Për miliona njerëz, Zëri i Amerikës (VOA) ishte një fener shprese dhe një dritare drejt Amerikës, të cilën asnjë institucion tjetër nuk mund ta zëvendësonte.
Nga Elez Biberaj
“Kur Sekretari amerikan i Shtetit, James Baker, përgëzoi popullin shqiptar për përmbysjen e dekadave të sundimit komunist në Sheshin Skënderbej në Tiranë, më 22 qershor 1991, shefi i Shërbimit Shqip të Zërit të Amerikës, Elez Biberaj, shërbeu si përkthyes i tij”.
VOICE OF AMERICA
Shtetet e Bashkuara po përballen me pasojat e heqjes dorë nga një prej instrumenteve të tyre më të qëndrueshme të fuqisë së butë, një vit e gjysmë pasi administrata Trump shpërbëri Zërin e Amerikës (VOA). Ky vendim, pjesë e përpjekjeve për të mbyllur Agjencinë Amerikane për Median Globale (USAGM), e heshti një institucion që kishte sjellë gazetari të pavarur dhe të bazuar në fakte në disa prej mjediseve më të kontestuara informative të botës dhe që, përmes këtij misioni, mishëronte dhe përcillte parimet demokratike të Amerikës.
Tërheqja e SHBA-së nga gara globale e informacionit ka dobësuar aftësinë e saj për të ndikuar në mënyrën se si bota e kupton Amerikën dhe u ka lënë hapësirë kundërshtarëve që e përdorin informacionin si armë. Dëmi ka qenë i thellë, afatgjatë dhe gërryes për besueshmërinë dhe interesat strategjike të Shteteve të Bashkuara. Në një kohë kur vetë informacioni është bërë një fushëbetejë strategjike, kostot e kësaj tërheqjeje janë tepër të larta për t’u injoruar dhe korrigjimi i kursit është tashmë i domosdoshëm.
Për dikë që ka kaluar më shumë se katër dekada në Zërin e Amerikës, shpërbërja e tij ka qenë e dhimbshme për t’u parë, jo për sentimentalizëm institucional, por për shkak të asaj që Shtetet e Bashkuara kanë humbur: një zë të besueshëm, të aftë për ta shpjeguar Amerikën me saktësi dhe integritet, për të avancuar objektivat e politikës së jashtme amerikane përmes raportimit të besueshëm dhe për të arritur tek audiencat strategjike pikërisht në momentin kur një angazhim i tillë është më i nevojshëm.
BRENDA ZËRIT TË AMERIKËS
Kam qenë dëshmitar i veprimtarisë së Zërit të Amerikës në disa nga çastet më përcaktuese të historisë moderne: në shembjen e komunizmit dhe lindjen e sistemeve demokratike në ish-Bashkimin Sovjetik dhe në Evropën Lindore, gjatë luftërave në Ballkan, Revolucioneve Portokalli dhe të Trëndafilave, si dhe në kohën e pushtimit rus të Ukrainës. Në secilën prej këtyre periudhave, Zëri i Amerikës dëshmoi rëndësinë dhe misionin e tij të pazëvendësueshëm. Ai ofroi lajme dhe informacion objektiv, hapi një dritare të pakushtëzuar drejt demokracisë amerikane dhe institucioneve të saj, si dhe shpjegoi politikat e Shteteve të Bashkuara në mënyrë që publiku ndërkombëtar të kuptonte peshën e angazhimit amerikan në botë.
Peizazhi global i informacionit sot – i mbushur me dezinformim, me shtrembërime të qëllimshme të veprimeve të SHBA-së, me transformime të shpejta teknologjike dhe me ringjalljen e autoritarizmit – e bën më të dukshme se kurrë nevojën për një zë të tillë. Nëse Zëri i Amerikës nuk do të ekzistonte, ai do të duhej të krijohej.
Administrata Trump e justifikoi vendimin e saj duke pretenduar se Zëri i Amerikës ishte politikisht i njëanshëm, i papërgjegjshëm dhe i cenueshëm ndaj ndikimeve të huaja. Megjithatë, nuk u krye asnjë hetim i pavarur dhe asnjë analizë sistematike e përmbajtjes së tij. Pretendimet zëvendësuan vlerësimin objektiv dhe akuzat e pabazuara u paraqitën si prova. Zyrtarë të lartë pohuan se Zëri i Amerikës kishte transmetuar lajme antiamerikane dhe sugjeruan se raportimet e ardhshme duhej të pasqyronin vetëm një imazh pozitiv të Shteteve të Bashkuara.
Një qasje e tillë e keqkupton në themel natyrën e gazetarisë, duke e trajtuar saktësinë dhe transparencën si mungesë besnikërie dhe duke fshirë kufirin thelbësor midis raportimit të pavarur dhe kontrollit politik të medias. Duke e barazuar pavarësinë editoriale me kundërshtimin politik, administrata minoi një institucion që për dekada u kishte shërbyer presidentëve të të dyja partive amerikane pikërisht falë integritetit të tij jopartiak dhe respektimit të mandatit të përcaktuar me ligj.
Përvoja ime personale bie ndesh me pretendimet për njëanshmëri sistematike dhe ndikim të huaj politik. Si drejtor i Divizionit të Euroazisë të Zërit të Amerikës, përgjegjës për mbulimin e Rusisë, Ukrainës, Kaukazit dhe Ballkanit, kam mbikëqyrur një gazetari të ndërtuar mbi standarde të larta profesionale dhe mbi një kontroll të vazhdueshëm editorial. Si drejtor në detyrë i Zërit të Amerikës në vitin 2020, pata një pamje të drejtpërdrejtë të punës së të gjitha shërbimeve rajonale. Po të kishte ekzistuar njëanshmëri sistematike ose ndikim i huaj, kjo do të ishte vënë re menjëherë.
Zëri i Amerikës kishte mekanizma të fortë kontrolli të brendshëm; ambasadat amerikane monitoronin transmetimet tona; dhe vetë gazetarët e tij nuk do të kishin lejuar kurrë manipulimin politik të punës së tyre. Si çdo organizatë e madhe mediatike, edhe Zëri i Amerikës ka bërë herë pas here gabime, por ato ishin raste të izoluara, të korrigjuara menjëherë përmes procedurave të vendosura editoriale – dëshmi e një kulture të shëndoshë profesionale dhe jo e njëanshmërisë institucionale.
Po aq shqetësuese ishte edhe mungesa e një debati të gjerë dhe e një procesi konsultimi përpara vendimit për mbylljen e Zërit të Amerikës. Nuk pati konsultime me Kongresin, me komunitetin e politikës së jashtme apo me ekspertët amerikanë të transmetimeve ndërkombëtare. Askush nuk ngriti pyetjen themelore: Çfarë ndodh të nesërmen? Çfarë do të zëvendësojë shtrirjen, besueshmërinë dhe ndikimin e Zërit të Amerikës?
Për dekada me radhë, Zëri i Amerikës ka qenë një nga instrumentet më efikase dhe më pak të kushtueshme të angazhimit global të Shteteve të Bashkuara. Me një buxhet prej rreth 250 milionë dollarësh – modest sipas standardeve të sigurisë kombëtare – ai arrinte çdo javë qindra milionë njerëz në 48 gjuhë. Mandati i tij, i sanksionuar në Kartën e Zërit të Amerikës, ishte i qartë: të ofronte lajme të sakta, objektive dhe gjithëpërfshirëse; të pasqyronte larminë dhe vlerat e Amerikës; dhe të paraqiste politikat e SHBA-së në mënyrë të qartë dhe të përgjegjshme.
Ky mision i dyfishtë shpesh është keqkuptuar nga kritikët, por pikërisht ai e bëri Zërin e Amerikës një institucion të besueshëm dhe me ndikim. Ai nuk ishte propagandë; ishte gazetari e nivelit më të lartë, e ushtruar në sytë e publikut, dhe besueshmëria e tij përbënte themelin e ndikimit të tij.
Pasojat e çmontimit të një institucioni kaq jetik tashmë janë të dukshme në çdo rajon të botës ku interesat e Shteteve të Bashkuara mbeten të rëndësishme dhe ku beteja për të vërtetën dhe informacionin e lirë vazhdon të zhvillohet.
RASTE STUDIMORE
Irani ofron një nga ilustrimet më të qarta të asaj që është humbur. Për vite me radhë, programet në gjuhën perse të Zërit të Amerikës u ofruan iranianëve një mbulim të gjerë dhe shumëplanësh, që ndërthurte lajmet e përditshme, analizat e thelluara, emisionet e drejtpërdrejta me pjesëmarrjen e publikut, si dhe raportimet mbi të drejtat e njeriut dhe debatet rreth politikës amerikane. Kjo gjerësi dhe vazhdimësi krijuan një alternativë të besueshme ndaj informacionit të kontrolluar nga shteti dhe u mundësuan miliona iranianëve të ndiqnin dhe të kuptonin në kohë reale veprimet e Shteteve të Bashkuara.
Veçanërisht që nga fillimi i Luftës së Iranit, më 28 shkurt, mungesa e një raportimi të qëndrueshëm dhe autoritativ të Zërit të Amerikës në gjuhën perse dhe në gjuhë të tjera ka bërë që diskursi publik ndërkombëtar të dominohet nga narrativat e promovuara nga kundërshtarët e SHBA-së. Pavarësisht përpjekjeve të nxituara për të rikthyer një pjesë të programeve, rezultati nuk i ngjan aspak pranisë së dikurshme të Zërit të Amerikës: ai arrin një audiencë më të kufizuar, i mungojnë thellësia dhe vazhdimësia që dikur e karakterizonin raportimin e tij dhe nuk është në gjendje të përballojë vëllimin dhe shpejtësinë e narrativave antiamerikane të nxitura nga aparatet shtetërore.
Në Rusi, ku Zëri i Amerikës dikur ofronte qartësi dhe një alternativë të besueshme ndaj propagandës shtetërore, mediat e kontrolluara nga Kremlini dominojnë sot hapësirën informative pa asnjë kundërpeshë serioze. Pasi qeveria ruse e detyroi Zërin e Amerikës të mbyllte zyrën e tij në Moskë në vitin 2022, ne ende ishim në gjendje të arrinim audiencën ruse përmes platformave digjitale. Tashmë, me ndërprerjen e plotë të transmetimeve të Zërit të Amerikës, qasja e qytetarëve të zakonshëm rusë në informacion të besueshëm mbi Shtetet e Bashkuara është bërë shumë më e vështirë, dhe humbja shkon përtej shpjegimit të politikave amerikane.
Tërheqja e Shteteve të Bashkuara nga gara globale e informacionit ka dobësuar aftësinë e tyre për të formësuar perceptimin ndërkombëtar dhe u ka lënë më shumë hapësirë rivalëve të tyre për të ushtruar ndikim.
Zëri i Amerikës ofronte atë që asnjë media e brendshme ruse nuk mund ta siguronte në mënyrë të lirë dhe të sigurt: një pasqyrim të vazhdueshëm të sistemit autoritar të Vladimir Putinit, përfshirë tkurrjen e hapësirës për opozitën politike, presionin ndaj mediave të pavarura, korrupsionin e përhapur dhe manipulimin e zgjedhjeve dhe institucioneve publike. Ai raportoi për përndjekjen, burgosjen dhe vrasjen e figurave opozitare, si Aleksei Navalni dhe Boris Nemcov – histori që mediat shtetërore i shtrembëronin ose i injoronin krejtësisht. Me heshtjen e Zërit të Amerikës, rusët humbën një nga të paktat burime që i ndihmonte të kuptonin forcat politike që po formësojnë vetë shoqërinë e tyre.
Në Ukrainë, heshtja e Zërit të Amerikës ka qenë veçanërisht e dëmshme. Shërbimi ukrainas i Zërit të Amerikës ofroi raportime të verifikuara gjatë një periudhe të një krize të thellë kombëtare, duke ofruar diçka që asnjë media vendase nuk mund ta zëvendësonte plotësisht: shpjegime të qarta të politikës amerikane, të debateve në Uashington dhe të përgjigjes më të gjerë perëndimore ndaj agresionit rus. Duke heshtur Zërin e Amerikës, Shtetet e Bashkuara eliminuan një nga burimet e pakta të besueshme, të afta për t’u përcjellë drejtpërdrejt qytetarëve ukrainas qëllimet dhe angazhimin amerikan në një moment kur mbijetesa e tyre varet nga vazhdimësia e mbështetjes së SHBA-së dhe e Bashkimit Evropian.
Në mbarë Ballkanin dhe Kaukazin, mungesa e raportimit të Zërit të Amerikës ka krijuar boshllëqe informative, të cilat aktorët autoritarë dhe joliberalë janë nxituar t’i mbushin. Në Serbi dhe Bosnjë, mediat e mbështetura nga Rusia dhe mediat lokale të njëanshme po formësojnë sot perceptimet publike për Shtetet e Bashkuara pothuajse pa asnjë kundërpeshë, duke amplifikuar dezinformimin që gazetaria e bazuar në fakte e Zërit të Amerikës e sfidonte dikur në mënyrë të vazhdueshme.
Në Gjeorgji, ku institucionet demokratike mbeten të brishta dhe politika është thellësisht e polarizuar, mungesa e një transmetuesi të besueshëm amerikan i lë qytetarët më të ekspozuar ndaj mesazheve antiamerikane dhe teorive konspirative të promovuara nga Moska dhe aleatët e saj. Armenia, e gjendur mes trysnive gjeopolitike dhe paqëndrueshmërisë së brendshme, përballet me një valë të ngjashme propagande të jashtme. Në të gjitha këto raste, zhdukja e Zërit të Amerikës ka dobësuar mjedisin informativ mbi të cilin mbështetet qëndrueshmëria demokratike.
Të njëjtat dinamika janë shfaqur edhe në rajone të tjera, ku informacioni kontrollohet rreptësisht, ekosistemet mediatike janë të brishta ose ku politika amerikane filtrohet dhe interpretohet kryesisht përmes konkurrentëve të mbështetur nga shtetet autoritare. Rrethanat ndryshojnë, por përfundimi mbetet i njëjtë: pa një prani të besueshme amerikane, interpretimet e kundërshtarëve fitojnë terren.
Megjithëse Zëri i Amerikës ka rifilluar disa transmetime të kufizuara drejt Kinës, mungesa e mbulimit të plotë i ka lënë audiencat kineze pa një alternativë ndaj rrëfimeve të kontrolluara nga shteti për Shtetet e Bashkuara. Në Lindjen e Mesme dhe në Afrikë, ndërprerja e transmetimeve të Zërit të Amerikës u ka mundësuar mediave shtetërore rajonale dhe aktorëve të jashtëm me burime të mëdha financiare të përcaktojnë mënyrën se si kuptohen veprimet dhe synimet e SHBA-së, ndërsa alternativat autoritative janë bërë gjithnjë e më të pakta.
Në të gjitha këto rajone, roli që dikur luante Zëri i Amerikës është zëvendësuar nga mediat e mbështetura nga shtetet ruse, kineze, iraniane dhe nga aktorë të tjerë që e shohin informacionin jo si një shërbim publik, por si një instrument të fuqisë gjeopolitike.
HAPI MË URGJENT
Efekti i grumbulluar i heshtjes së Zërit të Amerikës është krijimi i një boshllëku gjithnjë e më të madh në hapësirën globale të informacionit. Shtetet e Bashkuara nuk janë më një pjesëmarrëse e qëndrueshme në debatin për qëllimet, vlerat dhe veprimet e veta. Kundërshtarët e saj po përcaktojnë tashmë kushtet e këtij debati dhe, në shumë raste, po vendosin se cilat audienca kanë më shumë rëndësi dhe se si ato duhet ta perceptojnë fuqinë dhe misionin amerikan. Përballimi i kësaj prirjeje kërkon një ndryshim të menduar të kursit dhe një angazhim të ripërtërirë për një prani të vazhdueshme dhe afatgjatë.
Hapi më urgjent është rivendosja e synuar e veprimtarisë së Zërit të Amerikës në teatrot kryesore strategjike. Njëkohësisht, Shtetet e Bashkuara duhet të ndërmarrin një proces më të gjerë reformash, të udhëhequr nga strategjia dhe jo nga politika e ditës, duke riafirmuar parimet që kanë përcaktuar prej kohësh besueshmërinë e Zërit të Amerikës: pavarësinë editoriale, saktësinë, objektivitetin, raportimin gjithëpërfshirës dhe paraqitjen e qartë të politikave amerikane dhe të gjithë larushisë së pikëpamjeve që përbëjnë shoqërinë amerikane. Këto nuk janë pengesa për efektivitetin e tij; ato janë vetë themeli i tij.
Duhet të krijohet një komision dypartiak, i përbërë nga personalitete me përvojë në politikën e jashtme dhe sigurinë kombëtare, gazetarë të shquar dhe ekspertë rajonalë, për të shqyrtuar veprimtarinë e Zërit të Amerikës dhe për të formuluar një mision të ripërtërirë, të përshtatur me sfidat gjeopolitike të kohës sonë dhe me kërkesat e reja të informacionit global. Nga ky proces duhet të lindë një Zë i Amerikës i ringjallur, i aftë të veprojë me shkathtësi në epokën digjitale, i përqendruar strategjikisht dhe i mbrojtur nga mekanizma të fortë që garantojnë pavarësinë e tij editoriale.
Për breza të tërë, Zëri i Amerikës ka qenë një instrument i veçantë dhe i besueshëm i fuqisë së butë amerikane, vlera strategjike e të cilit është njohur nga administrata dhe parti të ndryshme politike. Gjatë vizitës së tij në Zërin e Amerikës, me rastin e 40-vjetorit të themelimit të tij në shkurt të vitit 1982, Presidenti Ronald Reagan e përshkroi atë si “armën përfundimtare në arsenalin e demokracisë” dhe e vlerësoi për faktin se kishte mbetur “besnik ndaj atyre standardeve të gazetarisë që nuk bëjnë kompromis me të vërtetën”.
Gati tri dekada më vonë, Presidenti Barack Obama, në 70-vjetorin e Zërit të Amerikës, e quajti atë “një fanar të së vërtetës”, që u mundëson njerëzve “të marrin vendime të informuara për jetën dhe të ardhmen e tyre”. Ky mirëkuptim dypartiak nuk është zbehur. Më 14 janar 2026, Dhoma e Përfaqësuesve votoi me 341 vota pro dhe 79 kundër – një shumicë e mjaftueshme për të kapërcyer edhe veton presidenciale – për rikthimin e financimit të Zërit të Amerikës, duke riafirmuar në mënyrë bashkëkohore misionin dhe vlerën e qëndrueshme të këtij institucioni.
Për miliona njerëz në mbarë botën, Zëri i Amerikës ka qenë një fanar shprese dhe një dritare drejt Amerikës, të cilën asnjë institucion tjetër nuk mund ta zëvendësonte. Heshtja e tij ka dobësuar aftësinë e Shteteve të Bashkuara për të komunikuar në mënyrë të qartë, të besueshme dhe të vazhdueshme me audiencat që e shohin Amerikën jo vetëm si një burim informacioni të besueshëm, por edhe si një pikë referimi për normat demokratike, shtetin e së drejtës dhe lirinë e shtypit; si një model të hapjes kulturore dhe pluralizmit; dhe si një kundërpeshë ndaj qeverisjes autoritare.
Rikthimi i zërit të Amerikës është tashmë një domosdoshmëri urgjente strategjike dhe jo një zgjedhje e lënë në vullnetin e rrethanave.
NJË BETEJË LIGJORE NË DY FRONTE
Sindikata Amerikane e Shërbimit të Jashtëm (AFSA), së bashku me bashkëpaditësit e saj, ngriti një padi më 21 mars 2025 në Gjykatën Federale të Distriktit Jugor të Nju Jorkut (Widakuswara kundër Lake, Çështja nr. 25-5144), e cila më 4 prill 2025 u transferua në Gjykatën Federale të Distriktit të Uashingtonit, D.C.
Padia kundërshton veprimet e cilësuara si të paligjshme të ndërmarra nga Agjencia Amerikane për Median Globale (USAGM) pas Urdhrit Ekzekutiv nr. 14238, i cili urdhëroi një ristrukturim të gjerë dhe eliminimin e strukturave të USAGM-së që nuk përcaktohen drejtpërdrejt me ligj. Paditësit argumentojnë se veprimet e USAGM-së çmontuan në mënyrë të menjëhershme infrastrukturën njerëzore të domosdoshme për funksionimin e rrjeteve të saj informative, pa bazë të mjaftueshme ligjore dhe procedurale, duke shkaktuar dëme të rënda si për gazetarët, ashtu edhe për publikun.
Më 17 mars 2026, një gjyqtar i gjykatës federale të distriktit vendosi në favor të paditësve për një pjesë të çështjes – një fitore e rëndësishme për ta. Megjithatë, më 31 mars, një gjykatë federale e apelit pezulloi pjesërisht këtë vendim, ndërsa procesi gjyqësor vazhdon. Në mënyrë të veçantë, gjykata e apelit pezulloi urdhrin që detyronte USAGM-në të rikthente në punë punonjësit e vendosur në leje administrative. Gjykata e apelit vendosi gjithashtu bashkimin e kësaj çështjeje me një proces tjetër të ngjashëm gjyqësor (Abramowitz kundër Lake, Çështja nr. 25-5145 dhe Çështja nr. 26-5086).
Beteja ligjore po zhvillohet njëkohësisht në dy fronte – si në gjykatën e distriktit, ashtu edhe në gjykatën e apelit. Më 6 prill, paditësit i kërkuan gjykatës së distriktit të zbatojë një urdhër të mëparshëm, i cili e detyronte qeverinë të paraqiste deri më 1 prill 2026 një plan për rivendosjen e funksionimit të USAGM-së. Po atë ditë, qeveria i kërkoi gjykatës së distriktit të rishqyrtonte vendimin e saj të mëparshëm në favor të paditësve. Më 20 prill, paditësit paraqitën zyrtarisht kundërshtimin e tyre ndaj kësaj kërkese.
Gjykata e apelit përcaktoi këtë kalendar për paraqitjen e argumenteve me shkrim: memorandumi i qeverisë duhet të dorëzohet deri më 11 maj 2026; përgjigjja e paditësve deri më 10 qershor 2026; ndërsa replika përfundimtare e qeverisë deri më 1 korrik 2026.
— Nga Regjistri i Ndjekjes së Padisë së AFSA-së (AFSA Lawsuit Tracker)
*Elez Biberaj
Elez Biberaj doli në pension nga Zëri i Amerikës në dhjetor të vitit 2023, pas një karriere 43-vjeçare. Nga viti 2005 deri në vitin 2023 ai shërbeu si drejtor i Divizionit të Euroazisë të Zërit të Amerikës, duke mbikëqyrur transmetimet për Rusinë, Ukrainën, Kaukazin dhe Ballkanin. Nga qershori deri në dhjetor të vitit 2020, gjatë mandatit të parë të Presidentit Donald Trump, ai shërbeu si drejtor në detyrë i Zërit të Amerikës. Ai mban gradën Doktor i Shkencave Politike (PhD) nga Universiteti i Kolumbias.
*
*Marre nga (https://afsa.org/fsj/foreign-service-journal/when-america-falls-silent-strategic-costs-dismantling-voa)
WHEN AMERICA FALLS SILENT: THE STRATEGIC COSTS OF DISMANTLING VOA
For millions, VOA was a beacon of hope and a window into America that no other institution could replicate.
BY ELEZ BIBERAJ
When U.S. Secretary of State James Baker congratulated the Albanian people on throwing off decades of communist rule in Tirana’s Skanderbeg Square on June 22, 1991, Chief of VOA’s Albanian Service Elez Biberaj, second from right, served as his translator.
VOICE OF AMERICA
The United States is confronting the consequences of relinquishing one of its most enduring instruments of soft power a year and a half after the Trump administration dismantled the Voice of America (VOA). That decision, part of an effort to shut down the U.S. Agency for Global Media (USAGM), silenced an institution that had delivered independent, fact-based journalism into some of the world’s most contested information environments and, through that work, embodied and conveyed America’s democratic principles.
The U.S. retreat from the global information contest has eroded its capacity to shape global understanding and ceded influence to competitors who weaponize information. The damage has been profound, lasting, and corrosive to U.S. credibility and long-term national interests. At a time when information itself has become a strategic battleground, the costs of this retreat are too high to ignore, and a course correction is now essential.
For someone who spent more than four decades at VOA, the dismantling has been painful to watch—not out of institutional sentiment, but because of what the United States has forfeited: a trusted voice capable of explaining America accurately and with integrity, advancing its foreign policy objectives through credible reporting, and reaching strategic audiences at the very moment such engagement is most needed.
Inside the Voice
I witnessed VOA operate at defining moments in modern history: the collapse of communism and the emergence of democratic systems in the former Soviet Union and Eastern Europe, the wars in the Balkans, the Orange and Rose Revolutions, and Russia’s invasion of Ukraine. In each of these periods, VOA proved its worth. It delivered objective news and information, provided an unfiltered window into America’s democratic discourse and institutions, and explained U.S. policy in ways that helped foreign publics understand the stakes of U.S. engagement. Today’s global information landscape—marked as it is by disinformation, distortions of U.S. actions, rapid technological change, and rising authoritarianism—makes the need for such a voice clear. If VOA did not exist, it would need to be invented.
The Trump administration justified its action by asserting that VOA was politically biased, unaccountable, and vulnerable to foreign influence. No independent investigation or systematic content analysis was conducted; assertion replaced assessment; and unsubstantiated allegations stood in for evidence. Senior officials claimed that VOA had broadcast anti-American news and suggested that future reporting should reflect positively on the United States.
This framing fundamentally misunderstands journalism, treating accuracy and transparency as disloyalty and conflating the essential distinction between independent reporting and political control of VOA. By equating editorial independence with political defiance, the administration undermined an institution that had served presidents of both parties precisely by maintaining its nonpartisan integrity and fulfilling its statutory mandate.
My own experience contradicts the claims of systemic bias and foreign political influence. As director of VOA’s Eurasia Division, responsible for coverage of Russia, Ukraine, the Caucasus, and the Balkans, I oversaw journalism grounded in rigorous editorial standards and constant internal scrutiny. As acting director of VOA in 2020, I had direct visibility into the work of all regional divisions. Had systemic bias or foreign influence existed, it would have been immediately apparent. VOA had robust internal checks; U.S. embassies monitored our broadcasts; and VOA journalists themselves would not have tolerated political manipulation. Like any large news organization, VOA occasionally made mistakes, but these were isolated and swiftly corrected through established editorial processes—evidence of a journalistic culture, not institutional bias.
The absence of deliberation behind the decision to shutter VOA was equally troubling. There was no consultation with Congress, the foreign policy community, or American experts in international broadcasting. No one asked the essential question: What happens the day after? What replaces VOA’s reach, credibility, and influence?
For decades, VOA was one of the most cost-effective assets in America’s global engagement. With a budget of roughly $250 million, modest by national security standards, it reached hundreds of millions of people weekly in 48 languages. Its mandate, enshrined in the VOA Charter, was straightforward: to provide accurate, objective, and comprehensive news; represent America’s diversity and values; and present U.S. policies clearly and responsibly. This dual mission was often misunderstood by critics, but it was precisely what made VOA effective. It was not propaganda; it was high-quality journalism practiced in full view of the public, and its credibility was the foundation of its influence.
The consequences of dismantling such a vital institution are visible across every part of the world where U.S. interests are at stake.
Case Studies
Iran offers one of the clearest illustrations of what has been lost. For years, VOA’s Farsi language programming provided Iranians with comprehensive, multiplatform coverage that combined daily news, in-depth analysis, live call-in shows, and reporting on human rights and U.S. policy debates. That breadth and consistency created a trusted alternative to state-controlled information and enabled millions of Iranians to follow and understand U.S. actions in real time.
Since the February 28 start of the Iran War, in particular, the absence of sustained, authoritative reporting by VOA in Farsi and other languages has allowed narratives promoted by U.S. adversaries to dominate foreign public discourse. Despite a scramble to restore some programming, the result bears little resemblance to VOA’s earlier presence: It reaches fewer audiences, lacks the depth and continuity that once defined VOA’s reporting, and cannot counter the volume and velocity of state-driven anti-American narratives.
In Russia, where VOA once provided clarity and a trusted alternative to state propaganda, Kremlin-controlled media now dominates the information space unchallenged. After the Russian government forced VOA to close its Moscow bureau in 2022, we were still able to reach Russians on digital platforms. Now, however, with the termination of VOA broadcasts altogether, reliable information about the U.S. is much harder for ordinary Russians to access, and the loss extends far beyond U.S. policy explanation.
The U.S. retreat from the global information contest has eroded its capacity to shape global understanding and ceded influence to competitors.
VOA offered what no domestic outlet could safely provide: sustained coverage of Vladimir Putin’s authoritarian system, including the shrinking space for political opposition, pressure on independent media, pervasive corruption, and the manipulation of elections and public institutions. It reported on the harassment, imprisonment, and murder of opposition figures such as Alexei Navalny and Boris Nemtsov—stories state media distorted or ignored. With the silencing of VOA, Russians lost one of the few outlets that helped them understand the political forces shaping their own society.
In Ukraine, VOA’s silence has been especially damaging. VOA’s Ukrainian Service provided verified reporting during a period of profound national crisis, offering something no domestic outlet could fully replicate: clear explanations of U.S. policy, debates within Washington, and the broader Western response to Russia’s aggression. By silencing VOA, the United States eliminated one of the few trusted sources capable of conveying U.S. intentions directly to Ukrainian citizens at a moment when their survival depends on sustained U.S. and European Union engagement.
Across the Balkans and the Caucasus, the loss of VOA’s reporting has opened information vacuums that authoritarian and illiberal actors have moved quickly to fill. In Serbia and Bosnia, Russian-backed outlets and local partisan media now shape public perceptions of the United States with almost no counterweight, amplifying disinformation that VOA’s fact-based journalism once routinely challenged. In Georgia, where democratic institutions remain fragile and politics are sharply polarized, the absence of a trusted U.S. broadcaster leaves citizens more exposed to anti-American messaging and conspiracy theories pushed by Moscow and its proxies. Armenia, caught between geopolitical pressures and domestic instability, faces a similar surge of external propaganda. In all three cases, VOA’s disappearance has weakened the broader information environment that underpins democratic resilience.
The same dynamics have appeared in other regions where information is tightly controlled, media ecosystems are fragile, or U.S. policy is routinely refracted through state-backed competitors. The circumstances differ, but the result is similar: Without a credible U.S. presence, adversaries’ interpretations gain greater traction. Although VOA has resumed limited programming to China, the loss of full-scale coverage has left Chinese audiences with no alternative to state-controlled accounts of the United States. In the Middle East and Africa, the end of VOA’s broadcasts has enabled regional state media and well resourced external actors to set the terms through which U.S. actions and intentions are understood, with few authoritative alternatives available. Across these regions, the role once played by VOA has been overtaken by Russian, Chinese, Iranian, and other state-backed outlets.
The Most Urgent Step
The cumulative effect of VOA’s silence is a widening vacuum in the global information space. The United States is no longer a consistent participant in the conversation about its own intentions, values, and actions. Adversaries are now setting the terms of debate and, in many cases, deciding which audiences matter most and how those audiences should view American power and purpose. Addressing that trend requires a deliberate shift in course and a renewed commitment to sustained engagement.
The most urgent step is a targeted restoration of VOA operations in core strategic theaters. At the same time, the United States must pursue a broader reform effort grounded in strategy rather than politics, reaffirming the principles that have long defined VOA’s credibility: editorial independence, accuracy, objectivity, comprehensive reporting, and a clear presentation of U.S. policy and the full diversity of U.S. perspectives. These are not obstacles to effectiveness; they are its foundation.
A bipartisan commission composed of experienced foreign policy and national security practitioners, prominent journalists, and regional experts should be established to review VOA’s operations and articulate a renewed mission aligned with today’s geopolitical challenges and global information demands. What must emerge is a revitalized, digitally agile, and strategically focused VOA, protected by strong guardrails that ensure its editorial independence.
For generations, VOA was a uniquely trusted instrument of American soft power, its strategic value recognized across administrations and parties. During his visit to VOA on its 40th anniversary in February 1982, President Ronald Reagan described VOA as “the ultimate weapon in the arsenal of democracy” and praised it for remaining “faithful to those standards of journalism that will not compromise the truth.”
Nearly three decades later, President Barack Obama marked VOA’s 70th anniversary by describing it as “a beacon of truth” that helps people “make informed decisions about their lives and their futures.” That bipartisan understanding has not faded: On January 14, 2026, the House of Representatives voted 341-79, a veto-proof majority, to restore VOA funding—a contemporary reaffirmation of VOA’s enduring mission and value.
For millions, VOA was a beacon of hope and a window into America that no other institution could replicate. Its silence has eroded the nation’s capacity to communicate clearly, credibly, and consistently with audiences that look to the United States not only for reliable information, but also as a benchmark for democratic norms, the rule of law, and press freedoms; as a model of cultural openness and pluralism; and as a counterweight to authoritarian governance.
Restoring America’s voice is now an urgent strategic imperative, not a discretionary choice.
When sharing or linking to FSJ articles online, which we welcome and encourage, please be sure to cite the magazine (The Foreign Service Journal) and the month and year of publication. Please check the permissions page for further details.
A Two-Track Legal Battle
AFSA, along with co-plaintiffs, filed a lawsuit (Widakuswara v. Lake, Case No. 25-5144) on March 21, 2025, in the Southern District of N.Y., which was transferred to the U.S. District Court for Washington, D.C., on April 4, 2025.
The lawsuit challenges the unlawful actions taken by the U.S. Agency for Global Media (USAGM) following Executive Order 14238, which directed massive restructuring and elimination of non-statutory components of USAGM. Plaintiffs argue that USAGM’s actions abruptly dismantled human infrastructure needed for its news networks without adequate legal or procedural basis, causing severe harm to both journalists and the public.
On March 17, 2026, a federal district court judge ruled in favor of the plaintiffs on part of the case—a significant win. But on March 31, a federal appeals court partially put that ruling on hold while the case continues. Specifically, the appeals court paused the requirement that USAGM return employees who had been placed on administrative leave back to work. The appeals court also consolidated the case with a related case (Abramowitz v. Lake, Case No. 25-5145 and Case No. 26-5086).
The legal battle is moving on two tracks (i.e., in the district court and the court of appeals) simultaneously. On April 6, the plaintiffs asked the district court to enforce an earlier order requiring the government to submit a plan for restoring USAGM operations by April 1, 2026. That same day, the government asked the district court to reconsider its earlier ruling in the plaintiffs’ favor. On April 20, the plaintiffs formally opposed that request.
The appeals court set the following schedule for written arguments: the government’s brief due May 11, 2026; the plaintiffs’ response due June 10, 2026; and the government’s reply due July 1, 2026.
* Elez Biberaj retired from the Voice of America in December 2023 after a 43-year career. From 2005 to 2023, he served as director of VOA’s Eurasia Division, overseeing broadcasts to Russia, Ukraine, the Caucasus, and the Balkans. From June to December 2020, during President Trump’s first term, he served as acting director of the Voice of America. He holds a PhD in political science from Columbia University.
*(https://afsa.org/fsj/foreign-service-journal/when-america-falls-silent-strategic-costs-dismantling-voa)
