SONTE JE I PAATDHE
Sonte në këtë natë të ftohtë qenka shpërthimi i fjalës
Vargun e kreshnikëve e përkuli
Kjo hënë fort po shndrit në këtë errësirë
E mbaj për të shtrenjtë të shkruaj në letër
Për ty po e përdor si një bekim të shenjtë.
Mos u mburr me suksesin lere të vijë natyrshëm
Bëhu ikonë e braktisur e kësaj nate
Sonte je i paatdhe
Në një thes të vjetër e të arnuar e fsheha
thellësinë e aromës magjepsëse që të deh…
Mbi zjarrin e gjoksit tim
Asnjë moshë s’mund të marrë frymë
Kacavirru lartësive e dil në beharin e stinëve
Thithe ajrin aty ku taket e mia shkelin
në kalldrëmin e lodhur për drejtpeshim!
Perdet s’dua ti lëshoj sonte
Drita nuk dua të zihet në dritaren time
Nuk kam frikë
Është mbrëmja që flirtin e deh i dashur
Nëse shpëtoj nga kafshimi në këtë natë me yje
E nesërmja kurrë nuk do të ikë
Por do jetojë aty ku jemi unë dhe ti!
IMAZH I HESHTUR
Shpeshherë mes acarit të jetës qava me lot trishtimi
Në natën me hënë heshta për ta vrarë dhimbjen,
Në udhëkryqet e jetës jam rrêzuar, vrarë e gërvishtur
Me mish e me shpirt, me thonj jam terhequr dhe ringritur…
Librin e jetës nisa e shkrova
Ndonëse zemrën e zhvesha prej gjithçkaje
Preka gëzimin, trishtimin dhe të vërtetën
I thashë të gjitha sa herë qava e qesha,
Në ballkonin e shpirtit u ula e heshta me mendimet e mia
Sepse aty lindin dëshirat e merren vendimet
Aty ku ringjallet besimi i vrarë
Ditët që fluturojnë në krahët e shpresës.
S’më lë jeta të takoj vetēm ty,
Me kafshatën tënde shpirtin e mbuloj
Mallin tënd më duhet ta nxjerr prej gjoksi
Ta mbyll vjeshtën dhe dimrin në ngrohtësi
Mos mendo se jeta është varur tek ti
Bardhësia po udhëton drejt meje
Jam zgjuar me etje
Në këtë natë kur hëna është e plotë pesëmbëdhjetëshe
Shikoj imazhin e lumturisë sonë të përjetshme….
SHPIRTI PUSHON NË MUZG
Kot i përplas valët në rërën e ftohur,
Këmbët tona s’janë më aty,
Mbi butësinë ranore s’ka kush shkelë
Ne u larguam e puthjen e lamë aty…
I dashur
Bota është ulur e mbledhur galuc
S’ka vullnet të sillet nëpër galaktikë
Ai që më deshi dikur me zjarr tani u largua
Në planetin e harresës ai u vendos, aty ku nuk banon askush!
I ftohti i stinës do e mbërthejë,
Malli do e balsamojë vetminë e tij
S’do më ketë kurrë pranë
Në puthjen e tij ka çelë lëndina e lotëve
dhe kristalet me brymë i zēnë frymë!
O deti im!
Ti më kot e zhurmëron atë melodi valësh
Shpirti vërtet m’u thye,
Por ti dot s’më vret
Prandaj të lutem pusho o det, mos shkumëzo,
Ai që më deshi me fundin e dashurisë,
Nuk është më!
Njelmësinë tënde degdise në të çarën e plagës së tij,
Largohu me gjithë të!
Një ditë do e kafshojë zemrën e vet,
Me krenarinë e zjarrtë të Nositit
Sqepi i tij do e copëtoj krak – krak
I lënduar do fluturojë mbi kujtimet e dashurisë që ja dhashë të sinqertë
Mbi shkrepa do fluturojē
T’më kërkojë aty ku dikur më pati puthur
Aty ku dikur e shashtisa!
Në këtë botë unë jam gjurma jote,
Përmasë me rrënjë matjane që nga lashtësia
Magji e lulëzuar mbi thjeshtësinë, modestinë dhe sinqeritetin
Aty ku shpirti pushon i rehatuar në muzg
E hëna prej vargmaleve të vetëtimës
Do ta rrëzojë qetësinë e jetës!
SOLIDARITET
Erdhëm në këtë botë pa e ditur ç’është jeta,
Fëmijëri e pastër, e çiltër si drita,
U rritëm krahë njëri-tjetrit me ngrohtësi,
Pa shume t’mira materiale,
Por me dashuri.
Koha ka ndryshuar, a, ne ndryshuam?!
Dashuria ēshtë ftohur, pothuajse harruar.
S’dim ku po shkon bota, kjo botë e arnuar.
Sulmon njeriu- njerin si çakenj të tērbuar!
Kjo jetë është e shkurtër,
Askush se di sa rrojmë
Ndaj t’jemi solidarë,
E bashkë të gëzojmë.
LAMTUMIRË, DETI IM!
Tani po largohem prej brigjeve të tua,
Deti im,
Më e vetmuar seç erdha,
Për në brigjet e zemrës sime.
Po marr me vete
Jehonën tënde buçimtare
Dhe heshtjen magjistare po marr,
Bashkë me vellon e shkumës mbi supe.
Po nuk di ku të shkoj
Unë shtegtarja,
Në ç’anë të kësaj bote,
Bashkë me këtë brengë që më le ti në shpirt!
… Lamtumirë,
Lamtumirë, deti im!
Kudo që të shkoj,
Kudo që të jem,
Dashurinë tënde si pelerinë
Rreth shpirtit tim do ta ndjej!
Ajo do më mbrojë
Nga shkulmet e kësaj bote,
Mua,
Varkëzën sa një lëvozhgë arre,
Në oqeanin e pafund të Kohës!
GUASKË E ZBRAZËT
Sytë e tu një kullë e lartë
Ku bujtonte dashuria jonë
Mbas nesh kujtimet varg
Shprehjet e bukura të një dashurie pambarim
Por si një pasqyrë e largët në to reflektohet
Pak diell,
Dallgë që përplasen anës detit si një premtim i lënë jetim
Pak plazh diku,
në një ishull që duket sikur po fundoset një dashuri…
Ah, dashuria?
Perlë në guaskë,
Fluturojnë sytë në fushën e kaltër
Zemra ndjek rrahjet e dallgëve
Ngjitet rëra pas trupit të lagur
Sikur po mësonte një të fshehtë të madhe.
Yjet e detit
Merrnin shkëlqimin e yjeve lart
I dashur mbi kryet tona një qiell i mbetur në degët e plepave
– si një gravurë e lashtë.
Pas disa kohësh do kalosh këtej nga unë,
Hëna do të përndjekë kudo
Premtimet do të jenë si një varkë që në brigje e …
CV-ja IME!
Ç’janë ca rrudhëza
Që më shfaqen pasqyrës,
Thua të jenë të miat
Që më fisnikërohen fytyrës?
Thua të jetë CV-a ime
E kësaj jete të trazuar
Ku çdo stres ka lënë gjurmën e vet,
Si rrathët në trungun e pemës?
Ja rudha e mëmësisë
Kur tërë natën e gdhija prane djepit,
Kjo tjetra kur ecja shtigjve të vështira,
E tjetra
Kur më iku dashuria!
Janë të bukura rudhat e mia
Edhe pse si nënshkruan lumturia!
E ç’ta doja një fytyrë të lëmuar
Pa një cen,
… Sikur të isha alien?!
FOTOGRAFIA
Thua të jem unë
E fundit romantike mbi dhe?
Ju lutem,
Mos më quani demode!
Vetëm një natë e pafaj ishte
Kur nën dritë hëne,
Në vendtakimin tonë të argjendë,
(Shelg nuk kishte)
Era ma rrëmbeu portretin tënd
E lumit ma hodhi mbi valë!
O Zot,
Si m’u shtua i pashuari mall,
Sikur kur të kisha humbur sërish,
Shumëfish!
Dhe Hënën e zuri një re e trishtë!
… Dy vragëza lotësh i pikova mbi lumë
E iu luta kumbarit të dashurisë sonë:
– Tretma imazhin e tij
E dërgoma tej në det,
Kur nën hënë të dal sërish,
Në pasqyrën e tij ta shoh kur më përshëndet!
KËNGË DHE DRITË PËR TY FLAMUR
Sa herë vjen kjo ditë e bekuar,
Na mbledh të gjithëve mbarë
Ku lind dielli e ku perëndon
Shqipëria, lapidar
Një gjuhë është që na bashkon
Gjak shqipesh na rrjedh n’damar
Kemi besën, krenaria na shkon
Flamurin kuq e zi kemi fanar
Sonte dua shumë të nusëroj
Me kalë të bardhë të vrapoj
Me flamur te kuq në dorë
Nga Shqipëria në Kosovë
Lavdi të Kombit, dëshmorë
Që ranë në altarin e Lirisë
Krujës, Vlorës dhe Prekazit të bukur
I bëni kurorë
Rroftë Pavarësia e Shqipërisë!
Në lapidarin e kujtesës, ruhet prore krenaria
Gëzuar, gëzuar kombi im,
PAVARËSIA!
Ah, vetëm ti e din misterin e asaj legjende
Sot m’u duke i mërzitur
Ti shkêmb në perëndim dielli që rrin i fjetur në breg
Shkumëzon me tërbim brenda mban atë dhembjen e mungesës
Duke pritur sirenën blu të një andrre…
Ah, vetēm ti e di misterin e asaj legjende
O dallgë e çmendur
një shkëmbi që shkërmoqet në pritje!
Sikur don këtë ta thuash mijëra herë sa herë
që dallgët qullin edhe një perëndim dielli.
E cdo gjë nisë në ag nga e para!
E tash, dua ta them:
Nuk e besoj se kush si ti bart kaq dhembje shpirti plot stuhi
Merre, merre pra dhe dhembjen time
Shkumëzoje, dallgëzoje, përplase mbi gur.
S’më duhet gjë pa dashurinë e gdhendur në zemërmur.
Se qëndresa deri në murim është betejë e përsëritur në dashuri!
