Në jetën kulturore të një kombi ka ngjarje që tejkalojnë kufijtë e një organizimi institucional dhe marrin përmasa më të mëdha shpirtërore, kombëtare dhe historike. Ato bëhen momente reflektimi për rrugën e kaluar dhe njëkohësisht hapin horizonte të reja për të ardhmen e kulturës, letërsisë dhe artit. I tillë ishte edhe Kuvendi VII i Riorganizimit të Lidhjes së Shkrimtarëve dhe Artistëve të Shqipërisë, zhvilluar më 19 maj 2026 në Tiranë, një takim që mblodhi së bashku krijues, studiues, poetë, artistë dhe përfaqësues të jetës kulturore shqiptare nga të gjitha trevat. Në sallën ku u zhvilluan punimet e Kuvendit nuk ndihej vetëm atmosfera e një proçesi zgjedhor apo organizativ. Aty ndodhej pesha e kujtesës kulturore shqiptare, zëri i brezave krijues dhe përgjegjësia për ta mbajtur gjallë identitetin shpirtëror të kombit në një kohë sfidash të mëdha shoqërore dhe kulturore. Çdo diskutim, çdo mendim dhe çdo fjalë e mbajtur gjatë punimeve dukej se mbante brenda vetes një mesazh të përbashkët: kultura shqiptare ka nevojë për bashkim, për vizion dhe për një zë më të fuqishëm në jetën publike. Punimet e Kuvendit u zhvilluan në një frymë dialogu dhe përgjegjësie institucionale. U diskutua për nevojën e modernizimit të Lidhjes së Shkrimtarëve dhe Artistëve të Shqipërisë, për zgjerimin e bashkëpunimeve ndërshqiptare dhe ndërkombëtare, si dhe për mbështetjen më të madhe të krijuesve shqiptarë në një kohë kur arti dhe letërsia shpesh përballen me vështirësi të shumta ekonomike dhe shpirtërore. Në diskutimet e delegatëve u ndie shqetësimi për sfidat që po kalon sot kultura shqiptare. Në një epokë ku ritmi i shpejtë i teknologjisë dhe globalizimit rrezikon të zbehë ndjeshmërinë njerëzore dhe identitetet kombëtare, arti mbetet një nga mënyrat më të fuqishme për të ruajtur kujtesën dhe shpirtin e një populli. Letërsia dhe kultura nuk janë vetëm pjesë e trashëgimisë sonë, ato janë themeli mbi të cilin ndërtohet vetëdija kombëtare. Një nga momentet më të rëndësishme të Kuvendit ishte zgjedhja e kryetarit të ri të LSHA-së. Pas proçesit të votimit të fshehtë dhe numërimit të votave, fitues me shumicë absolute u shpall dr. Mujë Buçpapaj, një emër i njohur në jetën letrare, akademike dhe kulturore shqiptare. Zgjedhja e tij u prit me respekt dhe besim nga pjesëmarrësit, si një shenjë e një etape të re për organizatën dhe për vetë jetën kulturore shqiptare. Figura e dr. Mujë Buçpapajt lidhet prej vitesh me promovimin e letërsisë shqiptare dhe mbrojtjen e vlerave kulturore kombëtare. Si poet, studiues, publicist dhe drejtues institucionesh kulturore, ai ka ndërtuar një profil të veçantë në kulturën bashkëkohore shqiptare. Veprimtaria e tij ka qenë gjithmonë e lidhur me përpjekjen për ta afruar kulturën shqiptare me hapësirën europiane, duke ruajtur njëkohësisht identitetin dhe traditën kombëtare. Puna e tij në drejtimin e institucioneve kulturore, si dhe aktiviteti në fushën e botimeve dhe publiçistikës, ka treguar një përkushtim të vazhdueshëm ndaj krijuesve shqiptarë dhe ndaj nevojës për të mbrojtur të drejtat e tyre. Pikërisht kjo përvojë u konsiderua nga shumë pjesëmarrës si një bazë e rëndësishme për drejtimin e ardhshëm të LSHA-së. Një rëndësi të veçantë gjatë Kuvendit mori edhe pjesëmarrja e përfaqësuesve nga Kosova dhe trevat shqiptare në rajon. Përshëndetjet e tyre sollën një emocion të veçantë dhe rikujtuan se kultura shqiptare mbetet një trup i vetëm shpirtëror, pavarësisht kufijve administrativë. Fjala artistike ka fuqinë të bashkojë njerëzit, të ruajë gjuhën, kujtesën dhe identitetin kombëtar. Pikërisht për këtë arsye, Kuvendi VII u perceptua jo vetëm si një ngjarje organizative, por si një takim i madh kulturor dhe kombëtar. Në shumë diskutime u kujtua edhe historia e gjatë e Lidhjes së Shkrimtarëve dhe Artistëve të Shqipërisë. E krijuar në vitin 1945, kjo organizatë ka kaluar periudha të ndryshme historike dhe politike, duke mbetur një nga institucionet më të rëndësishme të jetës kulturore shqiptare. Pas viteve ’90, ajo u transformua në një organizatë pluraliste, duke iu përshtatur kohës së lirisë së mendimit dhe krijimit artistik. Megjithatë, sfidat e sotme janë të tjera. Shkrimtari dhe artisti përballen me mungesë mbështetjeje, me tkurrjen e leximit dhe me krizën shpirtërore që shpesh shoqëron jetën moderne. Por pikërisht në kohë të tilla, arti bëhet edhe më i domosdoshëm. Një popull nuk mund të jetojë vetëm me zhvillim ekonomik, ai ka nevojë edhe për shpirt, për kujtesë dhe për kulturë. Kuvendi VII i LSHA-së solli një mesazh të qartë, fjala artistike vazhdon të mbetet një forcë që bashkon kombin. Nëpërmjet letërsisë, poezisë, muzikës dhe artit, shqiptarët ruajnë lidhjen me historinë, me gjuhën dhe me njëri-tjetrin. Në një kohë kur bota ndryshon me ritme të shpejta, kultura mbetet ura më e fortë që lidh brezat dhe mban gjallë identitetin kombëtar. Në përfundim të punimeve u ndie një frymë shprese dhe besimi për të ardhmen. Krijuesit shqiptarë treguan se, pavarësisht vështirësive, vazhdojnë të besojnë në fuqinë e fjalës dhe të artit. Dhe kjo është ndoshta gjëja më e rëndësishme: sa kohë që ekziston fjala e lirë artistike, ekziston edhe shpirti i një kombi. “Fjala që bashkon Kombin” nuk është vetëm një titull, është një mesazh, një përgjegjësi dhe një mision që kultura shqiptare vazhdon ta mbajë gjallë brez pas brezi. Tiranë, më 20.05.2026. Rajmonda Maleçka
vazhdojnë të besojnë në fuqinë e fjalës dhe të artit. Dhe kjo është ndoshta gjëja më e rëndësishme: sa kohë që ekziston fjala e lirë artistike, ekziston edhe shpirti i një kombi. “Fjala që bashkon Kombin” nuk është vetëm një titull, është një mesazh, një përgjegjësi dhe një mision që kultura shqiptare vazhdon ta mbajë gjallë brez pas brezi. Tiranë, më 20.05.2026.
