LETRA E NËNËS…
(Letër apo këngë përjetësie)
1.
Po e nis ta shkruaj këtë letër
Aty tek ajo kaçuba që prej viti në vit po rritët
Aty ku varri im është i stolisur
Me emrin dhe mbiemrin tim
Edhe me vitin e lindjes
Edhe me senën kur ika për në amshim
2.
Edhe këtu
Shumë më ka marrë malli
Për shumëçka dhe për gjithçka
Pra
Po e nis prej aty ku ty të linda
Aty ku nuk ishim në shtëpinë tonë
Andaj sa shkrumb kisha
Që kur dole në dritë
Nuk mund e shijove
Aromën e shtëpisë sonë
As atë madhështinë e saj
3.
Ajo
E kishte një histori të dhembjeve
Edhe të krenarisë e vuajtjeve
E kishte të fshehur
Edhe rrugëtimin e babait tënd
Edhe dashurinë dhe shkrumbin tim
Të fshehur dhe të mbështjellë
Në shtatë fish myshemo
4.
Ti
Ndoshta nuk e din se për çfarë
Por sot do t’i radhisë disa
Nga ato plagët e mia për të rritur të lumtur
Se tek daja yt nuk ishte çerdhja jote
Sepse shtëpinë na kishin grabitur hienat
Edhe tokën tonë stërgjyshore
Për atë edhe stinët e verës ishin të ftohta
5.
Dhe interesant
U rrite si molla në rremb
Por ti asnjëherë nuk ke treguar
Se zemrën e ke të lënduar
Se shpirtin e ke të rënduar
Se në shtëpi të huaj gjithçka të mungonte
6.
Ti mendon se unë nuk e di
Çdo vit të ngarkohej me ëndrra
Çdo stinë sikur të bëhej hije
E lojërat fëmijërore të ngjanin
Si plagë jete
7.
Po po e di unë
Se asnjëherë nuk ke dashur
Zemrën të ma lëndosh
Dhe as babën të mos e rëndosh
Me fëmijërinë tënde të etur
8.
Dhe kur erdhi koha
Që të largohemi nga shtëpia ku u linde
Atëherë shpirti t’u ngarkua edhe me një barrë
Se aty ku pike nga zemra ime
Në tokë u krijua një shenjë
Që askush nuk mund ta sqarojë
Edhe tash kur kalon andejpari
Diçka të tërheq si gjiri i nënës
9.
Ani
Se edhe unë jam lindur në atë shtëpi
Që kurrë nuk e pashë fytyrën e sime nënë
Dhe ta shijoj dashurinë e saj
Edhe tash prej këtu ku po e shkruaj këtë letër
Biri im
Fytyra e nënës sime
Ka qenë ajo e sime motër
Asaj madhështores që ma zëvendësoi nënën
Por prapë edhe sot që jam kështu
Më mungon dora e nënës
Aroma dhe përkëdhelja e saj prej engjëlli
Dhe këtë rrugëtim jete
As unë dhe askush nuk mund ta përshkruajë
Ai është mbyllur përjetësisht në shpirtin tim
Dhe dje sot dhe nesër
Përgjithmonë ngelet e padukshme
Fotografia e nënës sime-e gjyshes sate
Që kurrë nuk e përqafova bile njëherë
Pra, kështu ishte biri im
10.
Kështu u rrita unë
U rrite edhe ti
Andaj me peshë malli
Ngrohtësinë e shpirtit ty ta dhurova
Edhe në vegjëli
Edhe në rini
Edhe në moshën kur u bëre burrë
Por shumë gjëra kurrë nuk t’i kam treguar
Vetëm që ty të ta ruaja atë freskinë rinore
Edhe ashtu të lënduar dhe të përvëluar
Por të gjitha këto të kalitën
Të bënë njeri të madh
Njeri që e do tokën dhe qiellin
11.
Duke e shkruar këtë letër
Tek ajo kaçuba ku përjetësisht pushoj
Do djersë ballin ma kanë kapluar
Edhe ata eshtrat të cilët
E di se ti i lexon fije e për pe
Sepse i ke shkruar do libra
Që shpirtin ma kanë bërë mal
Por edhe më ke bërë krenare
Me atë hijeshinë e këngës dhe të lotit
E di se deri këtu ke ardhur
I stolisur me ngrohtësinë e nënës
Me shpresat e pathyeshme të babait
Me dashurinë e motrave tuaja
Që u bëre pjesë e mendjes dhe e ëndrrave të tyre
12.
Në këtë moment
M’u kujtua edhe mosha e rinisë sate
Kishe dëshirë të madhe që babait tënd
Të ia plotësoje dëshirën dhe amanetin
Që të bëhesh zoti i vetes
Dhe ndershmëria për lumturinë e njerëzve
E cila ndoshta edhe tash u mungon
E kishe ëndërr të veçantë shkollimin
Që ta ngulfatën gjatë rritës sate
Kur ishe në gjimnaz
13.
Uh…
Po pedant kishe dëshirë të shkoje në mësim
As opingat nuk të pengonin
Në ato këmbët e tua
Që bashkë me rritën tënde
Dikur do ta shëtisin botën
14.
A të kujtohet kur t’i thura ato opingat
Që ishin me penj prej qenari
Ama bardh si bora ishin
Dhe me gëzim të nesërmen shkove në shkollë
Me ato opinga me penj që shndrisnin si shpirti yt
E që të gjithë shokët e shkollës ta kishin lakmi
15.
Edhe një çantë-janxhik
Motrat ta kishin thurur
Për librat dhe fletoret
Dukej më i mirë se çantat e nxënësve të tjerë
16.
Më kujtohet edhe një takim me ty
Atje në krye të arës
Që ishe duke e ruajtur presën e ujit
Që misri të ujitet
Të jetë sa më i bereqetshëm
Të pashë ulur por me lot në sy
E di se ishe i ri dhe kishe shumë ëndrra
Por kush di t’i shpjegojë
Ata lotët e tu tek ara
Ku babai yt ishte duke e ujitur djersën e vetë
Kafshatën e gojës së familjes
Ndoshta koincidencë
Por edhe ai duke ujitur arën
Lotët i shkonin rrëke
Ndoshta pse nuk ishte ara jonë
17.
Birim im
Këta lot deri sot askush nuk i ka ditur
As nuk ka mundur t’i shpjegojë
Ishin zjarr si vullkan
Dhe të tillë le të ngelin
18.
Biri im
Ishe i ri shtalb
Kur të pashë atëherë
Se si një vashe flokun ia ledhatoje
U tremba dhe e tëra dridhesha
Nuk e di përse
Ndoshta për krenarinë time
Ndoshta për ardhmërinë tënde
Dhe tash ke shumë fëmijë
Edhe nipa e mbesa
Nuk e di a u ke shpjeguar diçka për mua
Edhe për plisin plot djersë të babait
Por për këtë jam e sigurt
Nuk dyshoj në shpirtin tënd të madh
19.
Në kujtohet edhe rrëfimi yt
Për gjarprin me lara
Në ato lluga plot moçale
Që t’i kishte zgurdulluar sytë
Edhe atëherë jam trembur
Sepse ishe drita e syve të mi
Por ishe larguar duke kënduar
Si rinia që di të këndojë
Biri im
Edhe këtu ka shumë gjarpinj
Ruaju kur ta vizitosh këtë kaçubën këtu
20.
Po e lë të mangët këtë letër
Se nuk përfundohet dot
Ngase sipër meje rëndojnë shumë kujtime
Edhe shumë plagë dhembje e lumturi
21.
Por dua që në shikimin tënd
Në atë bebëzën e syrit valë
T’i zbukuroj të gjitha stinët
E në duart e tua ta lë dritën e shpirtit
Që gjithmonë rrugët e njerëzimit t’i ndriçojë
Sepse ashtu gjithmonë ke dashur
Ashtu edhe sot përplasesh me këtë madhështi
22.
Unë nuk dua që të të bezdis me dhembjet e mia
Por jam e lumtur që u bëre njeri
Ashtu siç kam ëndërruar unë
Se siç thash janë edhe do plagë
Që letra nuk i zë dot
Janë të rënda dhe me peshë malli e krenarie
23.
Tash dua t’i shkruaj edhe dy-tri fjalë
Për atë momentin para ikjes sime
Ishte histori që nuk shkruhet
Por mbahet brenda thellë në zemër e shpirt
Andaj
Ti je historia ime
Ti je pavdekësia ime
Dhe kështu pushoj e qetë pranë kësaj kaçube
Të cilën shpesh e kaplon vapa
Por shpesh edhe fresku i stinëve
Që m’i detyrojnë lotët e lotëve
24.
Kaq unë pata
E di se edhe ti tash ke moshë
Por biri im
Vazhdo ta shkruash edhe ndonjë varg
Edhe ndonjë shkrim zemre
Për jetën tonë
Edhe për shkrumbin tim
Sepse vargjet e tua
Edhe këtu pranë kësaj kaçube
I lexoj dhe i përjetoj
Që dhembin deri në Ka të Zi
Por që përjetësisht më mbajnë
Si pemën që vetëm lulëzon
25.
Edhe diçka
Tek kjo kaçuba kur do kuvendojmë së bashku
Në atë gurin e mermerit
Freskojeni me ngjyra lulesh
Emrin dhe mbiemrin tim
Edhe ditën e lindjes sime…
(©S. B.)
MONOLOG TE “BLINI I POETIT”
(Elegji apo poemë malli)
1.
Pranë teje
Jam duke t’i shikuar gjethet e verdha
Që nga vjeshta pak të kanë ngelur
Në degët e praruara
Me fjalën e poetit
Me dhembjet e njeriut
Me lumturinë
Që nganjëherë dot nuk arrihet
E si t’ia bëjmë tani
Kur dimri s’na lë të jemi bashkë
Po të rrija pranë teje
Acari m’i ngrinë duart
E m’i skuq faqet e thata
2.
Ti, sikur nuk më flet
Se tash i druan vetmisë
Sikurse unë mallit për ty
E si t’ia bëjmë
O “Blini i Poetit”
Do ngelemi memecë
Por duke i kujtuar
Fjalët e ëmbla
Edhe ndonjë varg
Që zemrën na bënte mal
Dhe ndonjëherë
Na bënte edhe të qajmë
Unë ulur në tavolinë pranë teje
E ti me ato gjethet krenare
Dhe me aromën mahnitëse
Të luleve tuaja
Që ma çmendëshe muzën
3.
Unë dhe Ti
Do t’i kujtojmë ato ndejat
E poetëve dhe të krijuesve
Ju tuboheshin si bletët
Përreth tavolinës pranë trupit tënd
Do t’i kujtojmë ato vargjet edhe mendimet
Që na fisnikëronin ose na zinin ngushtë
E ti ndoshta nuk e di
E unë fshehtas ta lëshoja shikimin
E dashurisë që kam për ty
4.
More “Blini i Poetit”
Pranë teje sa herë këndova
Sa herë unë dhe Ti e zumë në gojë
Fatin dhe lumturinë e atdheut
E ti vetëm i lëkundje degët
Dhe më gjethet plot gjelbërim
Ma flladitshe zemrën e ballin
Me shumë fjalë memece
Që ti i ke shndërruar në histori
Edhe krenare edhe të dhembshme
E kush di t’i lexojë ato
Ty, o “Blini i Poetit”
Do të dojë edhe më shumë
5.
Pranë teje e me ty
Që bashku kemi qeshur e kemi qarë
Kemi folur për dashuri të shkuara
Edhe për gëzimin dhe hidhërimin e qytetit
Edhe për Lumëbardhin dhe madhështinë e tij
Edhe për ujin dhe zemërimin e tij
Dhe unë dhe krijuesit përreth nesh
Pas kafesë që kishte veçanti
Iknim diku ku muza na priste
Me shpatën e qumështit të nënës
Për të na i urtësuar emocionet
Për të na mbushur me ndijime
Si bleta me nektar bukurinë e natyrës
6.
E di
Ti ngeleshe vetëm e pa ne
Por pranë teje
Aty në tavolinën plot shkronja
Plot lot gaz e lumturi
Të gjithë kishin dëshirë të pushonin
Kurse ti vazhdoje me freskinë tënde
Në heshtje për të rrëfyer shumëçka
7.
Sa madhështor je or “Blini i Poetit”
Ti nuk ke treguar
Por të gjitha kuvendimet e poetëve
I ke regjistruar dhe i ke bërë libër
Që ballinën e saj e ke lënë
Që ne ta qëndisim
Me ngjyrën e shpirtit tënd
Dhe me fjalët që kurrë nuk na i ke thënë
8.
E tash o “Blini i Poetit”
Stina e dimrit sikur na sjell ndarjen
Ti në acarin e vetmisë
E unë në trishtimin e jetës
Por tavolinën pranë teje ruaje
Se vjen pranvera
Përsëri do jam aty te Ti
Dhe çdo gjë do e qëndisim me vargje të reja
Edhe me bukurinë e gjetheve tuaja
Sërish do kuvendojmë së bashku
Pranë teje do tubohen shumë poetë
Edhe krijues të tjerë
Sepse ti je frymëzimi ynë
Je kujtimi i këndimit poetik
9.
Monologu pranë teje
O “Blini i Poetit”
E di se nuk ka të sosur
Sepse ti je frymëzim që çmend mendjen
Që fisnikëron mendimin
Prandaj këtu po e përfundoj
Këtë monolog që m’i lëkundi
Ata hapat e rrugëtimit nëpër kalldrëm jete
10.
“Blini i Poetit”
Pritem deri sa të vjen pranvera
Rriti degët dhe përgatitu
Për gjethet dhe lulet e reja
Tash është dimër
E nuk dua të them gjë tjetër
Veç se do të takohemi së bashku
Dhe do t’i rrëfejmë njëri-tjetrit
Për përrallat e jetës duke shfletuar libra
Ndoshta edhe duke shkruar diçka
Por edhe do t’i këndojmë bashkë
Poezitë që i kemi shkruar
Ti në acar e unë në ngrica kujtimi
11.
Dua ta them edhe këtë:
O “Blini i Poetit”
Sa shumë kohë kalova pranë teje
Sa shumë mendime i murosem së bashku
Si ta bëjmë lumturinë lapidar
Por e di
Se edhe kur të takohemi në pranverë
Nuk do e shoh në atë shtatin tënd
Një mbishkrim as për ty as për poetin
12.
Ti, “Blini i Poetit”
A do të jemi sërish së bashku
Kur të vjen pranvera…
(©S. B.)
(E premte, 17 nëntor 2023)
