NE KODREN E XHVESHUR
Nga HEINRICH HEINE 1797 – 1856
Përktheu: Sinan Vaka
PUNËTORËT E TEZGJAHUT SILEZIAN
Me sytë e errët dhe pa lotë
Telajosh ulen, shpirtin sulin :
-Moj Gjermani, qefin të hollë
Dhe tre mallkime për ty thurrim.
Ne endim, endim…
Mallkim për Zotin në acar,
Shtrënguar dhembët prej urisë,
Kemi shpresuar, nga kush na tall
Dhe na përçmon me shpirtin pis.
Ne endim , endim…
Mallkim për mbretin që ky hall
S’e bëri kurrë të pikëlluar,
Por zhvat prej nesh lek e qindarka,
Të qenit fatin na ka gatuar .
Ne endim , endim…
Mallkim atdheut tonë të shtirur,
Ku lulëzon turp dhe mosbesim,
Ku vyshket lulja e palindur,
Ku krimbi joshet me kalbëzim .
Ne endim , endim…
Flatron tezgjahu dhe gërvin,
Ne ditë e natë ëndërime ,
Moj plaka Gjermani qefinin
Endim për ty me tre mallkime .
Ne endim , endim…
ASRA
Cdo ditë hijeshinë falte
E mira bijë e Sulltanit,
Ku ndrinin ujrat si ylberë
Mermerit , sipër shatërvanit.
Cdo ditë priste skllavi i ri,
Ne mbrëmje krejtësisht i qetë,
Dhe ujrat loznin hijeshi,
Por dukej pamjes më i zbehtë.
Njëç ast princesha i afrohet,
E sedërton me gurgullimë :
-Emri djalosh a të kujtohet,
Dhe gjindja jote prej nga vinë ?
E skllavi i thotë mes psherëtime:
-Jam Mohamedi i mallkuar
Dhe ASRA quhet raca ime,
Që lind dhe vdes e dashuruar .
NE KODREN E XHVESHUR
Në veri përmbi kodrën e xhveshur
Lartohet një bredh i vetmuar
Ëndërron krejt i bardhë e i dehur
Mjegulluar me borë përqafuar .
Ëndërron për një palmë ëndërron ,
Deri larg te oazet në lindje,
Vetmitar duron borën duron
Tej në gerxh me mall e me bindje .
CFARE TE THEM
Unë s’e di më cfarë të them
Jam ligur në shpirt e zymtuar ,
Një ngjarje ndër mendje më vjen
Kujtesa s’ma ka tjetërsuar .
I freskët ajri , hija lart nderet
E rrjedh dhe Reni i qetuar ,
Mbi mal dhe dielli po fshehet
Në perëndim gati i shuar
E shtrenjta vajzë këngët pa dert
Te kulla lart tundon thesarin
Ca forma gjiresh e lehtë zbret
Një tufë flokësh ngjyrë ari .
Ndërsa me krehër i shpupuris
Harron që kenga ngre magjinë
Të zotëron shpirtin ta prish
E gjëma mbrapa vret njerinë .
Vuan dhe qan tej barkaxhiu
S’e di që e keqja ka vdekjen art
Më nuk shikon shkëmbin fatziu
Me sytë e ngritur bregut lart .
Si ngrihet vala e me tërbim
E përpin varkën Oiii , Oiiii !
Këtë e bëri kënga mallkim
E vajzës terse Loreli !
VOGELUSHJA IME
Vogëlushja ime , ishim fëmijë
Dy harakatë të vegjël plot hare
Për tu fshehur qymezit në ijë
Rrëshqisnim si pulat në fole .
Madje imitonim këngë shpezësh
Kur njerëzit kalonin përditë
Ki ki ! e ki ki ! kaq hareshëm
Sikur gjeli mblidhte të tijtë .
Mbulonim me zhurma e gëzim
Pallatin me kopshtin e bukur,
Jetonim pa brenga e trishtim
Nga mosha , nga jeta të lumtur .
Maçoku i fqinjit afrohej
E kotej me ne i gëzuar ,
I bënim përulje gëzohej ,
Na puthte , lëpinte në duar .
E pyesnim si qe , si kalonte
S’harronim stimë e përkujdes
Ai me të tijtë na ngatëronte
Na puthte , lëpinte në qymez .
Shpesh diskutonim me të bashkë
Si pleqtë me shumë mençuri
Keqardhur që koha doli jashtë
Iku dhe s’u kthye përsëri .
Sa idil, sa besim , sa hare
Nga bota të zhdukur , të haruar,
Karamelet ku janë e ku je ?
Sepse lekët s’i kishim zbuluar .
Lojrat e shtrenjtë kanë ikur
Gjithçka fluturon , fluturon ,
Koha kur ishim të mitur
Besim, dashuri më ku rron ?
NE ENDERR
Në gjumë memorjes ndër skuta
Jeten ti përshëndet, pastaj qesh
Dhe flakem te këmbët e buta
E qaj e trishtohem ta ndjesh .
Pastaj më miklon përgjëruar ,
Sëndis e përkund bjonden kokë
Perla nga sytë e lotuar
Prej qarjes të bien për tokë .
Dhe nxite një fjalë të lehtë
E një degë me lule më dhe .
U zgjova ! ku është deg’ e blertë
Harova çdo fjalë që the .
VDEKJA DHE NATA
Dhe vdekja dhe nata e freskët
Dhe jeta dhe dita që mbyt
Ndjehet në gjumë e helmet
Shpresa si lemza në fyt .
Një pemë te shtati m’lartohet
Bilbilin e ri lart dëgjoj
Kuptoj kur këndon çfarë ndërrohet
Dhe vdekjen për dreq e kuptoj .
