SAFORA – ZËRI I ZEMRËS SË ROBËRUAR
Në errësirë lindi, me shpirt të flaktë,
Me sytë e vogël e me shpirt të madh,
Në hijet e frikës, në atë botë të zymtë,
Ku liria vinte me shtrenjtim të madh.
Gjashtë vjeçe dëgjoi zërin e babait,
Një kasetë me fjalë që i shponin shpirtin,
“Safora, zemra jote është atdheu yt,
Deri sa ai të jetë rob, edhe ti je rob.”
Ai ra, i ekzekutuar për ëndrrën e drejtësisë,
Një hero i heshtur, një njeri i mirë.
Por zemra e vajzës, e vogël por e fortë,
Nuk e njohu frikën, vetëm guximin dhe shpresën.
Në rrugët e errëta ku vriteshin ëndrrat,
Në hije të burgjeve dhe varrezave pa emër,
Safora u rrit mes dhimbjes dhe mallkimit,
Mes zërave të humbur, mes plagëve të shpirtit.
Në vitin ’88, një tjetër dimër i ftohtë,
Mbi tridhjetë mijë heronj ranë në heshtje,
Të vrarë për bindje, për ëndrra, për liri,
Një masakër që botën e la në gjumë.
Por Safora nuk harroi, asnjë moment,
Nuk u dorëzua në errësirë e torturë,
Me zemër të madhe dhe besim në të ardhmen,
Ajo u bë zëri i atyre që s’kanë më fjalë.
Gratë e Iranit, një forcë e padukshme,
Me qerpikë që rrëfejnë lot dhe rezistencë,
Me shpirt që thyhet, por nuk dorëzohet,
Janë dritë në errësirë, janë shpresë në heshtje.
Safora, e vogël në trup, e madhe në shpirt,
Është flamuri që valëvitet mbi malet e shpresës,
Një thirrje që thyen zinxhirët e tmerrit,
Një ëndërr që bëhet realitet, një botë pa errësirë.
Një ditë do të vijë ajo ditë e lirisë,
Kur varret do të mbillen me lule të bardha,
Kur zërat do të këndojnë, jo më për dënime,
Por për paqe, për jetë, për ëndrra të përmbushura.
Safora dhe brezi i saj, një histori guximi,
Një testament i dashurisë dhe i besnikërisë,
Në këtë botë të errët, ata janë dritë,
Një premtim që kurrë nuk shuhet, një shpresë e pafund.
Rajmonda Maleçka
