Mësova të qaj në heshtje të thellë,
Ashtu si mësova të të dua pa fjalë,
T’i dorëzohem mall-it tënd si një vdekje e ëmbël,
E vërteta më hapi krahë, si një thikë pa mëshirë:
Se dashuria jote,
S’ish gjë tjetër
Veçse një merimangë.
Një ëndërr e thjeshtë më mbante gjallë:
Të të shihja duke mbartur dhimbjet e mia,
Të qëndroje lart në sytë e mi,
Gjaku im të rridhte në trupin tënd si jetë.
Ia dhashë zemrën lindjes së diellit,
Por u zgjova – dhe ti ishe gijotinë,
Në duart e dashurisë tënde të verbër.
Dhe dashuria ime për ty
Ishte vetë rrënja e gjithë plagës.
Fillimi yt më shkaktoi dhimbje,
Fundi yt – i gdhendur në mashtrim,
I prerë me kujdes,
Pa lutje, pa mëshirë.
Të adhuroja dikur,
Jo si pagan,
Por si shpirt që vetë bëhet faltore.
Nuk e dija se fundi i dashurisë për ty
Ishte hiç – një zbrazëti pa kthim,
E humbur në pendesë.
Si brumë në duart e tua isha formuar,
Besova në një të ardhme që lulëzonte
Nën diellin dhe hijen tënde,
Dhe i fala ditët e mia të vjetra
Që ndonjëherë të kishin dashur.
Mos thuaj se nuk isha i vetmi
Që linda nga qielli yt me dy yje,
Dy gdhendje mbi ballin tim –
Të përsosura si shenja të shenjta.
Dielli i një të vërtete të vdekur,
Ngjyroset mes fjalëve të mia të pastra
Dhe buzëqeshjes tënde të rreme.
Ti e shkrove rolin tënd:
Herë engjëll, herë stuhi,
Herë vetë mëkati i mbuluar me pafajësi.
Të metat e tua – një poemë e madhe,
Që e tregoje si legjendë.
Djalli yt i fshehur nuk iku
Në zjarrin e vetmisë sate të ftohtë.
Zëri yt – një pëshpëritje që mbushte boshësinë,
Dhe unë isha aty,
Ndërsa ti thërrisje një tjetër.
Zemra ime – një lodër për duart e tua,
E provoje,
Por nuk të shërbente për gjë tjetër,
Veçse për të qenë e trishtuar.
Për vite, kur ëndrra jote më vinte e ikte,
Ndihesha i mbytur, i prerë në mes,
Si e vërteta kur varesh
Në sytë e atyre që s’kanë faj.
Dhe për vite,
Kur ti ishe reja mbi mua,
Etja ime ulërinte në gjuhë,
Si ujq që presin një tryezë vdekjeje,
Për të ndarë mishin e heshtjes.
Shikimi im – një jetim i lënë pas.
Shikimi yt… një pritë.
The Ambush
Poem by : Abdel latif Moubarak Egyptian poet
I learned to grieve in silence,
As much as I learned to love you,
To surrender to your longing and die within it.
A bitter truth set me free:
That your love for me,
In reality,
Was a spider.
My simple dream was to find you,
Carrying my burdens,
Standing tall within my eyes,
My blood flowing through your veins.
I gave my heart to the sunrise,
Only to awaken and find you were a guillotine
In the hands of your own love.
And my love for you,
Was the whole point of the problem.
Your beginning was painful,
Your ending, crafted in deceit,
Cut to fit,
Without prayer.
I used to worship you,
Not even as a pagan to an idol.
I didn’t know the end of my love for you was nothingness,
Lost in regret.
I was like dough,
Shaped by your fingers.
I would find a future blooming
Under your sun, under your shadow,
And I’d forgive my past days
For ever
Having loved you.
Don’t deny I was the only one born
From your sky with two stars,
Two engravings on my forehead,
Perfectly matched.
The sun of dead truth was colored
Between my sincere words and your fake smile.
Your phony lines were created:
Sometimes an angel,
Sometimes destruction,
Sometimes your flaws were an epic poem
You’d tell with feigned innocence.
Your created devil didn’t leave
In the fire of your cruel loneliness.
Between the soft whisper of your voice
Filling an empty time,
I was there,
Remembering you calling him.
My heart was your toy,
You’d try it out.
It was no good except for being sad.
And for years,
When your dream would come to me and then leave,
I’d feel choked.
I’d become like the truth when it’s hanged
In the eyes of the wronged.
And for years,
When you were the cloud for me,
And the thirst in my tongue would howl,
Like wolves
Standing over a feast for the dead,
Waiting to share the meal.
My look was the orphan.
Your look… was the ambush.
