Jemi vetëm dy ditë larg protestës së 17 tetorit 2025, dhe zemrat tona rrahin me një ritëm të veçantë. Dielli përshkon horizontin si një premtim shprese, ndërsa era e tetorit sjell aromën e lirisë dhe zërin e qytetarëve që po afrohen në Sheshin “Skënderbe”. Çdo hap, çdo frymë, çdo bisedë duket se ndriçon më shumë se dielli; është ndjenja e pritjes që na bashkon, përkujdesja për idealet që na lidhin me UÇK-në dhe guximin që na mëson historia.
Si bashkëluftëtare, ndjej krenari dhe dhimbje njëkohësisht. Krenari për ata që dhanë jetën për vendin dhe për idealet e UÇK-së, për veteranët dhe qytetarët që qëndrojnë në krahun e drejtësisë, dhe dhimbje për ata që sot janë në Hagë, duke u përballur me sfidat për të vërtetën dhe drejtësinë ndërkombëtare.
Hashim Thaçi, Kadri Veseli, Rexhep Selimi, Jakup Krasniqi dhe Salih Mustafa – emra që mbajnë mbi supe histori, sakrificë dhe guxim – janë pjesë e shpirtit tonë, pjesë e çdo ëndrre për një të ardhme të lirë. Liria e tyre nuk është thjesht një çështje juridike; është një çështje zemrash, ëndrrash dhe besimi se e vërteta nuk mund të heshtet. Çdo orë që kalon aty, çdo sfidë që përballojnë, është një kujtesë se sakrificat nuk janë të kota dhe se zëri i drejtësisë, sado i vonuar, do të dëgjohet.
Në Sheshin “Skënderbe”, qytetarë nga çdo cep i vendit u mblodhën për të dëshmuar se idealet e lirisë, të drejtësisë dhe krenarisë kombëtare nuk kanë harruar asnjë sakrificë. Flamujt valëviteshin në erë si zemra që rrah, ndërsa pankartat shpalosnin mesazhe të gjalla dhe të fuqishme: e kaluara nuk harrohet, idealet e lirisë dhe drejtësisë mbeten të gjalla. Çdo zë, çdo këmbë që ecte mbi pllakat e sheshit, përthithte shpresën dhe zjarrin e brezave që luftuan për këtë tokë.
Ky tubim nuk është vetëm një protestë qytetare; është një mesazh i gjallë: ne nuk harrojmë, ne besojmë në lirinë dhe drejtësinë e atyre që presin në Hagë, dhe ne qëndrojmë pranë tyre me çdo frymë. Historia nuk do të mund të heshtë kurrë sakrificat e tyre, dhe idealet e lirisë do të vazhdojnë të frymëzojnë çdo qytetar shqiptar.
Mesazhi i përjetshëm – Zëri i kombit
Ne ecim me krenari, si bashkëluftëtare dhe qytetare, duke thënë me çdo frymë: Nuk jeni vetëm. Nuk keni harruar. Ne besojmë në lirinë dhe drejtësinë tuaj. Çdo zë që ngrihet sot është një zë që sfidon heshtjen, çdo flamur që valëvitet është një flamur që shpall të vërtetën, dhe çdo hap që bëjmë është një hap që mban gjallë shpirtin e lirisë.
Era përshkon sheshin dhe sjell me vete tingujt e këngëve dhe thirrjeve qytetare, një simfoni e përbashkët e guximit dhe krenarisë kombëtare. Drita e diellit ndriçon mbi fytyrat e njerëzve, ndërsa hijet e flamujve krijojnë një mozaik të gjallë shprese dhe besimi. Çdo hap që bëjmë, çdo duar që bashkohet, çdo sy që shikon drejt horizontit, është një pjesë e kësaj energjie që përshkon gjithë qytetin.
Shpresa e kthimit – Fitorja e lirisë dhe drejtësisë
Dita kur ata do të kthehen të lirë është një ditë që gjithë kombi e pret me shpirt të ngazëllyer. Kur Hashim Thaçi, Kadri Veseli, Rexhep Selimi, Jakup Krasniqi dhe Salih Mustafa të jenë përsëri të lirë, do të rikthehet jo vetëm shpirti i tyre, por edhe krenaria dhe shpresa e çdo shqiptari. Çdo flamur, çdo zë, çdo hap që është bërë deri tani, do të marrë kuptim të plotë; çdo sakrificë do të shpërblehet nga drejtësia e vonuar, por e patjetërsueshme.
Liria e tyre do të jetë liria jonë e përbashkët; drejtësia për ta do të jetë amanet i përjetshëm për brezat e ardhshëm. Dhe në atë ditë, kur qytetarët të dalin përsëri në sheshe, syri i secilit do të ndriçojë me dritën e shpresës, dhe zemrat do të rrahin njësoj si atë ditë të parë kur u ngrit flamuri i lirisë dhe guximit. Sepse lufta për drejtësi nuk mbaron kurrë, por triumfon gjithmonë, kur besimi, bashkimi dhe kurajoja e qytetarëve nuk shuhen.
