Mëngjesi më zgjon butësisht, jo nga zhurma e orës, por nga aroma e barit që hyn përmes dritares së hapur të kasolles ku kam kaluar natën. Ajri është i ftohtë, i lagësht, me një pastërti që të bën të ndihesh si pas një shiu të gjatë vere. Ngre kokën dhe shoh mjegullën që valëvitet si perde të bardha mbi majat e Jezercit, sikur malet të kenë vendosur të ruajnë ende pak nga misteri i natës. Dal jashtë dhe e shkel tokën me kujdes, si të ishte e shenjtë. Çdo hap lëshon një aromë tjetër: bari i njomë, gjethet e lagura, dhe toka që mban ende freskinë e natës. Era që zbret nga majat më prek flokët dhe fytyrën me një ledhatim të butë. Është era që sjell me vete historinë e shekujve, rrëfenjat e barinjve dhe të shtegëtarëve që kanë kaluar këtu para meje. Ndjej një lidhje të thellë me këtë vend, sikur kam qenë pjesë e tij gjithmonë, edhe para se të lindja. Hedh çantën mbi supe dhe nisim rrugën. Shtegu ngjitet përpjetë, i ngushtë dhe i vjetër, i gdhendur nga koha dhe nga hapat e panumërt që e kanë shkelur. Çdo gur ka një histori, çdo shkurre një sekret. Më duket sikur shoh hijet e njerëzve të kohëve të lashta që kanë ecur këtu, duke bartur shpresat e tyre mbi supe, njësoj si unë tani. Pak më lart, dëgjoj zhurmën e ujit. Është një këngë e njohur, e pastër, që më tërheq si një fëmijë drejt burimit të jetës. Afrohem dhe shoh një krua që del nga gjoksi i shkëmbit. Uji është aq i kthjellët sa mund të shoh çdo gur të vogël në fund. Zgjat dorën dhe e prek – është i ftohtë, por më duket sikur në atë çast po prek shpirtin e malit. Pi nga duart e mia dhe ndiej freskinë të më përhapet në të gjithë trupin. Nuk është thjesht ujë; është bekim. Më pas, lëndinat hapen përpara meje. Bari është aq i gjelbër, sa duket sikur shtrihet në pafundësi. Lulet e egra janë të shpërndara si yje të vegjël mbi një qilim smeraldi. Ka lule të kuqe që më kujtojnë gjakun e sakrificave, të bardha që më duken si shenja paqeje, dhe të verdha që ndriçojnë si vetë dielli. Përkulem të prek një petal, dhe ndiej aromën e tij të ëmbël. Ky është parfumi i natyrës, i paprekur nga koha. Zogjtë kanë nisur këngën e tyre të mëngjesit. Një kor i plotë zërash që mbush ajrin me jetë. Nuk është muzikë e shkruar nga njeriu, por një melodi që lind vetvetiu nga natyra. Fëshfërima e barit, cicërimat, zhurma e ujit – të gjitha bashkohen në një harmoni të përsosur. Mbyll sytë për një çast dhe më duket sikur jam bërë pjesë e kësaj simfonie. Dielli ngrihet ngadalë, duke zbuluar ngjyrat e fshehura të mëngjesit. Rrezet e tij derdhen mbi majat e thepisura dhe i bëjnë të shkëlqejnë sikur janë të larë me ar. Çdo gur, çdo degë, çdo pikë vesë merr një dritë që të verbëron. Jezerci, në këtë çast, duket si një mbretëri e përjetshme, ku gjithçka ka shpirt. Ecja më tej më bën të ndiej një qetësi që nuk e kam ndjerë kurrë. Mushkëritë frymojnë lirshëm, gjoksi më duket më i lehtë, mendimet më të pastra. Këtu nuk ka ngut, nuk ka zhurmë, nuk ka gjykime. Vetëm frymë. Vetëm jeta që rrjedh natyrshëm, si ky ujë i kthjellët që buron nga zemra e shkëmbit. Ulem mbi një shkëmb dhe shoh përreth. Në largësi, shpatet e thepisura janë të mbuluara me re të bardha që duket sikur mbështillen rreth tyre si shall i një mbretëreshe. Në heshtjen e thellë të malit, dëgjoj vetëm zërat e natyrës. Zemra më rreh ngadalë, në të njëjtin ritëm me këngën e Jezercit. Dhe atëherë e kuptoj: kjo nuk është thjesht një shteg malor; është një rrugëtim shpirtëror. Çdo hap i imi këtu është një lutje. Çdo frymë që marr është një falënderim. Jezerci më pranon në gjirin e tij pa fjalë, por me madhështinë që të bën të ndihesh i vogël dhe i bekuar njëkohësisht. Këtu, njeriu nuk kërkon të pushtojë, por të përkulet. Nuk kërkon të flasë, por të dëgjojë. Dhe në këtë mëngjes, ku qielli është kaq afër sa duket sikur mund ta prek, unë e gjej veten më shumë se kudo tjetër. Ah, Jezerc! Sa histori ruan ti në heshtjen tënde! Sa rrugë kanë kaluar këtu, sa zemra janë qetësuar në këto lëndina! Sot, unë jam vetëm një kalimtare në këtë mbretëri të përjetshme, por ndjej se shpirti im ka gjetur strehë. Dhe kur të zbres përsëri në botën e zhurmshme, do ta mbaj me vete këtë frymë të pastër, këtë dritë të artë të mëngjesit, dhe këtë prekje të butë të malit që më përqafoi si një nënë e lashtë. Gusht 2025. R.Maleçka
