KJO GRUA DIKUR…
Kjo grua dikur
do ketë qenë e bukur.
Ja thinjat kanë pasur tjetër ngjyrë,
sytë me këtë xixëllim të pakët
tjetër dritë, tjetër shkëlqim,
e rrudhat rreth gojës e syve
si tokë e çarë nga etja
dikur s’kanë qenë,
po veç puhizë rreth oazesh,
që dalin papritë,
ashtu magjishëm, plot jetë
në shkretëtirë…
E shoh të bukur, kështu,
me sytë e mi,
këtë grua tej mesomoshë…
Ndërsa pa më njohur,
tek presim dritën jeshile
më buzëqesh në semafor…
FUNDVIT 2025
Këtë vit
vera ish shumë e nxehtë,
u thanë gjithë lulet në ballkon,
vjeshta me shira të mërzitshëm
shumë ditë rresht, pa pushim,
na prishi shetitjet, takimet me miqtë.
Më pak libra bleva
këtë nëntor në panair,
përzgjodha botimet pa reklama
e vlerësime jurish…
Këtë vit vajza nga Parisi
ankohej se djali i vogël në shkollë
vazhdonte me prapësi,
ndërsa im bir në këtë moshë
vazhdon i lidhur me mua në kërthizë…
Këtë vit m’u shtua
dhe një sëmundje tjetër,
tim shoqi për zemrën
iu shtua dhe një ilaç.
Unë heshtas numëroj
të njohurit që këtë vit ikën,
që më nuk janë…
KJO GRUA DIKUR…
Kjo grua dikur
do ketë qenë e bukur.
Ja thinjat kanë pasur tjetër ngjyrë,
sytë me këtë xixëllim të pakët
tjetër dritë, tjetër shkëlqim,
e rrudhat rreth gojës e syve
si tokë e çarë nga etja
dikur s’kanë qenë,
po veç puhizë rreth oazesh,
që dalin papritë,
ashtu magjishëm, plot jetë
në shkretëtirë…
E shoh të bukur, kështu,
me sytë e mi,
këtë grua tej mesomoshë…
Ndërsa pa më njohur,
tek presim dritën jeshile
më buzëqesh në semafor…
POEZIA
Unë nuk ia di shtëpinë,
as nga ç’udhë vjen.
Ajo më gjen,
kudo ku mund të jem,
në çdo kohë, në ag,
kur sapo feks dita,
apo dhe në mesnatë
nga gjumi më ngre.
Herë vjen si një vajzë e bukur,
që përkëdhelet,
gjithë teka herë -herë
ikën në çast,
si fëmijë,
gjithë inat përplas dyert,
ikën, për ku s’e di…
Veç zemra, zemra
përgjon,
hapur përherë mban dyert
kur vjen nga qiejt
ti poezi.
POETËT VDESIN DALËNGADALË…
Poetët vdesin dalëngadalë…
Vetmuar, përhënshëm
me hapa fërfërimë të lehtë,
hapësirave, ku enden, pa anë..
Askush nuk i ndjen…
Vonë kujtohen
për ishullin e shpirtit të tyre.
Mashtrojnë veten,
duke hedhur varka letre
në detin e errët e të thellë
si dikur fëmijë…
(gjithë jetën naivë)
Tulipanë të bardhë tej
u duket se mbijnë.
Vdesin nga pak, dalëngadalë…
Pengohen,
në dashuritë e humbura, bijen.
Lodhur nga dhimbja
vdesin poetët…
Kur dhe qyteti,
që aq tepër e deshën,
dalëngadalë bëhet i huaj…
ЁNDËRR A ZHGJËNDËRR?!
Dje kalova
nga rrugica e vjetër e fëmijërisë
dhe qava.
Pashë gardhin,
ku nëna nderte ndërresat e mija,
manin ku ulej mbi bar
e gji më jepte të pija,
minderin, djepin që tundej,
në dhomën e vogël,
përherë me dritë në skaj.
Dëgjova të qarën time
ditën e lindjes
e qava përsëri…
-Nënë, do të vij,
atje, ku je,
mbamë brenda teje,
si dikur, tek prisja dritën
që unë veҫ të qesh, të qesh…
VJESHTË
Si një vajzë e bukur
zhvishet vjeshta.
Aromë, zjarre
digjen, fërgëllojnë
brenda saj.
Nga dashuria
zverdhet, skuqet.
Tek hedh veshjet, këmishën
turpërohet,
shtrirë…
Fërgëllon në lojën e çmendur
të gjetheve
si vajzë e bukur
në natën e pare
të martesës.
PAK KOHË…
Dikur kisha pak plane
e shumë andrra.
Vrapoja mbas tyre
si mbas fluturave.
Shumë kohë humba,
shumë kohë.
U tretën mjegullash
plot dhimbë.
Tash kam
pak, fare pak andrra
e shumë plane në kry.
Më ka mbetë pak,
fare pak kohë,
e s’di a mund të realizoj ndonji…
TI GRUA QË HESHTAS QAN NETËVE…
Ti grua me një gji silikoni
që heshtas qan netëve
në shtrat me lot të nxehtë,
trishtuar për trupin tënd të bukur,
mbas një dimri të rreptë,
a e di:
është degë peme ajo shenjë,
ku buluan gonxhe të bardha,
lulëzuan dikur,
morën jetë në trupin tënd,
me trillin marramendës
të gjithë pranverave.
Është e bukur ajo shenjë
me atë gugatje,
gugatje pëllumbash,
a e ndien, e ndieeen?
PEIZAZH
Arinj polarë rëndë-rëndë
pushtuan qiejt,
e lart akullnajë, veç akullnajë…
Rrënqethur nga dhimbja,
hapësirat,
mbi fushën e ngrirë,
dënesnin gjithë vaj.
I KAM THËNË MOTRËS SË VOGËL
Tani më ndodh
të harroj fjalë,
të harroj fytyra të njohurish
në vitet e largët,
të mos kujtoj emra,
e gjithë ditën
deri sa t’i gjej
me veten të grindem.
Po motrës më të vogël,
që me përralla e mahnisja,
e vjersha i mësoja dikur,
(Si me kukullën luaja çdo ditë)
“Tinzash, – i kam thënë-,
mos ta dëgjojnë të tjerë,
më thuaj apo ma bëj me shenjë
po të flas ndonji marri…”
Kur ti vjen nga larg
Kur ti vjen nga larg
nuk e kuptoj
ç’lojë bën dashuria.
Zemra nuk troket më si tokmak,
qetëson rrahjet,
nuk përfytyroj më rrugën
nga do vish.
Je këtu, ja,
ta ndiej frymëmarrjen,
ҫtendosen muskujt,
tërë trupi,
gjaku ndër dej
qetas si lumi në fushë
gurgullon
mbas shkapetjes ndër shkëmbenj.
Si ylber mbas shiut
krahët në qafë t’i hedh,
e në përqafim bëhemi një.
Dhe s’e kuptoj
këtë lojë që bën dashuria,
ndërsa të prisja
apo kur pranë meje ishe
rritej, luante apo kurthe
na ngrinte?!
