SHTATORËT
Mos më fol për shtatorët,
Kur gjithë ngjyrat hasdisen
Si hamshorë të pafre.
Kur mbi pemët e kolme
Flladi shfryn nota kënge
Që s’u shkruan ende.
Mos më fol për shtatorët…
Dikur peng shpirtin tim
E kishin të marrë.
Burgosur si krimbi,
Ëndërroja me zjarr
Një shtator,
Kur flutura brenda meje
Të nxirrte krahë.
Mos më fol për shtatorët —
Diku ende sëmbon
Zhgënjimi i parë.
MARS
Pranverë e parfumuar nga zymbylat dhe nostalgji!
Lulet e brishta,
Si fytyra të vockla,
Më vështrojnë me habi.
U bë kohë që zymbylat e marsit
S’ia dhuroj më askujt.
I përkëdhel me vështrim
Si dikur kokën time e ledhatoje ti.
Në shpirt më je ngulur —
E dashur përjetë,
Mësuesja ime, Liri.
4 mars 2024
HAPAT
Hapat e mia mbi asfaltin e lagur,
Mbyll sytë dhe humbas
Në krahët e tua.
Dhe pse këtu asnjëherë s’kemi ardhur,
Ti asnjëherë s’ke munguar!
Kudo je — aty ku kam shkuar.
Se qielli i mëngjesit sytë e tu merr hua,
Se shiu bie butë si zëri yt mbi mua,
Se dielli më puth me buzët e tua,
Se era janë duart që zgjaten malluar.
Je këtu, dhe hera-herës të flas,
Dhe ti më vështron buzagaz.
Dhe pse këtu asnjëherë s’kemi ardhur,
Nxitojmë të dy mbi asfaltin e lagur.
13 dhjetor 2023
PENDIM
S’m’u dha të të ndaloja.
Kur ike, u tha në fyt zëri.
Buzët e trëmbura
U ndenë sipër perëndimit.
Hapin tënd të gjatë mbi harresën
S’e preva.
Me sytë përtokë
Numëroja gjethet e vjeshtës,
Si të mohoja largesën.
Pas shpinës tënde u bë natë —
Një natë e gjatë.
Toka rrotullohej rreth vetes si gjithnjë.
Nuk të kërkova, nuk u ktheve.
Në vështrimin tim
Mëngjesi nuk erdhi më.
11 mars 2024
MËRGON LUMI I VJETËR
Mbrapa nuk kthehet uji i lumit.
Dhe po i preve rrjedhën —
Mbrapa nuk kthehet.
Do falë dallgë e shkumbë të bardhë brigjeve të reja.
Atje do mbetet.
Por diku thellë
Do qaj për pak.
Ndoshta do qaj përjetë
Shtratin e vjetër.
PËRÇART
S’di në qe zgjuar, a në gjumë
Kur qielli mbushur me furtunë
Më kryqëzonte me rrufe
Mbi maja lisash të dremitur
Në përjetësim.
Ah, mbrëmja… mbrëmja e përgjakur
Më përshkëndit në dejet gjakun.
Dhe as i vdekur, as i gjallë
Më lë, të vetëm e të marrë
Në përgjërim.
Por ti, gjëkundi s’u avite
Kur të thërrisja nëpër vite.
Dhe shekujt bëheshin kështjella
Me mure, dryna e kangjella
Mbi shpirtin tim.
13 dhjetor 2023
UNË NUK DI TË SHKRUAJ
Nuk di të shkruaj
Dhe të dua.
Më ngjan më lehtë të vëzhgoj
Copat e natës në mendimet e mia,
Si bira të zeza gjithësie.
Tek përpijnë ëndrrat e botës
Për të ushqyer demonët
Që mban peng errësira.
Të trëmbura, gërmat
Mblidhen rreth meje,
Dhe unë prek kë të dua.
Unë nuk shkruaj.
Nuk di.
Më është më lehtë
Të përgjoj në vetmi
Ullirin e pjekur kur qan.
Në cepin e syrit
Të pres me durim
Të bëhet lindja perëndim.
Dhe rrokjet që lodhen
Nga pritja e gjatë
Të flenë, vinë në vargun tim.
Fjalët më gjejnë vetë.
S’jam un që shkruaj.
Hutuar mendimet,
Figurat pa emra në kokë.
Veç shpirti — ah, shpirti i lënduar
Trazon fjalët,
Shqetson botën më kot…
20 mars 2024
ZGJIMI FLE
Është herët.
Gjethet pëshpërisin —
Si hajdutë të kamufluar
Nën klorofilë.
Zogjtë janë zgjuar, por njerëzit jo.
As hëna s’ka ikur.
Qielli gri.
Ku fle dielli akoma?
Ora për t’u ngritur!
Dita do dritën, zogjtë ngrohtësinë.
Zogjtë janë zgjuar.
Janë zgjuar dhe minjtë.
Njerëzit — jo.
16 mars 2024
TI
Nesër do dal të gjuaj yjet,
Të zë nja dy.
Një do ta var në qafën tënde,
Tjetrin — unazë ta bëj për ty.
Kur të më qeshësh e gëzuar,
Dhe të të shoh me mall në sy,
Do ndriçojnë yjtë, si yj që janë —
Por më shumë do ndriçosh ti.
19 mars 2024
LLAGNI
Kisha uri —
Kapërdiva Hënën.
Isha i etur —
Gëlltita Detin.
Tani, i vetëm,
Shtrirë në cep të botës,
Sërish i uritur.
Sërish i etur.
Nga mungesa e tyre —
Duke vdekur.
PAK FJALË PËR BREZIN TIM
Ne që u rritëm me diellin në sy,
Me krahët e shqiponjës në shpinë,
Përtej perëndimesh me dryna të kuq —
Krahët i rrahëm në qiej mendimi.
Për ne, horizontet u bënë udhë pa fund;
Lakmuam gjithmonë fluturimin.
Ne ngjajmë çuditërisht…
Ne ngjajmë kaq shumë.
Nga zemra ngjajmë,
Nga shpirti.
Si gurë që skaliti i njëjti lumë
Kur rrihte brigjet rrëmbimthi.
Ne ngjajmë nga zjarri që bartim në gji
Në çdo cep të botës ku ikim.
Mësojmë kaq gjuhë — por flasim veç një:
Me sytë nga rruga e kthimit.
17 mars 2024
THUA-MË SI
Si të të them “lamtumirë”?
Fjalët përdridhen në fyt
Dhe më marrin frymën.
Si të të them “lamtumirë”?
Nata u krus, u mblodh,
U struk në krahët e mi —
Dhe qan me lot yjesh.
22 dhjetor 2023
BËN FTOHTË
Qielli, më i hirtë se asfalti,
Ngrin brenda mushkërive.
Koha
nuk nxë më në pëllëmbët e mia.
Sa vetmi bart shpirti…
Më parë s’e dija!
Vështroj degët e pemëve,
T’u marr hua
sythave të reja blerimin.
25 mars 2024, Nürnberg
KUR TË RRIJA PRANË
Kur të rrija pranë
Dhe ti nuk flije dot,
Kur të rrija pranë
Dhe sytë e tu më shikonin kaq gjatë,
Si të donin të lodhnin
Durimin tim.
Sytë e tu që kërkonin me ngulm
Një gënjeshtër të fortë,
Që t’u thoshte se nata e tyre
Do kishte prapë agim.
Kur të rrija pranë,
Por dhimbjen s’e ndala dot.
Mijëra copëza bëheshim bashkë
Dhe lidheshim pa zgjidhje
Në çdo rrahje zemre tënden
Më të dobët.
Dhe sërish, dhe sërish
Mbi duart e tua mbështesja
Trishtimin tim.
Lehtë-lehtë,
Pa u ndjerë, rrëshqiste nga sytë e mi loti yt.
Loti yt i kyçur
Brenda kujdesit për të mos më lënduar
Akoma një herë.
Përkulesha sipër vuajtjes tënde
Me një shpresë të rreme në fytyrë.
Se kishim nevojë të besonim së bashku
Në një ëndërr që përpëlitej
Si dallëndyshe e trembur.
Kur të rrija pranë
Duke u kujdesur për ty,
Bëhesha më e mirë.
Kur të rrija pranë
Dhe kisha kaq frikë të flija,
Se mos më ikje përherë,
Dhe s’do arrija të thosha:
Të dua, mama,
Të dua shumë.
Shtator 1995 – Shtator 2023
*Cikli është marrë nga libri i sapobotuar i autores me titull “Në anën tjetër të shpirtit”
