NGA ODISE KOTE
1- QYTETI I BOSHËSISË …
Qyteti i boshësisë me dritat shumëngjyrëshe,
po shndrit prej xhamisë tek katedralja ortodokse.
Statuja, kryqëzime, rrugë, makthe vjetërsire,
këmbë që lëvizin kuturu në paradokse.
Prej aeroportit tek galeri e artit që nuk ekziston,
shira rrëshekë, biblioteka e humbur, kob mbi kob.
Përmbytet nëndheu, mbidheu, qielli që vajton,
e vërteta, mall – nongrat në shitoret e qytetit tonë.
Lokalet tallava, tym, stonaturë, që vret e shurdhon.
Çirret turmë e eksituar keqas, gjer në periferi.
Të kërcesh me krokodilin, që e di se ç’kërkon,
është gjysma dredhi e gjysma blasfemi.
Ky ritëm s’bën për këmbë të lodhura rakitikësh,
kur janë gati të nisen, s’hypin dot, këtu s’ka trena.
Me laps që t’i shuash shpejt, shkruhen fatet,
dhe kontratën e lidh me retë e zeza.
Në qytetin e boshësisë, me drita shumëngjyrëshe,
me Pazar shkretan si mencë kooperative …
2- EH, EHU …
Të hënē i krishterë,
të martē mysliman.
Të mërkurë i lodhur,
Djall e puritan.
Të enjten përzier,
Judë e Jehovaj,
Bektashi të premte,
serbes për pazar.
Të shtunën gjith’ dita,
çorodi e madhe,
tallava dhe cica,
helme dhe maraze.
Të dielën në meshë,
rrëfim për mëkate,
pastaj në xhami,
hallvë e tarikate.
Të hënën sërish,
histori e vjetër.
Hyr nga njëra derë,
dil nga dera tjetër …
-3.DIMËR NË GJIROKASTĒR …
Qyteti im është mjegull dhe gjethe të rëna,
fsheh nyjet e së shkuarës.
Ti nuk ia mbath dot,
as dhimbja nuk ndalet duke u ankuar.
Pandehma e fantazma hypur kalit të bardhë.
historia e njeriut s’mbaron as kur vdes.
Diten qyteti duket më i ri,
natën plaket.
Mos ik o njeri nëpër shtigje të rrahura,
gjurmët e tua janë të dallueshme.
Si ato këpucet e vjetra harruar në dollap,
që tallen me moshën e dashurive të pamundura.
Në Gjirokastër duhen vite për t’i besuar dikujt.
Ti përpiqesh ta harrosh të vërtetën
po e vërteta s’të harron kurrë.
3- PYLLI PLAK …
Pyllit plak ia kanë shkulur brinjët një e nga një,
me durimin e pikës së ujit që gërryen
rrëpirat e rrënjët.
Është çarë toka, ka shkarë,
shkëmbinj plot me zgavrat,
ku gjejnë strehë molusqet.
Çdo gjë kurdiset brenda tij, pa afate stinore,
dhe ai nuk ka fuqinë, kohën dhe orën
për të fituar mbi zhdukjen.
Universi komploton, ka aleat njeriun,
mendjes e sëpatës së tij nuk i zihet besë,
pa e ditur kush ia lëviz akrepat.
Plagët e drurëve ngjasojnë,
me të qeshurat e munguara,
si ca bisqe hollake të porsapoçelura.
Kanë ikur të gjithë zogjtë, kafshët e mbetura,
i vrau çiftja e gjahtarit të rregjur.
Tani ai pret pranverën,
në pritjen që sfilit, nën pullazin e pasigurisë,
pritje që ia ka marrë diellin …
Ia ka kthyer gjithçka në furtunë e dimër të acartë.
Nuk i duroj dot lotët e dhimbjet e pyllit plak …
4- MË DUHET NJË QEN …
Ende vë veshin në barin e njomë
përgjoj frymëmarrjen dhe hapat
ku kalon përroi i fshehtë.
Pas malit,
aty besoja se ishte fundi i botës,
po në të vërtetë aty fillonte deti,
që në mbarim i dorëzohej tokës.
Një nga kujtimet e para,
shkruar në sytë e kaprollit,
e largoja shpejt nga mendja,
sapo niste të vraponte.
Më pëlqejnë zogjtë dimërakë,
që shkundin borën nga krahët e bredhave,
mbështjellë me pergamenë që s’jetojnë më.
Ndaj më duhet një qen ta kem shok.
E kam dashur përherë një qen,
“më pëlqen si e thua, si tingëllon,”
shkroi në trupin e tij,
lisi djegur prej rrufeje …
5- NË TJERRË TË ËNDRËS …
Ai dhe ajo, të bukur, krejt të brishtë, të pafajshëm,
lumturuar: rrotullohen, kapërthehen, dalldisen,
në barin e livadhit, ndanë liqenit të thellë.
Djali s’është macho, i droguar, aventurier,
Vajza s’di ekuacionin: kurasan, kapuçino, seks.
Ai student dhe ajo puntore në biznes fasson,
në tjerrë të ëndrrës, nisën të luajnë duke piketuar,
me gurë të bardhë, një shtëpi dykatëshe alpine.
Ballin e dua me dritare të mëdha nga dielli,
këtu dhoma e fëmijve, studio, dhoma e ngrënies,
piktakime tē çuditshme me botën vizive.
U kolovitën në tjerrë të dëshirave orë pas ore,
deri sa në muzg, befas, e pushtetshme ra mbi liqen,
rreth e rrotull saj, e patrajta mjegull e thellësive.
Eh, ajo: duhen tetëdhjetë vite punë për ta blerë,
Ai: dashuria humb gjithnjë në luftën që s’e fiton dot.
E tashmja vdes në duart e tyre.
Dhe ikën pastaj nga liqeni i thellësive.
Ikën, ikën, e braktisën.
Rrëmbyeshëm, shkrepëtiu furtunë e egër, zuri shi,
shi që s’ngopej duke përsëritur përzishëm:
të varfërit janë vetëm për ëndrra dhe turshi …
Ai dhe ajo, të bukur, krejt të brishtë, të pafajshëm …
6- U LODHE ZEMRA IME …
U lodhe ze – mra ime, u lodhe,
një jetë, mundimi, të shkoi kot.
Dita ndehur makth, kryqëzime,
nata: fer – shqyrtime, depresion.
Dita antikrisht, dridhur nga ankthi,
trishtueshëm, hesht – heshton.
Kohë pashpirt, rrotullohet së prapthi,
dhe ti e vetme refuzon, refuzon …
Antimemece, rrebele, ti refuzon …
tumorin e zi, pikëzezë, pik – pika.
Oferta dinake, antiligj, korrupsion,
Se je më e fortë se poli – teknika.
Pickon e dhëmb, kam frikë më tremb,
të marr me vete, po ku të të çoj?
Elitë e tredhur, sëmurur rëndë,
enigmë digitale, shkretane shkreton.
Ç’të bëj me ty, si të të shplodh,
nga eshtrat e gjoksit, si të të heq?
Në luftra, kanë luftuar edhe pa kokë,
por pa zemër, asnjë për dreq.
U lodhe ze – mra ime, u lodhe,
një jetë, mundimi të shkoi kot.
“O moj botë e kokolepsur,
që s’të shkokolepsa dot.”*
* popullore.
7- DASHURI ËSHTË EMRI I ASAJ QË JETOJ …
Dashuri është emri i asaj që jetoj,
që më bën të ndihem mirë,
kur thyej hera herës nga një rregull.
Rraskapitur nga ëndrra të frikshme,
të një natë më parë,
agut i mburrem: jam gjallë, s’kam vdekur!
Gjithë natën kam parë thellësi deti.
Të shohësh detin është si t’i kërkosh zjarrit,
të të marrë me vete.
Një dallgë (jo inteligjenca artificiale)
vizaton në syprinë kafshë prehistorike,
si dyshim të thellë shprese.
Dallgë të tjera më të vogla, ziliqare,
vizatojnë në rërë, portrete dëshire, jo mëshire,
objekte e pengesa, krejt në stinë të tashme.
Derisa nata zbriti, shkallare më shkallare,
dhe mbushi me dritë vrima të ngushta zbrazëtie,
llambadhe pas llambadhe.
Dashuri është emri i asaj që jetoj,
që më jep kohën çudibërëse,
për shumë rrebelim dhe pak urrejtje …
8- PAGUAJ …
Paguaj, o i varfër, o njeri i pambrojtur,
burgu të pret për një barrë dru e ca shkarpa.
Oligarkët na rrjepin, na marrin dhe tokën,
me ligj – shteti u falen kamatborxhe miliarda.
Veç ti, po vodhe një thes me çimento,
pak energji për vocrrakët që ngrijnë në janar.
Marrsh në rajon dhe një togë policësh,
si kriminel lufte të tërheqin zvarrë.
Paguaj, o i pafat, paguaj sa nuk ështē vonë,
revoltën s’ta fal kush, ta presin gjuhën.
Mos humb mendjen, me oligarkë s’kapesh dot,
elefant të jetē krimi, ata humbin gjurmët.
Paguaj, paguaj, tek kjo botē, o fillikat,
kush të mbron? Po shkau kemba, ferri të pret.
Ndaj mos e zgjat, paguaj, të marrin gjithçka,
ç’ke sot dhe trashegimin që kishe në djep.
9 ATË MËNGJES …
Atë mëngjes isha ngjitur tek reja mbi mal,
nga respekti për lartësinë,
lartësia është simbol mbizoterimi.
Ti çfarë shikon? – pyeti ajo.
Nuk e di. Shikoj përpara!
Vazhdoj të shikoj ty,
se nuk të kam parë të gjithën.
Ah, lartësia më frymëzon drojën,
kam frikë – tha ajo,
gjërat ndodhin aty ku ekziston ndërlikimi.
Adami do ta kishte ndëruar Evën për ty,
dhe unë do të notoja në detin më të thellë
për të gjetur dashurinë time.
Ndërsa unë kam mijëra vjet që pres,
në një livadh rahur nga era.
Kjo është melodi e vjeter sa kodrat,
që ka gjithnjë vendin e vet në shpirtin tim.
