Zëri i një emigranti që nuk ka harruar se vota e tij është shqiptare
Deri kur kështu, Shqipëri?
Na kërkoni kur duhen paratë,
na kujtoni kur duhen votat,
na përmendni si krenari
kur dërgojmë miliona nga mërgimi,
por kur vjen dita
të na dëgjoni si qytetarë,
pse kaq shumë heshtje?
Ne nuk jemi vetëm emigrantë.
Ne jemi votues.
Dhe vota jonë
nuk është valutë.
Nuk blihet me premtime.
Nuk blihet me një telefonatë.
Nuk blihet me një flamur.
Nuk blihet me një fjalim.
Vota jonë është
ajo pak Shqipëri
që kemi ende në dorë.
───
Unë jam Avni Bucpapaj.
Bir i Tropojës.
27 vjet larg Shqipërisë.
Kam punuar në dhe të huaj,
kam ngritur jetën larg,
kam mbajtur familjen me djersë,
kam parë rininë time
të kalojë në mërgim.
Por një gjë
nuk ma mori dot emigrimi:
të drejtën për të menduar
dhe për të zgjedhur.
Unë mund të jetoj në Itali,
por vota ime është shqiptare.
Mund të punoj në Napoli,
por mendja ime shkon në Tropojë.
Mund të paguaj taksa jashtë,
por kur mendoj për Shqipërinë,
mendoj për shtëpinë time.
Prandaj mos më shihni
vetëm si emigrant.
Më shihni si qytetar.
Si votues.
───
Ne emigrantët
jemi ata që u nisëm me një valixhe,
por pas nesh mbetën
nënat,
baballarët,
gratë,
fëmijët.
Ne ikëm për bukën e familjes.
Dhe paratë tona
u kthyen në Shqipëri.
Me to u ndërtuan shtëpi.
U rritën fëmijë.
U paguan shkolla.
U ndihmuan prindër.
U mbajtën familje.
Ekonomia e vendit
ka ndjerë djersën e emigrantit.
Por emigranti pyet:
Kur do ta ndiejë edhe demokracia
zërin e emigrantit?
───
Mos na thoni:
“Ju jetoni jashtë,
nuk e dini çfarë ndodh këtu.”
Ne e dimë.
E shohim familjen.
Flasim me prindërit.
Flasim me vëllezërit.
Flasim me miqtë.
Lexojmë.
Shikojmë.
Krahasojmë.
Dhe kemi një avantazh:
E shohim Shqipërinë nga jashtë
dhe Shqipërinë nga brenda
në të njëjtën kohë.
E dimë si funksionon një shtet
kur qytetari trajtohet me respekt.
E dimë se si duket një administratë
kur nuk të duhet mik.
E dimë se si duhet të funksionojë
një shërbim publik.
Prandaj mos na trajtoni
si shqiptarë të dorës së dytë.
───
Ne nuk duam privilegj.
Duam të drejtën.
Të drejtën për të votuar.
Të drejtën për të zgjedhur.
Të drejtën për të kritikuar.
Të drejtën për të kërkuar llogari.
Të drejtën për të thënë:
“Këtë qeveri e dua.”
ose
“Këtë qeveri nuk e dua.”
Pa frikë.
Pa presion.
Pa patronazh.
Pa lista.
Pa kamera mbi shpinë.
Pa pyetur askënd:
“Për kë duhet të votoj?”
Sepse vota ime
është e imja.
Dhe vetëm e imja.
───
Kam një pyetje
për çdo pushtet:
Kur na kërkoni votën,
a na shihni si qytetarë?
Apo vetëm si numra?
Kur emigranti voton,
a dëgjoni zërin e tij?
Apo vetëm numëroni
sa vota morët?
Kur emigranti kundërshton,
a e respektoni?
Apo bëhet menjëherë
“kundërshtar”,
“armik”,
“malok”,
“i paditur”,
apo çfarëdo etikete tjetër
që i shërben politikës?
Jo!
Ne nuk jemi armiq.
Ne jemi shqiptarë.
Dhe një shqiptar
nuk duhet të jetë armik
i një shqiptari tjetër
vetëm sepse voton ndryshe.
───
Unë jam demokrat.
Kam besuar në demokraci
kur demokracia ishte shpresë.
Kam besuar
se Shqipëria do të bëhej
një vend ku askush
nuk përndiqej për mendimin e vet.
Por demokracia
nuk është vetëm dita e zgjedhjeve.
Demokracia është
edhe dita pas zgjedhjeve.
Kur qytetari pyet:
“Ku shkuan premtimet?”
Kur kërkon:
“Ku është përgjegjësia?”
Kur thotë:
“Pse?”
Dhe pushteti
duhet të japë përgjigje.
───
Dhe ne emigrantët
do të votojmë.
Do të votojmë
me mallin e atyre që lamë pas.
Do të votojmë
me fytyrën e nënës në mendje.
Me gruan që na priti.
Me fëmijët që u rritën
pa praninë tonë.
Me djemtë tanë.
Me nipërit tanë.
Me 27 vitet
që na mori emigrimi.
Do ta fusim votën në kuti
dhe bashkë me të
do të fusim një pyetje:
“A do të ketë Shqipëria
një ditë vend për mua?”
───
Mos mendoni
se emigranti harron.
Emigranti nuk harron.
Ai kujton gjithçka.
Kujton kush e ndihmoi.
Kujton kush e përçmoi.
Kujton kush i premtoi.
Kujton kush e mashtroi.
Kujton kush i qëndroi pranë.
Dhe mbi të gjitha,
kujton kur vjen dita e votës.
Sepse mund t’i largosh
miliona shqiptarë nga atdheu,
por nuk mund t’ua largosh
Shqipërinë nga zemra.
───
Ne duam të kthehemi.
Por kthimi nuk bëhet
me fjalime.
Bëhet me Shqipërinë
që funksionon.
Me punë.
Me drejtësi.
Me ligj.
Me meritë.
Me siguri.
Me institucione
që nuk pyesin:
“Kë njeh?”
por:
“Çfarë meriton?”
Atëherë emigranti
nuk do të jetë më
vetëm dërgues parash.
Do të bëhet përsëri
banor i Shqipërisë.
Dhe kjo do të ishte
fitorja më e madhe.
Jo e një partie.
Por e Shqipërisë.
───
Prandaj sot,
nga larg,
unë nuk kërkoj mëshirë.
Kërkoj respekt.
Nuk kërkoj favor.
Kërkoj të drejtën time.
Nuk kërkoj vend pune.
Kërkoj një shtet ku puna shpërblehet.
Nuk kërkoj që të fitojë partia ime.
Kërkoj që të fitojë qytetari.
Dhe kur të vijë dita
e votës,
do ta mbaj në dorë
atë copë letër
siç kam mbajtur
gjithë këto vite
fotografinë e familjes.
Sepse për mua
nuk është thjesht një votë.
Është zëri im.
Është dinjiteti im.
Është kujtimi im.
Është e ardhmja e djemve të mi.
Është e ardhmja e nipit tim.
Është pyetja e 27 viteve:
“A do të kthehem ndonjëherë
në një Shqipëri
që më respekton?”
───
Dhe nëse një ditë
do të kthehem përfundimisht,
nuk dua të më thoni:
“Mirë se erdhe, emigrant.”
Dua të më thoni:
“Mirë se erdhe, qytetar.”
Sepse unë nuk kam pushuar
kurrë së qeni shqiptar.
As kur kalova kufirin.
As kur punova në dhe të huaj.
As kur fëmijët e mi u rritën larg meje.
As kur malli më mbyti.
As kur më humbi shpresa.
As kur u ndjeva i harruar.
As kur vota ime
u duk sikur nuk vlente.
Ajo vlen.
Sepse pas çdo vote emigranti
qëndron një histori.
Një familje.
Një sakrificë.
Një atdhe.
Dhe një pyetje:
DERI KUR KËSHTU, SHQIPËRI?
Ne nuk duam të jemi
vetëm shqiptarë kur ju duhen paratë tona.
Nuk duam të jemi
vetëm shqiptarë kur ju duhen votat tona.
Duam të jemi shqiptarë
edhe kur kërkojmë llogari.
Duam të votojmë.
Duam të zgjedhim.
Duam të kthehemi.
Duam të jetojmë.
Duam të plakemi
në tokën ku kemi lindur.
Dhe mbi të gjitha:
DUAM NJË SHQIPËRI
KU VOTA E EMIGRANTIT
TË MOS JETË THJESHT NJË NUMËR,
POR NJË ZË.
Një zë që thotë:
**“Jam larg,
por nuk jam harruar.
Jam emigrant,
por jam qytetar.
Jam bir i Tropojës,
por jam pjesë e Shqipërisë.
Kam ikur nga atdheu,
por atdheu nuk ka ikur prej meje.
Dhe kur të vijë dita,
DO TË VOTOJ.
PËR TË ARDHMEN
QË DUA TË GJEJ
KUR TË KTHEHEM.”**
Nga A.Bucpapaj
