Poezi nga ROSY GALLACE. Përktheu: IRMA KURTI

POETËT JANË TË VARFËR

 

 

 

 

Rosy Gallace ka lindur në Guardavalle, në provincën Katanxaro të Kalabrisë dhe jeton në Reskaldina të Milanos. Në vitet ‘60 u transferua me familjen në Legnano (Milano), ku studioi dhe punoi. Që në rini ka kultivuar pasionin për të shkruar poezi e tregime. Nga 2011 filloi të merrte pjesë në konkurse letrare kombëtare e ndërkombëtare, ku u vlerësua me çmime të shumta dhe prestigjioze, përfshirë Çmimin e Kulturës në vitin 2014.

Rosy Gallace është ideatore, organizatore dhe presidente e disa konkurseve letrare. Organizon lexime poetike dhe prezantime librash, si dhe është anëtare jurie në konkurse të ndryshme letrare. Ka botuar librat me poezi: “Fragmente të vogla”, “Ditët që mbeten”, “Fjalët e pathëna”, “Gjurmë kujtese”, “Përtej fjalëve” dhe “Transparencë e dritë “. Veprat e saj janë përkthyer dhe botuar në gjuhën angleze, shqipe dhe rumune. Në vitin 2021, në logon e Shtëpisë Botuese ADA, dhe me përkthimin e poetes, shkrimtares e përkthyeses Irma Kurti botoi përmbledhjen poetike “Përtej fjalëve”. Ky cikël është marrë nga libri i saj i fundit i titulluar “Transparencë e dritë”.

 

 

 

POETËT JANË TË VARFËR

 

 

Poetët janë të gjithë të varfër,

megjithatë, të pasur me ëndrra,

me fantazi, me emocione

që gati askush nuk i blen.

 

 

Poetët dhurojnë vite me fjalë,

i lënë ato pezull në hapësirë

ashtu si miliona meteorë

dhe kur në një natë me hënë

të plotë ndonjëra prej tyre bie,

zemra e poetit ndalet për

t’i dhuruar një ëndërr, një

dëshirë dikujt që s’ka mundur ta blejë.

 

 

 

DITA IME E PAVLERË

 

 

Qielli është gri këtë mëngjes,

gri si shpirti im

si mendimet, si  një shpresë.

 

Unë endem e përhumbur

duke kërkuar kuptimin e orëve

që rrjedhin ngadalë dhe bosh.

 

E hap dollapin në stinën e verës

dhe vesh fustanin tim me lule

të bruzta si qielli i dikurshëm.

 

Duke u parë në pasqyrë zbuloj

ledhatimet e fshehura nga rrudhat,

kështu, papritmas gjej kuptimin

e ditës sime të pavlerë.

 

 

 

 

 

SAHATI PA KOHË

 

 

Akrepat e sahatit me lavjerrës

kishin ndalur aty prej vitesh

fshehur mes trarëve të vjetër,

mes gjetheve të zverdhura,

mes rrënojave e hedhurinave.

 

Ai mëngjes i ngrohtë fundvere

më çoi në atë magji joreale.

 

Më pushtuan zërat, ngjyrat, imazhet,

aromat ku reflekset e dritës së heshtur

tregonin një fëmijëri të largët.

 

E mahnitur, u përkunda nga kënga

e një bilbili që rrinte mbi atë sahat pa kohë.

 

 

 

 

 

 

 

NËNËS SIME

 

Të shoh përsëri

me fustanin tënd ngjyrë blu

duke u mbajtur tek një bastun.

 

Më mirëpret me buzëqeshjen

e zakonshme, ke akoma forcë

të me bësh nje kafe dhe një nga

biskotat e tua të sapopjekura

të më ofrosh.

 

Nuk bën pyetje, por i përgjigjesh

të gjitha heshtjeve të mia dhe më

tregon ëndrrën e fundit për babain.

 

Pastaj më përcjell tek më pëshpërit

në vesh: “Gjithçka do të sistemohet”.

Nga dritarja mes barbarozave ma bën me dorë.

 

Barbarozat  janë ende atje. Edhe ti je ende

pas dritares dhe i përgjigjesh të gjitha heshtjeve të mia.

 

 

 

 

 

 

 

PRITJA

 

 

Dantella të bardha

zbukurojnë pjeshkën e egër

në këtë dimër të gjatë.

 

Pritjet e pafundme humbasin

në ditë monotone dhe të ftohta

pas asaj dritareje gjithmonë të mbyllur

në një heshtje të vazhdueshme që dhemb

më shumë se një fyerje apo një lamtumirë.

 

 

 

NJË VIT PA TY

 

Ditë të pajetuara.

Koha ka ndalur në një

mëngjes të ngrohtë pranveror.

 

Sa më mungon ajo muzikë!

Ngjitej nëpër shkallë, përmbyste

dhomat, ngjyroste ajrin.

 

Sa shumë më mungon

ai parfum i ndrojtur dhe i freskët

pas rruajtjes në moshën tënde të re.

 

Kur takohemi

dukesh më i rritur.

Dhe unë kam humbur gëzimin e atij çasti

të një numri më shumë të këmishës tënde.

 

 

Shikon një rrudhë të re

rreth syve të mi të futur

dhe ato pika vese

që pas syzeve unë  i fsheh.

 

 

Të përgjigjem se është veçse dhe vetëm

faji i kohës që kalon. Ndërsa buzëqeshja

jote e butë iluzione më krijon. Ndoshta

pranvera mund të kthehet përsëri!

 

 

 

 

LLOGARIA ËSHTË SHËRBYER

 

Copëza letrash

të lëna këtu dhe atje

në çdo cep të shtëpisë.

 

 

Pjesë të jetës, të historive, të dashurive

të mbledhura në një frazë:

My love forever

 

 

Pesëmbëdhjetë vjet,

dashuria në gjoks; e papërmbajtshme

shpërthen në ajër, në qiej,

përshkon qytete.

 

 

Një lule e tharë

mes faqeve të një libri.

 

 

Duar të fishkura

mezi e ngrenë

my love, my life, the end

ju lutem: llogaria është shërbyer

në copëzën e fundit të letrës.