Nuk dihej, as nga vetë Naimi, pse e kishin lënë vetëm në atë zyrë, kur në zyrat e tjera kishte nga tri-katër nëpunës. Dritaret binin nga lulishtja që shtrihej deri poshtë gardhit me hekura të godinës pesëkatshe ministrore. Mbi tryezën e madhe kishte libra e dorëshkrime për t’i lexuar me syrin e dovletit. Edhe pa i hapur e dinte ç’shkruhej në to: Botime për Allahun, lavde për Padishahun, urrejtje për kaurët…
Pasi mbaronte së lexuari me durim e bezdi ç’duhej, hidhte sytë tej dritares mbi lagjet e Stambollit hijerëndë dhe niste të shkruante i kënaqur shqip poezitë e veta ose lexonte libra me poezi e prozë në frëngjisht, persisht, greqisht…
Atë të hënë nuk i zinte vendi vend. U ngrit nga karrigia dhe vente e vinte nëpër zyrë. Në kokë e pickonin pyetje që ai vetë u përgjigjej. “Duke menduar e shkruar kundër Perandorisë Osmane, mos po bëj tradhti kundër saj që më jep pagesë e mirëqenie? Jo, jo, gjaku im , zemra ime këndojnë me gjuhën e të parëve të mi, të popullit tim të robëruar nga kjo perandori. Tradhtarë janë ata që i bien moh atdheut, pra vetes. Dhe nuk janë pak”
Nisi të kollet dhe shkoi e hapi kanatat e dritares së majtë. Mori frymë thellë… Ajri i prillit që vinte nga Bosfori i kujtoi ajrin e freskët e të njelmët të bregdetit të Sarandës.
“Për kë i shkruaj këto vjersha e poema në shqip? – i shkrepi në mendje. – Për shqiptarët që nuk dinë shkrim e lexim në shqip? Më e mençura e më e dobishmja është të vazhdoj të shkruaj edhe për fëmijët, për shkollat shqipe të së ardhmes. Kështu do të mbetem në zemrat e tyre.”
Ai po çapitej sa në njerin cep të zyrës në tjetrin. Ashtu i hollë, elegant, i veshur me sqimë, me mjekrën e zezë të shkurtër e mollëzat e faqeve të përskuqura prej të sëmuri, ngjante si një i burgosur i dashuruar me qelinë e vet. Me sy ëndërrimtar ku fshihej një enigmë, brenda buzëqeshjes së tij mund të zbulohej lehtë një hije trishtimi, por për nëpunësit e shtetit ishte diçka e panjohur. Atyre u dukej tip i çuditshëm ky arnaut i sjellshëm, por krenar.
– Hyni.
Te dera u shfaq një nga rojat e ndërtesës ministrore.
– Naim bej, ju ka ardhur një letër me shkrim kaurësh… – i tha duke çaplyer sytë mongoloid.
– Falemnderit aga! – i mori zarfin nga dora rojas me një nënqeshje të pakuptueshme. Nxori nga xhepi i vogël i jelekut ca kacidhe dhe i la në pëllëmbë të rojas që u zgërdhi i kënaqur dhe u largua duke e lënë derën hapur.
Naimi grisi me pa durim zarfin. Vinte nga Rumania. “Vëlla Naim, dolën nga shtypi dy librat e tu “Vjersha për mësonjtoret e para” dhe “Fjala fluturake”. – Sytë iu lëngëzuan dhe sikur iu mbushën me dritë.
Pas pak ngazëllimi iu fashit. U ul në karrige. Një mendim i ngulur në mendje nisi ta torturonte si gozhdë. Karroja e perandorisë po ecën mbrapsh dhe ka për të na marrë me vete në greminën e dreqit…”
Kolla nisi ta mbyste. Kur u qetësua, mori një kartë të bardhë, ngjeu pendën dhe shkroi duke iu dridhur dora, por me një ngazëllim që dukej sikur i buronte nga zemra:
“Kam shumë shpresë
Te Perëndia,
Që të mos jesë
Kshu Shqipëria,
Po të ndritohet,
Të lulëzohet…”
Te dritarja u ul një zog dhe nisi të cicërojë. Naimit iu duk sikur po ligjëronin bilbilat atje larg në Frashërin e tij. Mori sërish frymë thellë, por … nuk ishte ajri i mëmëdheut.
Janar 2020
