALI O ZOT, SE S’DINË Ç’BËJNË!
“Askush nuk është i madh sa Dielli,
edhe pse hiqet a sillet me madhështi”;
Kështu i tha dhe Diogjeni filozof,
Aleksandrit perandor,
kur ky i mbuloi Diellin me trupin e tij…
“Njeriu në mirësi mund edhe të gabojë,
e përkryer është vetëm dëshira”,
ndaj justifikimi kur tradhtoi,
priti turpshëm ç’do t’i falte mëshira!
“Fali, o Zot, se s’dinë ç’bëjnë!”
thirri i kryqëzuar edhe Krishti.
Fatkeqësisht kërkoi falje për hienat,
që s’shohin nga fytyra, por nga bishti…
“Mendja e madhe përjashton të mirën”,
thanë atëherë kur Dielli njihej për Zot.
E kuptuan vonë edhe ilirët,
kur Diellin gjuanin me gurë më kot.
“Mendja e shëndoshë në trup të shëndoshë!”,
por ka edhe 100 kilësha me kokën bosh…
KUR TË HUMB BUZËQESHJA
Në se të humb buzëqeshja,
kur dallëndyshet kërkojnë shtrat,
mos fajëso cicërimat e zogjve,
pse të këndosh si to s’ke fat…
Kur Dielli të ka humbur,
dhe dot s’qesh as me pahir,
mos fajëso pranverën e bukur,
pse lulet çelin shpirt’lirë…
Nga grerëz, në bletë s’bëhesh dot,
sepse mjalti krijohet prej nektarit.
Ndaj mbi lule mos u ul më kot,
S’ka aromë fija e keqe e barit…
Në lotin tënd mund të gjesh shije,
por vetëm në se ke qarë me shpirt.
Në këtë dreq bote, ka shumë hije,
por Dielli del edhe pas resë së hirtë…
PI SONTE, DEHU!…
Pi sonte, dehu nga lumturia,
dashuri t’u bëftë kupë e zjarrtë!
Bota, le të digjet nga kërshëria,
kureshtjen e saj djalli e marrtë!
Sonte lëri cicat të fryhen në dëshirë,
flakë u bëftë karafil i artë.
Në ëndërrofsh një pirat (më mirë),
dhe botën, djalli e marrtë!…
Pi sonte, dehu pa frikë,
kalëro një çmenduri të palogjikët.
Flaka që pushton një shpirt,
shuhet kur e penetrojnë perënditë.
Sonte, të paktën sonte digje ëndrrën
dhe mos e lër të zverdhet në mall.
Por që vetes mos t’ia dëgjosh këngën,
botën lëre pas krahëve, që vaftë në djall!
Pi, dehu si e marrë në lumturi,
zjarri i shpirtit, po s’u shuajt, të plak.
Kjo ëndërr, edhe në se s’quhet dashuri,
djalli e marrtë, por jetën ta zgjat!…
PËRSE HESHTE?!
Dikur ngjaje me pranverën,
dhe unë, dritën e buzëqeshjes sate,
ia vesha moshës time!
Më pas ti bëheshe herë verë e marrë,
e herë dimër acar.
Ndërsa unë ngujuar, çuditërisht,
në pranverën e parë….
Në dridhjen e gonxhes që çel,
në vesën e brishtë të mëngjesit,
në fluturimin e dallëndyshes,
në vallen e pulëbardhës mbi dallgë,
në këngën e Hënës së plotë mbi yje,
në gogësimat e zbehura të natës në ag’…
Dalë nga dalë ti u bëre vjeshtë,
fund vjeshte…
Unë ngriva si një acar dimri,
pa kuptuar asgjë, as përse heshte…
ÇMENDURIA E OMERIT
Lërmë në çmendurinë time,
të besoj se jam në mëkat.
Kjo ndjenjë që gërryen shpirtin
s’ka nevojë për urdhra nga lart…
Në mundsha,
do t’i ndryshoj emrin zjarrit të ferrit,
që të dashurosh si unë, edhe Ti, o Zot!
Do ta quaj çmenduria e Omerit,
të jetë e vetmja ëndërr-përrallë mbi tokë…
Ndaj lërmë, lërmë në këtë çmenduri,
meqë një tjetër, Ju hyjnorët s’ma falët dot.
Në kohët antike s’di çfarë quanit dashuri,
por kur shpirti digjet, nuk shuhet me lot…
Shuhet me puthje, me puthje, o perëndi,
në përkëdhelje e ledhatime t’ëmbla.
Me buzë të ndezura n’çmenduri,
në zjarrin nga merr ritëm zemra.
NJË TANGO E HARRUAR
Mesnata në ëndërr më trokiti,
si një cigane e zhveshur,
që kërcen në trotuar.
As të zgjohem nuk priti,
më dehu duke kënduar me kitarë!
Një cigane e kohëve të shkuara,
sy bajame e buzë qershi.
M’u kujtua që i kisha kënduar,
kisha bërë edhe dashuri.
Eh, në mesnatë ëndrrat s’dalin,
tjetër gjë duhet në mesnatë!…
Duhen puthje që shpirtin ta kallin,
t’harrosh si quhesh, gjatë, gjatë…
Në mëngjes u ndjevai përqafuar;
një perlë shtriqej në shtratin tim!
S’di në ç’ëndërr zotat m’kishin flijuar,
me një mrekulli në zgjim!
Më këndoi ne agim, si në natë,
një këngë që unë kisha krijuar!
Me cigankën pa vello në shtrat,
kërceva një tango të harruar…
Isha betuar të mos flija me të huaja,
me ciganka, kurrsesi…
Por njeriu di kur plaket,
jo kur do të bjerë në dashuri!
